:: Χρήστος Κυριακόπουλος ::

Ο - ΧΚ20112004

Πλανήτης 1000 - ΧΚ03022005

Για όλες εκείνες που ήρθαν για να ... φύγουν

Δεν μπόρεσαν να μείνουν γιατί δεν είχαν αυτή την πειθώ στο τίναγμα του χεριού τους

Γιατί όταν ανοιγόκλειναν τα μάτια δεν διέκρινες μέσα τους την καθαρότητα της ψυχής τους...

Παρά μόνο κάτι σκοτεινό και άρρωστο...πηγμένο αίμα

Κι όταν μιλούσαν δεν μπορούσαν να κρατήσουν τα μάτια σου στα χείλη τους...

Κι όλο αφαιρούσουν στις σκιές του παρελθόντος

Για όλες εκείνες που ενώ ήρθαν ... είχαν ήδη φύγει

Η ίδια τους η αύρα φώτιζε μόνο την έξοδο

Κι αν τους έδινες μια ευκαιρία ... να παραμείνουν για λίγο ... θα διαπίστωνες πόσο χάσιμο χρόνου είναι να χαλιέσαι σε τέτοια άσκοπα επιχειρήματα

Κι αν επέμενες να τις μυρίσεις ... θα έκλεινες στο μυαλό σου πάντα μια μνήμη ... χωρίς μαγνήτες και ιδιότητες πάθους

Αλλά και για εκείνες που επιθυμούν να έλκουν συνεχώς την προσοχή των άλλων για να νιώθουν ασφάλεια, ενώ ένα άλλο τμήμα του εαυτού τους νιώθει να απειλείται από αυτή την προσοχή και επιθυμεί να το αφήσουν ήσυχο

Γι 'αυτές που οι αμυντικοί μηχανισμοί τους δεν φτιάχτηκαν για να τις προφυλάσσουν από το να αποκτήσουν επίγνωση των αντιφάσεων, των απογοητεύσεων και των απειλών τους αλλά για να καταστρέφουν και να διεκδικούν κατά βούληση από απληστία και ένα ένστικτο παρορμητικό

Γι' αυτές που επιθυμούν να ελέγχουν εαυτό και προσκείμενους...και αγνοούν μέσα στην αβρότητα της υποτιθέμενης ισορροπίας τους ... την ψύχωση που κρύβεται στην υποπροσωπικότητά τους

Για όλες εκείνες που δεν κατέλαβαν καμιά κυψέλη του μυαλού

Όλες εκείνες που θα τις ονομάσω ... οι γελοίοι έρωτες

Ανεπίκαιροι, μονοδιάστατοι, ατελείς και άτεχνοι

Άτολμοι, άχρωμοι και άτεκνοι

Άπνοοι

Χωρίς ψυχή

Χωρίς ταυτότητα

Οι γυναίκες ... για λίγο

Κι ύστερα ήρθες εσύ....
Σε μια στιγμή ... που ήμουν ήρεμος και άπλωνα τα χέρια

Μπήκες δυναμικά στο χώρο και επιβλήθηκες με τη μορφή σου

Κοφτερό μυαλό σαν λεπίδι

Κρατούσες το στόμα σου κλειστό όταν μιλούσα

Κι όταν μιλούσες κοιτούσα τα χείλια σου μόνο

Γιατί είχες κάτι να πεις ... και δεν συνδύαζες απλά χορδές και νότες για να βουίξουν τα αυτιά μου

Κράτησες τις αποστάσεις σου και φρόντισες να περιχαράξεις το χώρο σου για να προστατέψεις εσένα

Μου άνοιξες την πόρτα και μια μέρα με βροχή...που κρύωνα και γελούσα

Με πήρες στην αγκαλιά σου ... και με κράτησες εκεί μέχρι τα μεσάνυχτα

Μπόρεσα να δω πως ... ένα έγκλημα πάθους θα μπορούσε να συντελεστεί ... ξανά

Ένοιωσα....σε ένοιωσα

Εκείνο το απόγευμα που με χάιδευες κι εγώ ... σε χάζευα

Άπλωσες το χέρι στο τζάμι και μου χάρισες ένα χρόνο ... ολοκληρωμένο

Τόσα χρόνια που αναρωτιόσουν γιατί...ήξερες πως ο δρόμος είναι μακρύς και πως την κατάλληλη στιγμή

Αυτή τη νύχτα

Θα εμφανιζόμουν ... όχι πια σαν σκιά...όχι πια σαν φαντασία ...

Αλλά με σάρκα και οστά

Με δίδαξες την επιθυμία να ανήκω ξανά κάπου

Μου έμαθες πως με τα χέρια του κανείς φτιάχνει χαρταετούς ... και με τα χέρια τους πετάει στον ουρανό

Μια μέρα φωτεινή ... με ήλιο ... και αέρα ταξιδιάρικο....

Τη μέρα που θέλεις να μοιραστείς ... εσένα με τον άλλον

Σαν το Σάββατο που σε πρωτοφίλησα ... στα χείλια ...

Ήξερα ότι θα κρατούσε μόνο τόσο...δεν ήλπιζα...

Κι έτσι έφυγες κι εσύ...

Γιατί από την αρχή δεν ήθελες να μείνεις...
Γιατί από την αρχή ... διαπραγματευόσουν και δεν ήθελες να πάρεις αυτό που αξίζεις
Γιατί έτσι προλαμβάνεις εσύ ...