|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Ο
- ΧΚ20112004
Σκέφτηκα ένα τραγούδι για μια ρόδα που γυρίζει ... χωρίς σταμάτημα Ταξίδεψα στο χρόνο ανάμεσα σε στιγμές ... και κόμπους ... χωρίς εσένα Σε κουβαλούσα πολύτιμο φυλακτό ... κι έτσι ήσουν μαζί μου Κι έτσι μεγάλωσα και βρέθηκα σε κάποιο σημείο του ορίζοντα Κι όλες αυτές τις μέρες που μέτρησα άγνωστη μεταξύ αγνώστων Παγιδευμένη σε μια πορεία προς τη μουσική χωρίς χρώμα και τόνο Σχετικά φιλόδοξη ... Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο Διαβάζοντας ευαγγέλια και ευχές και ξορκίζοντας κατάρες και ενοχές Έφτασα ως εδώ
Που μένεις σήμερα; Κατοικώ στη γειτονιά των μεγάλων προσδοκιών Τα βράδια ζωγραφίζω τον ήλιο και τα πρωινά τον κρεμάω στο παράθυρό μου να με φωτίζει Γεύομαι τροφές χωρίς γεύση μα με ουσία ανέγγιχτη από τις νεότερες δοξασίες της γενιάς μου Στην κακοκαιρία ντύνομαι με αναληθή δόγματα περιμένοντας την ύφεση Στις ερωτήσεις αποκρίνομαι με δίκαια αντίστιξη Κι όταν χαρίζομαι ... κοιτάζω ψηλά και χαμογελώ για να σβήσω με γλύκα τον πόνο της μοναξιάς Πονάω, ασθενώ, εξασθενώ ... συλλογίζομαι
Υπάρχει ένας κόσμος που δεν σε πρόδωσε Μα έφυγα πολύ πριν από κει Δεν θα επιστρέψεις Θα σε κρατήσω για λίγο και ... Θα σου θυμίσω μόνο ... εκείνο το πάθος Θα γίνω και πάλι βασίλισσα; Πιάσε το χέρι μου και πρόσεξέ με.... Μόνο έτσι θα σου αποκαλύψω την καλά κρυμμένη από τους πολλούς... «μυστική δοξασία» Τη γνώση εκείνη που συνειρμικά ... θα σε οδηγήσει πίσω ... σε σένα
.............
Ναι, γνώρισα καλά αυτόν τον άνθρωπο Ήμουν μία απ΄ αυτούς, που σύχναζαν κατά τη διάρκεια της κατοχής στο απλό του διαμέρισμα , στη συνοικία Τερν Σε αυτό το σημείο, ξανάρχεται στο μυαλό μου η έντονη παρουσία του, η ήρεμη δύναμη, ταυτόχρονα ήρεμη και καθησυχαστική , που ακτινοβολούσε απ΄ όλο του το είναι, τις στάσεις, τις χειρονομίες ... και τους τρόπους του «Έχω ακόμα στ΄ αυτιά μου τη φωνή του. Αντηχεί και προκαλεί μέσα μου πάντα νέες δονήσεις. Μα πάνω απ΄ όλα, ξαναβρίσκω τον εαυτό μου απέναντί του, να κοιταζόμαστε στα μάτια ,να βρίσκομαι αντιμέτωπη με την απαιτητική καλοσύνη του βλέμματός του . Απαιτητική, ναι ,μερικές φορές αποσβολωτική και χωρίς οίκτο. Φαινόταν να μαντεύει ό,τι καλύτερο και ό,τι χειρότερο υπήρχε μέσα μου, με το χαμόγελο του ανθρώπου, που γνωρίζει ... το παιδί που κουβαλούσα ...»
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |