|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
You Were The Last - Χ.Κ.10092003
Ήσουν το τελευταίο σύνορο Το μόνο που θέλησα να φτάσω Τώρα το έσπασα Και βγήκα .... κάπου ...
Είμαι μόνος εδώ Είμαι μόνος ξανά ... Όπως ήμουν και πριν ενώ εσύ ήσουν η τελευταία Το τελευταίο σύνορο Το υψηλότερο ιδανικό
Μπορώ να λατρέψω ξανά; Μπορώ να αγαπήσω; Θα πεις πως δεν ξέρω να αγαπώ... Μα αυτό είναι ανακριβές
Θυμάμαι στιγμές που σ’ αγάπησα πραγματικά Κι ήσαν στιγμές μοναχά... Πριν δω το τελευταίο σύνορο Κι εσύ μ’ αγάπησες Με καλούσες τα βράδια Με ήθελες ... όπως κι εγώ Και τώρα είμαι μόνος Μόνος ξανά και δεν περιμένω τίποτα ... χιλιάδες μίλια μακριά
Εσύ είσαι η τελευταία Το τελευταίο ύψος που θα ψάξω να φτάσω Και τώρα έφτασα που; Έκανα λάθος; Ίσως έκανες κι εσύ κι έχασες χρόνο να αναρωτιέσαι γιατί Δεν υπάρχει γιατί
Τώρα είμαι μόνος ξανά Δεν γύρισα εκεί που ξεκίνησα Είμαι πέρα από τα σύνορα Έξω από το τελευταίο σύνορο που μπόρεσα να φτάσω Ξέρεις πόσο πονάει εδώ; Αδιαφορείς για το δικό μου πόνο Έχεις το δικό σου φορτίο να σηκώσεις Θα το πίστευες;
Χάνομαι εδώ Έξω από το χάρτη Σε δρόμους γεμάτους σκόνη που δεν ήξερα ότι θα δω Κι όμως τώρα ζω εδώ Σ’ αυτή τη γειτονιά Κι αναρωτιέμαι τι ζωή ζω Θυμάμαι καλά Δεν θυμάμαι όμως πολλά Και στρέφω το γιατί στον εαυτό μου Οι ενοχές σχηματίζουν το κάθε τώρα Οι θύμησες μορφοποιούν το κάθε πρόσωπο στη μορφή σου Στη μορφή μου Χάθηκαν οι μορφές Υπέστη συντριβή το καράβι μας στη νησί της αδυναμίας και της οδύνης Ειρωνεία ... πίστεψα πως ήμουν πολύ δυνατός για σένα
Ήμουν ξύπνιος όταν κυνηγούσα τη μέρα για τη μέρα Τη στιγμή για τη στιγμή και μετά ... για το φόβο ... της νύχτας Χιλιάδες μίλια μακριά σου
Έξω από τα σύνορα που έφτασα Σαν ήρθες Αυτό που ονειρευόμουν και επιζητούσα με τόση αγωνία και πάθος Το πάθος και ο αυθορμητισμός της ανάγκης Και η δύναμη ... ο ατσάλινος αετός που σπάζει σίδερα σαν ψίθυρος στη σιωπή Τώρα πέφτει βαρύ το σκοτάδι στους ώμους μου Κι αν κάποιο βράδυ περάσω από τους ουρανούς που συνήθιζες να κοιτάζεις Και να αγγίζεις μόνο με το βλέμμα σου Ρώτησέ με ‘με είδες, σε είδα;’ Δεν θυμάμαι ...
Ήσουν το τελευταίο σύνορο Και είμαι ο πρώτος που το είδε ... Ο τελευταίος ...
Ίσως μ’ αγάπησες Ίσως τώρα δεν με αγαπάς Ίσως τώρα περπατάς μίλια μακριά Χωρίς σπίτι ... κλειδωμένη στη μνήμη Κι εγώ ξέμεινα ... σαν πόρνη χωρίς κρεβάτι να μονολογώ πως ήσουν η τελευταία ...
Αγκαλιάζω την μεγαλοσύνη Σου Γενηθήτω το θέλημά Σου Σε τι να πιστέψω;
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |