Lindheim - ΧΚ12042005

Πίστεψα ότι πεθαίνω το φθινόπωρο του 1987
Στην πραγματικότητα, προσπαθώ να πω πως ήθελα να πεθάνω

Δίχως να μου δημιουργηθεί εκείνη η αίσθηση της προσδοκίας και της συνενοχής που πάντα ένιωθα, ενώ όλοι βρίσκονταν σε κατάσταση αγωνίας ...κανείς δεν μου έδωσε σημασία
Αφομοίωσα αστραπιαία κι όλες τις άλλες χειρονομίες, εκφράσεις και αναφωνήσεις που συνήθιζαν να χρησιμοποιούν οι πάντες καμωμένοι ότι δήθεν η όλη ιστορία ήταν ένα διασκεδαστικό αστείο, μια προσωρινή παύση των διαδικασιών της ζωής και μια βεβαιότητα ότι όλα τα σημαντικά πράγματα συμβαίνουν κάπου πολύ μακριά
Η αμετακίνητη τάξη των πραγμάτων δεν έπρεπε να διαταραχθεί από την εισβολή του φορτικού θανάτου στην έλλειψη ακρίβειας
Εκείνη περνάει από χέρι σε χέρι με αστραπιαία ταχύτητα σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς
Αυτό υπήρξε και μια από τις αιτίες να διακοπεί στο αποκορύφωμα της τρυφερότητας το όποιο γόητρό τους

«Σας παρακαλώ, πείτε του κάτι· σας παρακαλώ, αγγίξτε τον»

Ο ουρανός γίνηκε στάχτη
Μακρόσυρτοι θρήνοι ατμομηχανών βουίζουν στα αυτιά μου
Μου μένει μόνο η μυρωδιά του σταθμού και της καπνιάς
Κι άλλος ένας μακρύς ύπνος, ίσως
Αφού δεν είχα συλλογιστεί ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή πως ο θάνατος είχε ξεκάνει τόσους πολλούς
Ενώ εγώ πονούσα
Η ηδονή είναι η κατάπαυση του πόνου
Κι άνοιξα τα μάτια

«Εσύ είσαι ο Κρίνο, έτσι σε φωνάζουν όλοι. Κι εγώ είμαι η Κάσα. Η γυναίκα σου. Με αναγνωρίζεις;»

Επειδή εγώ είμαι κομμάτι της προσωπικής σου ιστορίας κι οι κόρες μου είναι σάρκα από τη σάρκα σου
Δεν ένιωθα καν ομίχλη, αλλά, πώς να το πω, απάθεια
Ή μήπως λέγεται αταραξία 

Λιντχαιμ Οκτώβριος 1987