Πελασγός - ΧΚ01052005
 

Σαν καλός ποιμένας αρθρώνω ικεσίες γονυπετής

Φρονώ ό,τι δεν πιστεύω παρότι γνωρίζω πως η πίστης σώζει

Νοσταλγώ τους χαμένους ορίζοντες που δεν θα ιδώ ξανά ποτέ

Η κίνηση της περιοχής των μηρών μου ... ρυθμίζεται από ενοχές

Γλύφω ό,τι ξεραίνεται ακολουθώντας μια χαλκευμένη δοξασία

Θαύματα εκ θαυμάτων γινόμενα και μη αίρονται

Να σώσω το δέρμα μου

Στα χέρια μου έπεσε μια γραφή από τους Χετταίους καμωμένη με  πηλό και σφήνα

Ένας λαός αχώνευτος και ξεπεσμένος σε υπό επίπεδα ωνητών αξιωμάτων

Ακολουθούν επί σκοπών αναπόδεικτες εικασίες

Κάπως έτσι θαρρώ ότι νοιάζομαι και για σένα

Τα ίχνη σου λαξεύω στις πέτρες σε χρόνους σφαιρικούς

Πλίθινα πλήθυνα αυτόφυτα αναδυόμενες σκέψεις

Στην αυγή της παρακμής του γένους μου

Η Αρετή, ο έρωτας και το καταστροφικό μας ένστικτο γκρεμίζονται

Αρματολός και ξανά κλέφτης

Εχθρός του συστήματος και εραστής του συνάμα

Ό,τι γνώριζα κατέρρευσε και η ανάγκη για μια νέα μυθολογία ατροφεί

Τι δύναται να κρατήσει το βάρος του μυαλού μου;

Μια νέα θυσία;

Μια ανθρωποθυσία ίσως;

Ένα εύλογο ερώτημα

Ή ένα μπουκάλι κρασί Πομάρ από τη Βουργουνδία βορειανατολικά της γης των Κελτών

Ό,τι ψήνεται για δέκα χρόνια έχει γεύση αλλά όχι διάρκεια

Έχει μνήμη αλλά όχι υφή

Έχει λόγο αλλά όχι ύπαρξη

Κι έτσι ευνουχισμένοι κρατώντας λαμπάδες στη γιορτή μιλώντας Ετρουσκικά

Μυούμαστε στην φυλή των Αθηναίων ... σαν ραπανάκια

Αλλά δεν είμαστε Έλληνες κι ας ζούμε στο φέουδό τους

Απλοί στρατιώτες είμαστε με δολοφονικά ένστικτα ...

Κι έπειτα μας περιμένει η μετάνοια και ο φόβος του ξεριζωμού

Προτού βρεθώ στον παράδεισο θα περάσω από την κόλαση ...

Έπειτα μου δίνετε τα υφάσματα ...