|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Ο
- ΧΚ20112004
Στον ίδιο θλιμμένο τόνο Σαν παλιά ταινία ξανά παιγμένη... Μόνο που τώρα οι εικόνες που διαδέχονται το φιλμ ... στοιχίζουν σε σειρά Στήνουν άρμα...οπλίζουν... Γεράστε Και αίφνης εξοστρακίζεται η μνήμη Συσσωρευμένη μαλακή ουσία που συνθλίβεται στην άκρη του ματιού Και γέρνει Αργοκυλάει Και σέρνεται σαν δάκρυ Στο πεδίο που εικάζεται η νιότη για τα πιο ωραία των ονείρων πως είναι θαυμαστής Θαυματοποιός ή δραματουργός με τη μπακέτα στο χέρι Εγώ ο σκηνοθέτης και στιχουργός πλεονάζω σκύβοντας από τα δέντρα Στη σκιά κοκκινίζω και με το μαγικό σου ραβδί ξορκίζω φτωχοδιάβολους Αερικά και χαμένες πατρίδες Προδομένα ιδανικά και χρόνια σωρό Πιο πριν δεν γνώριζα και εν αγνοία τελούσα σκεπτόμενος Υποβασταζόμενος από την αδιαίρετη μοναξιά Με ψαλίδια έπαιζα και έκοβα χαρτί...μολύβι...και γυαλί θρυμμάτιζα Ανακάτεψα χρώματα σε όλες τις αποχρώσεις του ξανθού, του καστανού Μύρισα ιδρώτα και μουσκεμένες ύβρεις Ανθισα τα καλοκαίρια...και ο ήλιος ήταν ο σύντροφός μου Ο μόνος φίλος το νερό, το φως, η γη, ο ουρανός...τα αστέρια Με τα δάχτυλα έπλασα τη ζωή...και της χάρισα όνομα Κι όταν με ρωτούσαν τους μιλούσα για μια μισή ιστορία...μύθευμα ή πίστη
Και έτσι σας είπα ψέματα με τον δικό μου τρόπο Όχι ότι σας έσπασε σε κάτι Και σας είπα ψέματα και την επόμενη μέρα Κι εσείς αναρωτηθήκατε για το κορίτσι... Που το ξέρατε τόσο καλά Το χαμόγελό του...την χαρά που εξέπεμπε Τη λάμψη και την ηρεμία Που είχε σάρκα εφήβου Μαλλιά λιονταριού Και δρασκελισμό έλουρου Η δική μου σειρήνα Πετούσε ψηλά...πάνω από τις στέγες Κρατούσε στο χέρι ένα κλειδί Κι ήταν έγγυος...στη βανίλια Σχεδόν στην αγάπη Σχεδόν στην γενναιότητα Και το ξέρατε πως θα σας έλεγε ψέματα με το δικό της τρόπο Και δεν χρειάστηκε αναμμένα φώτα Για να με οδηγήσει πέρα από την έρημο...κοντά στον ωκεανό Κι εσείς είπατε «πήγαινε ... να δεις» Γιατί ξέρατε τόσο καλά ... τη λάμψη και την ηρεμία Το χαμόγελο και τη χαρά που εξέπεμπε... Η δική μου σειρήνα Κι έτσι πήγα Σχεδόν έγγυος...στην αγάπη Σχεδόν σ΄’αγαπούσα Κι είχα πετάξει το πέπλο του ονείρου... Και ζούσα μόνο την ψευδαίσθηση...απαλλαγμένος από το εγώ μου Ή πιστά κρατώντας το για να το διατηρήσω... Μια ερωτική πίστα...ένα ξέφρενο σιρκουί που οδηγούσα Στην κόψη του ξυραφιού... Ώσπου κόπηκα Και ξέρατε ότι θα σας έλεγα την αλήθεια... Αλλά προτιμήσατε να μου πείτε ψέματα την επόμενη μέρα
Νόρμαν Ναι άγιε Πατέρα Το χώμα καταλήγει στο χώμα...κι όλο μαζί στο άπειρο... Ενέργεια του απείρου...ύλη του Ενός...καθένα ξεχωριστό κομμάτι συνθέτει την αλήθειά Του Τακτοποίησε τις υποχρεώσεις σου... Σβήσε τη σειρήνα Το ασθενοφόρο άλλαξε διαδρομή Πήρε εντολή για το κοιμητήριο Εκεί που ησυχάζουν οι συνειδήσεις...εκεί που εκπνέει η τελευταία Ελπίδα Κλείσε τα μάτια Νόρμαν και παραδώσου Το γράμμα παραδόθηκε...αλλά ήταν ανοιχτό... Όσοι το διάβασαν...ας το θυμούνται...σαν γραφτό...σαν ντουκουμέντο...σαν κάτι δικό τους από σένα... Δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις περισσότερο Τα όνειρά σου σε ξέχασαν...εσύ τα ξέχασες Κι έμαθες πως από το να σχεδιάζεις ή να υλοποιείς ... μόνο ο χρόνος είναι που μετράει Καμιά αξία...καμιά ενοχή λοιπόν Μόνο το βάρος του Σταυρού Πατέρα Ναι γιε μου Δεν θέλω να φύγεις Θα φύγω γιε μου...έτσι πρέπει... Μα δεν σε άφησα ποτέ... Εσύ με κρατάς...εσύ με τρέφεις...μέσα από σένα ζω... Και τώρα απλά...πρέπει να μας αναπαράγεις Βρες μια μήτρα Χτίσε θώρακα Αιμάτωσε... Μάτωσε... Και εξέπνευσε...
Οι ώμοι φτιάχτηκαν για να στηρίζουν Πληθυντικός αριθμός Ο ώμος μου φτιάχτηκε για να σε φτιάξει Άπειρο...
Η σκηνή επαναλαμβάνεται...
Κάθε πέντε...
Κάθε ένα...
Στον ίδιο θλιμμένο τόνο...
Αυτό διαφέρει από εκείνο που είχα οραματιστεί για το μέλλον ...
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |