Ο - ΧΚ20112004

 Στο μυαλό του Τζων Μάλκοβιτς - ΧΚ16032005

Κάποια στιγμή θα κλείσω τα μάτια και θα αφεθώ στον ίλιγγο της αβύσσου που με ελκύει

Η δίνη της με περικλείει και μου ζητά να της παραδοθώ

Κοιτάζω κάτι σπασμένα αγγεία

Κάποτε ήταν γεμάτα λουλούδια και νερό

Ύστερα ράγισαν και μόνα τους έπεσαν, έσπασαν, τσάκισαν

Θέλω να κάνω ένα ταξίδι έξω από δω μα δεν τολμώ να το αποφασίσω

Διστάζω ή τραβιέμαι σε ψεύτικες μικροθυσίες μιας τάχα νέας εποχής που προσπαθώ να οραματιστώ

Ακούω ανάσες στα σκοτάδια

Βλέπω σκιές

Ο καθρέφτης μου γίνηκε κομμάτια και μόνος σύντροφος στην τύχη μου παραμένει ο πυλώνας της ΔΕΗ

Γελάς γιατί δεν ξέρεις

Αντιδράς χωρίς να ξηλώνεις τις ρωγμές που σε κρεμάνε στα άσπρα

Αν ζούσες στο Πέραμα, αν γινόσουν λίγο αυτό που οικτίρεις

Ίσως έπαυες να νοιώθεις λύπη

Ίσως μπορούσες να δεις πως το ηλεκτρικό φορτίο κουβαλά τη ζύμη για μια ανώτερη τροφή

Αρκεί να ενωθείς με το ρεύμα

Αρκεί να αφήσεις το δάχτυλό σου να πιάσει την πρίζα

Γυμνό κι ίσως μουσκεμένο

Έτσι θα έχεις επαφή και το σώμα σου θα γίνει διάκενο

Διαφανής είμαι μα οι τρύπες που έμεινες να κοιτάζεις είναι κάθε μία μπαγιάτικη σκέψη που έπεσε στο κενό

Κενόδοξο κενοτάφιο ειρμών χωρίς συνοχή

Ανοχή στην πάταξη της θέλησης ή το πως τράβηξα για μιαν Ιθάκη

Ποιο νησί και ποια αλήθεια θα με φιλοξενήσουν;

Κάποια στιγμή θα κλείσεις τα μάτια

Και θα αφεθείς στον ίλιγγο που σε ελκύει από παιδί

Η δίνη της αυτό κάθαρσης

Η παράδοση στην εξωλέμβια λήθη

Και θα δεις πως ο θάνατος δεν είναι παρά ένα παραδόπιστο κους – κους

Μια εξωσυζυγική σχέση

Μην τους ακούς

Προτού χαθείς, προτού πάψεις να γεύεσαι καρπούς και να εικάζεις τη γεύση

Προτού αρνηθείς το πικρό και προτιμήσεις το γλυκό

Στάσου μόνο για μια στιγμή

Και κάψε καθετί που σε θυμίζει

Μη μου προσδώσεις κι άλλο βάρος

Δεν αντέχω άλλο δράμα

Έχω μια οικογένεια να θρέψω

Και καθόλου χρόνο για παλιμπαιδισμό

Και άμα τύχει και λυγίσω

Θυμίσου ... κι εγώ παίδι σου είμαι

Στο μυαλό σου γεννήθηκα...