|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Ο
- ΧΚ20112004
Χωρίσαμε στον προαύλιο χώρο της Καπέλα Σιστίνα Την ακολούθησα με τα μάτια για όση ώρα η εικόνα της απομακρύνονταν Σαν ίχνος που σβήνει, ένα κερί που τρεμοπαίζει ... πριν σβήσει και γίνει καπνός Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει καθώς ο αέρας άπλωνε στο πρόσωπό μου ένα δροσερό χέρι Φορούσε μαύρο παλτό και τα καστανά μαλλιά της απλώνονταν πλούσια στους ώμους καλύπτοντας τον ψηλό της λαιμό Στεκόμουν εκεί αποκαμωμένος Αγκιστρωμένος σε ιδεαλιστικές αντισυλληπτικές προφυλάξεις και υπεραναλύσεις νοητικής σύλληψης μηνυμάτων που κατακλύζουν την μη πεπερασμένη μου εννοιοκρατία Είχα μια θεμελιώδη αντίληψη για τον έρωτα από παιδί Δημιούργησα τη δική μου υπεραξία σαν άλλος καπιταλιστής Επένδυσα το αρχικό μου κεφάλαιο και απέκτησα ... τον πλούτο Διάλεξα να τον καταθέσω στα χέρια της ... κι όχι να τον αποθησαυρίσω
Εμφανίστηκε μπροστά μου από το πουθενά Πως σε λένε; Με ρώτησε Νόρμαν αποκρίθηκα Εσύ είσαι ο Νόρμαν που γι’ αυτόν κλαίνε τα πουλιά κι οι άγγελοι έπαψαν να πετούν; Τι λες αξιοσέβαστε Πατέρα; Νόρμαν, είπε η γέρικη μορφή του αρχιερέα Χους εις χουν Ανάμεσα σε μια στιγμή, την ίδια και την αυτήν, τη γέννηση και το θάνατο Σαν τόξο Τεντώνεται μια χορδή Ξεμακραίνει για λίγο...καλύτερα εξοκείλει Μια συχνότητα είναι που ταλαντώνεται Εκεί εμφανίζεται ο μεγαλειώδης ουτοπισμός του έρωτα Σαν μια εξώτερη ακμή στο κύκλοτρο, περιστρέφεται και όλο απομακρύνεται Τα μάλλα απομακρύνεται τα μάλλα τεντώνεται... Μα σαν επιστρέψει, με τη δύναμη της αδράνειας που συσσώρευσε, αντίδραση στη δράση Δεν χαστουκίζει, δεν ραπίζει ... Αλλά συντρίβει, κόκκαλα σπάζει Μακάριε Πατέρα, γιατί σε μένα; Ρυτιδιάζω...κι όμως το χέρι δεν απλώνω να την πιάσω Θα απωλέσεις γιε μου...το κομμάτι σου... Δεν υπάρχει απόσβεση σε αυτό το κεφάλαιο Δεν υπάρχει σωτηρία και γαλήνη ξανά για την ψυχή σου Θα καίγεσαι... Είδες ένα όραμα του αυριανού κόσμου Κάτι που έμοιαζε εξαιρετικού κάλλους, χάρμα οφθαλμών, σαν "οπτασία", σαν "ζωγραφιά” Κι εσύ σαν μερικούς ακόμα από τους οραματιστές της εποχής εκείνης καταπιαστήκατε στα καταδικασμένα ουτοπιστικά σχέδια Μα τώρα ήρθε η ώρα να ξυπνήσεις Ο πυρήνας σου φλέγεται...μα μόνος σου έστρεψες το βέλος σε σένα Άδικη ποινή Πατέρα για ένα αληθινό ... συναίσθημα Αγαπούσες την όμορφη εκδοχή σου... Αγαπούσα να την μυρίζω... Αγαπούσε να ενατενίζει την απολυτότητά της γι ’αυτό σε έτρωγε Αγαπούσαμε τον έρωτα Αγαπούσαν τα φαντάσματα Και τώρα;
Ο ουρανός έγινε γκρι Τα πλακάκια της αυλής του Ναού γέμισαν με ξεραμένα φύλλα Το μυαλό ... είναι κολλημένο στις μνήμες του Άλλη συγκίνηση δεν του επιτρέπει να τις απωθήσει Αυτή είναι η αλήθεια Νόρμαν...δεν θα σβήσει ποτέ Θα μάθεις να ζεις με την απώλεια του εαυτού σου Θα την κουβαλάς Κήδεψέ την και άφησέ την να αναπαυτεί, να ησυχάσει Δώστης τόπο στο μαυσωλείο των συναισθηματικών εμμονών Χάρισέ της την αθανασία στο κενοτάφιο των ανακαινισμένων θεμελίων σου Σχετικοποίησέ την Πες ... εκείνη, εκείνο τον καιρό, με εκείνες τις διαστάσεις ... Μην περιμένεις καμία δικαίωση, κανένα λάφυρο ή αντάλλαγμα Μην μπλέξεις ξανά τον Θεό σε αυτά Ωρίμασε Και γίνε ο άντρας που φοβόσουν να είσαι ... Όχι χωρίς συναισθήματα Όχι χωρίς ευθύνες Μα με γνώση πως ... ο αγώνας του νάρκισσου να διατηρήσει την ομορφιά ... και να την επεκτείνει... ως άλλη μαζοχιστική διαίρεση, είναι μάταιος...αφού όλα διαρκούν μια στιγμή...ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο και είναι δικαίωμα και φυσικός νόμος ... να σε ακολουθήσουν οι επόμενες γενιές κι εσύ...εσύ φτωχό μου και μίζερο ανθρωπάκι να προσδοκάς ... ένα καθημερινό και ήπιο θάνατο … τη δική σου πτώση…
Ένα τέντωμα του τόξου ... ήταν Μια ζαριά ... με έκταση υπερεκτιμημένη που διάλεξες να ρίξεις Ανάμεσα στη ζωή ... και στο θάνατο Και τώρα ... ζήσε με αυτό...στοίχειωσε και πέθανε
Ανοιγόκλεισα τα μάτια Βράδιασε Και το κρύο τρύπωσε στο πετσί μου Τα τείχη που φυλάσσουν το ναό ... διαβαίνω Οι καμπάνες ηχούν πένθιμα... Νεκρώσιμη ακολουθία ή Εσπερινός;
Ακολούθησα τη σκιά σου ... και μες το σκοτάδι ... Οι ρομαντικές φαντασιώσεις της νιότης μας ... έσβησαν ... Αυτό διαφέρει από εκείνο που είχα οραματιστεί για το μέλλον ...
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |