Espumateque - ΧΚ05042005

Η οδός Μετριοπάθειας, ανάμεσα στην πλατεία Ανορεξίας και την αποβάθρα του Στείρου, κρύβει κάποια παλιά αρχοντικά που, χάρη σε αρχιτέκτονες και διακοσμητές, ξαναζούν παλιά μεγαλεία
 

Η Αγάπη αγαπούσε τη σιωπή. Της ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορεί ν' ακούει ακόμα τη βαριά, τραχιά φωνή του λιγομίλητου, καλοσυνάτου Τζόγου, με τον οποίο, σε τακτές ώρες κάθε μέρα, επέμενε να κουβεντιάζει ασταμάτητα 

Μόνο οι Ρομαντικοί θα είχαν αντίθετη γνώμη, αν διέθεταν νοημοσύνη, μέσα από το σιωπηλό διαλογισμό τους, τώρα όμως πρόβαλλαν ως αντίλογο μόνο τα επιδεικτικά χασμουρητά της επιδοκιμασίας τους 

Αντιγύριζε τις ματιές τους και, όταν συνέβαινε να μιλάει μονάχη της μεγαλόφωνα, τα απύθμενα σιωπηλά μάτια της πετούσαν επίμονες σκοτεινές λάμψεις, που άξιζαν περισσότερο από οποιαδήποτε έναρθρη απάντηση 

Η Πλήξη είχε υιοθετήσει τη συνήθεια να την κοιτάζει αφ' υψηλού, να προσποιείται πως δεν την αναγνωρίζει, κι ακόμα, παρά την τόσο απλή κι ελάχιστα κοινωνική φύση της, να φτάνει στο ακραίο σημείο να υπαινίσσεται πως την σνομπάρει 

Μέσα στη σιγαλιά του σαλονιού της ή απομονωμένη στο άδυτο της κάμαράς της, η Αγάπη κουβέντιαζε με τον αόρατο εραστή της ... το μαύρο αφεντικό, ακολουθώντας τους ήδη πεπατημένους χάρτες ακόμα πιο μόνιμα ή και για πάντα 

Η εφαρμογή του κανόνα δεν επιδεχόταν εξαιρέσεις 

Θα έλεγε κανείς ότι δε θα ξανάβλεπε το κατώφλι της πόρτας, εκτός αν γινόταν κάποιο θαύμα ή αν εκδήλωνε έμπρακτη μετάνοια για την αποκοτιά του κομίζοντας χρυσό, λιβάνι και μύρο ή οποιοδήποτε άλλο δαπανηρό "συγχωροχάρτι" 

Καθισμένη μπροστά στο τραπέζι κι ενώ άρχιζε ν' ανακατεύει και να κόβει τα χαρτιά για την καθιερωμένη πασιέντσα της, η Αγάπη ένιωθε να την παρατηρεί το πρόσωπο του πίνακα που ήταν κρεμασμένος στην αριστερή μεριά του απέναντι τοίχου 

Δε χρειαζόταν να σηκώσει τα μάτια για να δει πως αυτήν κοιτούσαν τα μάτια που υπήρξαν, που ήταν, δικά της 

Τα σχήματα, τα χρώματα, τα χαρακτηριστικά, οι γραμμές του αρχοντικού της προσώπου, απηχούσαν μια ζωντανή κι επίμονη νεανικότητα ή κάτι ακόμα πιο μυστηριώδες που σε κάποια έργα  θα μπορούσαν να περάσουν γι' αφηρημένα, καθώς από την τρυφερή σάρκα και τα εκφραστικά πρόσωπα κρατούσαν μόνο κάτι που θύμιζε παρανάλωμα του πνεύματος 

Η Αγάπη αψηφούσε αυτή την αίσθηση κι αντλούσε την πεποίθηση από αυτό που βίωνε με τρόπο φυσικό: ένα βλέμμα βαραίνει περισσότερο από πολλά λόγια, λόγια τρυφερά, για να προσελκύσουν την τύχη, να ξορκίσουν την ατυχία, να νιώσει λιγότερο μόνη και να συνεχίσει τον ανορθόδοξο διάλογο που άρχιζε από το σχεδόν σκοτεινό βάθος του σαλονιού, από το πλάσμα που την παρατηρούσε αμίλητο 

Ο Έρωτας βαδίζει καμιά φορά σε δρόμους αλλόκοτους, που παραμένουν εσαεί απρόσιτοι σ' όσους δεν κουράζονται ν' αναζητούν το μυστικό του, το πάντοτε τόσο μετρημένο και πέρα από τις όποιες, πολύ συχνές, υπερβολές της ερωτικής συνομιλίας, που οδηγεί στην ενσάρκωση του αληθινού έρωτα 

Δεισιδαιμονία, σύνεση, σεμνότητα, επιθυμία να προστατέψει το μυστικό, πάντως κατέληξε να δεχτεί το ενέχυρο που της προκαλούσε μιαν αλλόκοτη αίσθηση αιωνιότητας, φευγαλέα, γλυκιά σαν το χάδι της αύρας που αποζητιέται από το καυτό καλοκαίρι κι έρχεται όταν έπαψες πια να την περιμένεις 

Ήταν η απάντηση που έδινε, όταν έκανε απρόσκλητος την εμφάνισή του ο φορτικός θάνατος και χτυπούσε το περιβάλλον της ή κάποιον δικό της. Όταν την άγγιζε το αόρατο χέρι του Χρόνου, η Αγάπη χαμογελούσε κι απέφευγε να ρίξει το βλέμμα στη σκιά που σνομπάριζε 

Ύστερα ξανάπαιρνε τις αποστάσεις της και πρόσθετε: "Εδώ, όλοι σε φοβούνται. Πέρα από εδώ, τι εξουσίες σου απομένουν;" 

"Οι αποδείξεις μου κουράζουν την αλήθεια" 

Πως η σχέση τους επιβίωνε στις αμέτρητες κρίσεις όχι τόσο χάρη σ' αυτόν όσο χάρη στην Αγάπη. Εκείνη του έμενε πιστή και ταυτόχρονα έμενε πιστή στον εαυτό της, αφού η ίδια τον είχε διαλέξει, και η διάψευσή της θα της κόστιζε περισσότερο από την απιστία ...