Ο - ΧΚ20112004

A New Era - ΧΚ10032005

Δέσμιος των υλικών και της ακολασίας

Των αισθήσεων ο επηρμένος

Της λαγνείας ο κυνηγός κι ο κυνηγημένος

Ο άξεστος, ο αυτάρεσκος μαζί και ο αρεστός

Ονειρικός και χειμαρρώδης

Σαρκαστικός, ουτοπικός

Νάρκισσος κανονικός

Ο Άξιος της μοίρας του και ο μοιρολάτρης

Οσφυοκάμπτης

Αναχαιτιστής, οραματιστής

Ζωγράφος μα και ποιητής

Ουρανού και γης

Ορατών και αοράτων

Θαυμάτων και θυμάτων

Θυμητικός και συμπαρουσιαστής των ελιγμών της κόρης του ματιού

Χτίζω κάστρα, ιππότες χρίζω

Παίρνω ρόλους μοιράζω ρόλους, τους συντονίζω, σαν ζώο  οσμίζω

Χειροκροτητής και εκπυρσοκροτητής γυμνών συνειδήσεων

Αναστέλλομαι διαστέλλομαι και αυτό σατιρίζομαι

Στο δρόμο έρπομαι

Κλείνω πόρτες ανοίγω πόρτες

Κι όλο εδώ αναλίσκομαι και ανακυκλώνομαι

Παθιάζομαι και αρμενίζω, συντηρώ εικόνες που

Κοιτάζω και δεν βλέπω

Έτσι σ’ αγγίζω και μετά μηδίζω

"Εγώ" γίνομαι μα κάτι άλλο θυμάμαι να ήμουν

Ωριμάζω γίνομαι

Γινώσκω και πέφτω

Ίπταμαι, ενίσταμαι και εξανίσταμαι

Δέρμα από τα φίδια ντύνομαι

Κι από κει…μόνο σε σένα αποκρίνομαι κι ανταποκρίνομαι

Τελειώνω εδώ τις εικασίες, τις πικρίες και τα παράδοξα συνθήματα

Κι όλους τους ανθρώπους μούμιες που νεκροί ως είναι με παράσιτα τρέφονται και θαρρούν πως ζουν

Δεν ζουν

Και καμένες λάμπες σωρό σπάζω, κι άλλες δεν ανάβω

Μόνο σε ένα χέρι δυνατό μπορώ να αφήνομαι

Πετάω ξανά

Για τη Βηρυτό το βάλα

Στο κατόπι μου μόνο μέλισσες με ακολουθούν κι αργοπορούν

Έτσι επίτηδες

Ώσπου να φτάσω, την άμμο που σε σκεπάζει διαβαίνω

Κι όταν πατήσω το πόδι μου στην άγια πόλη

Για σένα εγώ σωπαίνω …