Ανατομία μιας ζωής  - ΧΚ23062005
 

Απομακρύνθηκε από το παράθυρο και κοίταξε γύρω στο δωμάτιο

Καθόταν η ίδια εκεί πέρα

Υποτίθεται πως δεν είχε επιστρέψει

Στέκεται σκυμμένη, με το κεφάλι της να γέρνει ελαφρά προς τα αριστερά

Έδινε την εντύπωση ανθρώπου μπροστά στον οποίο η παρουσία άλλων ήταν περιττή

Ήξερε, φυσικά, ότι η στάση αυτή αποκάλυπτε ένα άλλο, απαγορευμένο πρόσωπο

Κάτι σαν έλλειψη ζωής πάντα έλαμπε στο μοναδικό διαπεραστικό της βλέμμα σαν να απέδιδε το χρέος της με φροντίδα και προσοχή σε μικρά διαλείμματα

Έτσι καθώς ήταν αποκοιμισμένη έδειχνε σε τόσο κοντινή απόσταση ένα φαινομενικά ιδιαίτερο και ακριβό ένστικτο να καταπνίξει την επιθυμία να αφεθεί σε τόσο βαθύ ύπνο

Είχε ήδη αντιμετωπίσει το θάνατο ως μία υγιή δημιουργική απόσταση ανάμεσα σ' αυτήν και τη νεκρή εκδοχή της

Ένας κόλπος ανοιχτός μόνο στη μητέρα της ...

Με πολύ σιγανή φωνή

Με μεγάλα βήματα

Με τον κόμπο στο στομάχι από προτάσεις και λέξεις ασύνδετες μεταξύ τους

Παλεύοντας να πάρει ανάσα, παρά τους μαύρους κύκλους, σε λιγάκι επρόκειτο να υποκύψει σ' αυτό το οποίο αποκάλεσε "θυμός που δεν έχεις εκφράσει"

Ένα τόσο εφιαλτικό φως υστερεί από μια μικρή παύση σε κομμάτια από τους φόβους και τις φαντασιώσεις όσων είχαν πραγματοποιηθεί και όλα ήσαν ξένα μεταξύ τους

Σε αυτή την τελευταία ανάμνηση η ευχάριστη ζεστασιά του ήλιου εξαφανίστηκε και μετατράπηκε σε κάτι ερεθιστικά βίαιο και σκληρό

Χωρίς να συνειδητοποιεί τι έχει κάνει πριν ακόμη ανταλλάξει έστω και μια κουβέντα, ένιωσε μικρή και ατημέλητη και περιττή με μια μπερδεμένη έκφραση στο πρόσωπό της

Διαδίδεται πως οι άνθρωποι μαζεύονταν κατά ζεύγη κι ύστερα χάθηκαν από το προσκήνιο αφήνοντας πίσω τους βαριά σιωπή ... έχοντας παραμείνει στα ουσιώδη από τα υπολείμματα του χέρσου που απειλούσε ανά πάσα στιγμή να βγει και πάλι στην επιφάνεια