Αγάπη Είναι - ΧΚ14062005
 

θα ήταν παράξενο, αν μετά από τη μέρα που συνέβη το γεγονός ήταν τα δικά του αισθήματα που έπρεπε να αντιμετωπίσει κι όχι οι πέτρινοι τοίχοι

Θα περνούσαν χρόνια ώσπου γι’ αυτή την οποία αφορούσε αυτή η ιστορία θα έπρεπε να προσπαθήσει να μην αισθάνεται αυτό το επαναλαμβανόμενο άγχος

Να νιώθει ένα παγωμένο χέρι να του σφίγγει την καρδιά

Φυσικά αν σκεφτόταν κανείς σε τι τον είχαν υποβάλει η υπερηφάνειά του κι η ηδονή της κατάκτησης μέχρι εκείνο το σαββατιάτικο πρωινό, που είχαν αντικατασταθεί  από την καταπίεση και το άγχος, θα τον κυνηγούσαν όπου ξεδιπλωνόταν όλος αυτός ο αμέριστος θαυμασμός και τώρα όλη αυτή η αφέλεια

Περίμενε ανυπόμονα τις εκφράσεις αποδοχής, την αναγνώριση για όποιον επισκεπτόταν την Ιερουσαλήμ κι εξυπηρετούσε πράγματι το σκοπό του

Υπήρχε μια σαββατιάτικη σιωπή στη φύση καθώς ανάσαινε τον καθαρό αέρα με τις προλήψεις των υποτιθέμενων λογικών ανθρώπων που τον γέμιζαν με τη λάμψη της προσμονής

Είναι αλήθεια, ένιωθε πάντα σε μια σχετική ασημαντότητα την αμυδρή υποψία ότι υπήρξε μάρτυρας αυτού του σπάνιου χαρίσματος ,της απόλυτης γνώσης του πότε να μιλήσει, πότε να παραμείνει σιωπηλός, καθώς και της ακριβής αντίληψης του απαραίτητου βαθμού ζεστασιάς

Κανείς δεν πείστηκε πως για ακόμη μία φορά θα είχε την ικανότητα να απολαύσει την εξαγνιστική αίσθηση ότι ήταν "κι αυτός εκεί"

Ως συνήθως, δεν μπορούσε να αντισταθεί στον πειρασμό κάθε αόρατης λεπτομέρειας τόσο οικείας όσο αναλογιζόταν τα γεγονότα κι έσκυβε βαριά πάνω τους παρ' όλο που έμεινε ενώ ήξερε, όπως και κάθε άλλος

Οι φωτογραφίες των νεκρών έπρεπε να μείνουν χωρίς να χρειαστεί να δει τα μάτια της

Οι ημερομηνίες γέννησης και θανάτου ήταν χαραγμένες αφού όλα είχαν καταρρεύσει και τα ψηλά παράθυρα και τα βαριά έπιπλα δημιουργούσαν μια κατανυκτική, μυστηριώδη ατμόσφαιρα

Τίποτε όμως δεν μπορούσε να συγκριθεί εκείνη την τελευταία στιγμή με διαφορετικό τρόπο έτσι ώστε να αποκαλυφθεί η ταυτότητά του ή η ταυτότητά της ενώ εισχωρούσε στον προσωπικό της χώρο που τον ανάγκασε να συνεχίσει, να επιμείνει στις δειλές του προσπάθειες

Επειδή τα μάτια της ήταν κλειστά …

Στο μοναδικό διαπεραστικό τους βλέμμα είχε αισθανθεί σαν ζεματισμένος και ιδιαίτερα μεγάλος

Η αλήθεια όμως ήταν ότι για πρώτη φορά, επέτρεπε τώρα στον εαυτό του να την κοιτάξει από κοντά, ενώ αυτή νομίζει ότι κοιμάται σαν να ήταν αυτή και το σώμα της δύο διαφορετικές οντότητες

Τώρα, έτσι καθώς ήταν αποκοιμισμένη, δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία πως έδινε διέξοδο σε όλα τα συναισθήματα θυμού που έτρεφε απέναντί του

Αυτά όμως δεν ήταν παρά ιστορίες φολκλόρ, που είχε κατασκευάσει μία υγιή δημιουργική απόσταση ανάμεσα σ' αυτόν και το νεκρό

Κάθε φορά που βρισκόταν μπροστά στο θάνατο, ένα πέπλο κατέβαινε σ' αυτό που ο ίδιος αποκαλούσε "οι συναισθηματικοί του αδένες"

Όλα ήταν τυλιγμένα σε μια πάχνη ονείρου και, παρ' όλο που ένιωθε ότι τα μέλη του δεν του ανήκαν, ήταν το δικό του χέρι αυτό το οποίο έκλεισε την πόρτα και τα δικά του πόδια αυτά τα οποία τον οδήγησαν έξω από το δωμάτιο