Ο - ΧΚ20112004

Μπαουντολίνο - ΧΚ01042005

Με περιτριγυρίζουν λύκοι ατάιστοι επίτηδες για να λυσσάξουν

Φονιάδες με κοφτερά δόντια και μάτια κόκκινα που γυαλίζουν, γρυλίζουν πεινασμένοι

Αιμορραγούν, καθώς η καρδιά τους σφίγγεται και δονείται

Θα μπορούσα να τους ταίζω τις πικρές μνήμες μου αλλά πάλι θα έσταζε αίμα...

Οι αυτουργοί του αποτροπιασμού δεν ήταν δύσκολο να βρεθούν

Κάποιο μεγαλείο, έρμαιο των δολοπλοκιών του προαναφερθέντος εγκλήματος παρά την αγάπη του για την αλήθεια δεν αναρωτήθηκε ποτέ αν οι λύκοι μου ήταν αθώοι, αλλά αν ήταν ένοχοι και μέχρι ποίου σημείου

Οι ομολογίες που απέσπασαν από τους κρατούμενους οι δήμιοι μου ήσαν όλα όσα αυτοί απεχθάνονταν σε μένα: την ανεξαρτησία, την ανιδιοτέλεια, τον ριψοκίνδυνο ηρωισμό, το πρωτείο της πίστεως

Οι συναινέσεις που υφαρπάχτηκαν με δόλιες υποσχέσεις, εναλλασσόμενες με απειλές και με το θέαμα των βασανιστηρίων στα οποία υποβάλλονταν οι αδελφοί μου, αμαύρωσαν οριστικά τη δόξα σε καιρούς ειρήνης και σε καιρούς πολέμου της εικόνας που οραματίστηκα

Καθένας έχει την μοίρα του ... και δεν την διαλέγει ... παρά μόνο για να την ζήσει

Η δική μου σχετίζεται ίσως με αυτόν τον οιονεί θεσμοθετημένο δυϊσμό: μοναχός και ταυτοχρόνως στρατιώτης, ήρωας και ταυτοχρόνως βιοπαλαιστής, μάρτυρας και ταυτοχρόνως άποικος μια έρημης πολιτείας

«Όχι σε μας, Κύριε, όχι σε μας, αλλά στο όνομά Σου δώσε τη δόξα...»

Και τώρα πιάσε με ...

Ολόγυρά σου τρέχουν οι λύκοι μου, οι εκκαθαριστές αυτού του πλούτου προς όφελος του συμπαντικού μου θησαυρού, των εσωτερικών δομών που είναι τόσο άκαμπτες, ώστε κάποιος που είχε γεννηθεί σε μια συγκεκριμένη τάξη να μην έχει ελπίδα ... τελεσφόρησης και ανόδου

Αγριεμένοι σε κοιτάζουν ... αναδεύοντας λύσσα και ένα είδος λύπησης για ό,τι φθονούν και δεν σέβονται στο πρόσωπό σου

Ετοιμοπόλεμοι για την ανακατάληψη γαιών που κάποτε μας ανήκαν, αυτή η πυρπόληση των ψυχών κατέστη δυνατή και απέκτησε αυτόν τον χαρακτήρα αυθορμητισμού, επειδή η ιδέα της μυστικής διαθήκης είναι ακόμη διάχυτη

Από ειρηνικό προσκυνητή με έκανες προσκυνητή-πολεμιστή

Βγαίνοντας επιτέλους από αιώνες αναρχίας και σκοταδισμού, άρχισα να συνειδητοποιώ τη δύναμη της οδύνης που ράγισε την καρδιά μου, βγάζοντας αναστεναγμούς και χύνοντας δάκρυα στον τελευταίο αποχαιρετισμό

Τώρα σε βεβαιώνω πως αφού επέζησα...συντετριμμένος, άψυχος, σχεδόν νεκρός, σαν ένα εκμαγείο του ανάγλυφου κόσμου  των πεπτωκών αγγέλων, αυτό που ο ιδιοφυής μάστορας απεικόνισε στην κόλαση, εγώ ο ίδιος θα αναρριχηθώ την τάξη ... και φύλακες θα έχω τούτους εδώ

Τους άγρυπνους εχθρούς σου...

Παρά την απουσία και τις δοκιμασίες, ή, μάλλον, χάρις σ' αυτές, έχουμε ενωθεί πάλι «εις σάρκα μίαν», χωρίς να μπορούμε πια ν' απομακρυνθούμε, ν' αποχωριστούμε ο ένας των άλλων

Η δυνατή και ταυτοχρόνως τρυφερή ψυχή του ερωδιού ξεπροβάλλει και πάλλεται μέσα σ' αυτή την πλάκα έχοντας προηγουμένως διατρέξει τους πιο φρικτούς κινδύνους οδηγώντας τους εχθρούς μου σε τραγικό αδιέξοδο σε περίπτωση ήττας και εμποδίζοντάς τους να εκμεταλλευτούν πλήρως τις νίκες τους στον χρόνο μου

Γρυλίστε εσείς αδελφοί μου!