:: Χρήστος Κυριακόπουλος ::

ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΤΟ ΓΕΝΑΡΗ- Χ.Κ.11012004

Για όσους γεννήθηκαν το Γενάρη

Μπλε, σαν φτερά πουλιού

Και συνέχισαν να ζουν διπλή ζωή

Μετά από παρατεταμένες διακοπές

Εμπνευσμένοι στην ιδεολογία της μόδας

Αυτοί οι αντιήρωες που παρίσταναν πραγματικούς ανθρώπους

Ως διαμαρτυρία για τις μεταφορικές περιγραφές των περίπλοκων συναισθημάτων

Για όσους νοιώθουμε αντιστοίχως τα σωστά άγχη

Οι περισσότεροι από μας, πιστοί στο δανδισμό της Οξφόρδης

Που θέλουμε να φανούμε διαφορετικοί

Και φορούσαμε σκούρα γκρι κοστούμια και μαύρες γραβάτες

Διαλογιζόμαστε για την ύπαρξη και το μηδενισμό

Αφανίζοντας την ανακόλουθη συμπεριφορά που άλλοι ονόμασαν ιδιοτροπία

Κι άλλοι απλώς εγωισμό

Για όσους διαβάζουν νευρικά προσπαθώντας να μιμηθούν μετά το πρώτο σοκ

Με ένα αίσθημα ανακούφισης και ελευθερίας

Τους μοναδικούς κοντινούς συγγενείς

Την ανομοιόμορφη ομάδα νέων

Σ' αυτούς εκείνα για τα οποία δεν ήθελαν να αρέσουν

Είχαν γίνει απλώς αυτοί που με συντηρούσαν

Και στους οποίους έπρεπε να δείχνω μια δεδομένη ευγνωμοσύνη

Δεν μπορώ να δώσω τίποτα περισσότερο

Για μέρες επειδή η Μαρία φοβόταν

Για κάποιο λόγο που ορθωνόταν στο μυαλό της ως ο απεχθής

Όμως πάντοτε ο ισχυρός στύλος της ατόφιας ηθικής

Μέσα στη βαλτώδη αστική παρακμή

Είχε μια σύγχρονη αίσθηση

Βάδιζε με αυτογνωσία

Πολύ περισσότερο από κάθε λεπτομέρεια ξεχωριστά

Βρισκόταν κοντά, στο πλάι μου

Ακόμα και κοντά της, πάντα μπερδευόμουν

Την παρακολουθούσα να προχωρά στο δρόμο προς το μέρος μου

Να κάνει παύση

Να διασχίζει το δρόμο

Και ήταν υπέροχη

Ήταν μία γυναίκα από αυτές τις σπάνιες, 
ακόμα και ανάμεσα σε ήδη όμορφες γυναίκες που έχουν γεννηθεί με ένα φυσικό φωτοστέφανο

Πάντα στη ζωή μου τη μεγαλύτερη σημασία θα την έχει η αντίδρασή της

Ακόμα και οι πιο ήμεροι νοιώθουν

Τη μια στιγμή που είναι άσχημη

Και μετά μια κίνηση, μια έκφραση, ένα χαμόγελο που έσβηνε την ασχήμια

Σε κάποια άλλη περίπτωση θα μπορούσα να αποφύγω τα μάτια της

Και να γίνω σωστό κτήνος

Καθώς την κοιτούσα

Που με ικέτευε να μην πω ψέματα

Με τον ήρεμο, σχεδόν επιτηδευμένο τρόπο της, έδειξε κατανόηση

Ίσως, με όλα όσα συνέβησαν, είδε πιο καθαρά τα αισθήματά της για μένα

Ό,τι και να συνέβη, δεν μπορούσα πια να παραπονεθώ

Όσες δυστυχίες κι αν έφερε η Μεγάλη Αγωνία, κατέστρεψε ένα μεγάλο μέρος απ’ ό,τι ήταν ανθυγιεινό

Δεν εννοώ πως έχασε ξαφνικά όλες τις αναστολές της

Ή ότι μου αφέθηκε

Αλλά μου έδωσε όσα περισσότερα μπορούσε

Ο χρόνος που περνούσα μακριά της

Αυτές οι ώρες της μοναξιάς που της χρωμάτισε το κενό ή η έλλειψη

Μου έδωσαν δύναμη για να συνεχίσω εκεί που σταμάτησα

Στο τέλος είναι η αρχή μου

Τέτοια λάθη γίνονταν συχνά για να υποψιαστείς κάτι

Κι όταν αρνιέσαι να μιλήσεις για τον πόλεμο

Δεν θα μπορείς να ρουφήξεις την αγάπη της σαν βδέλλα

Μια πολύ αισθησιακή βδέλλα

Η Μαρία είχε γίνει μια πολύ όμορφη νέα γυναίκα

Μια μέρα πήγαμε να περπατήσουμε στο δάσος, στο βόρειο μέρος του Λονδίνου

Εκείνο τον καιρό υπήρχαν πολύ όμορφα και απομονωμένα δάση σε τόσο κοντινή απόσταση από το Λονδίνο

Ήμαστε ξαπλωμένοι στο χορτάρι και φιλιόμαστε

Ίσως γελάσεις που ήμαστε ξαπλωμένοι και φιλιόμαστε μόνο

Κι όμως, έτσι δίναμε στον κόσμο μια πλούσια σε μυστήριο και γλυκιά συγκίνηση

Δεν είναι μόνο οι κακές μνήμες που σβήνουν

Αλλά ολόκληρα είδη αισθημάτων

Και αν είσαι σοφός, δεν θα λυπηθείς ποτέ το παρελθόν,

Για αυτά που δεν ήξερες αλλά θα λυπηθείς τον εαυτό σου για αυτά που ήξερε

Ανάμεσα στα λουλούδια, τα αθώα πουλιά και τα δέντρα, πως θα μπορούσα να την αρνηθώ

Είπε «ό,τι κι αν συμβεί, με πλήρη αφοσίωση που δεν μπορώ να σου περιγράψω, 
με επισημότητα και ειλικρίνεια αυτή η υπόσχεση είναι ένα άλλο χαμένο μυστήριο»

Όλο αυτό έβλεπες

Όλο γι’ αυτό σου μιλούσαν

Έτσι, νομίζω πως τώρα όπως και πριν και για πάντα

Σε κάθε βλέμμα και διάθεση όπου διακρίνονταν ο υπαινιγμός, εκτός από τη σωματική έλξη

Με θεατρικούς όρους και έμφυτη αίσθηση της αγγλικής ειρωνείας

Το φλερτ ήταν περιττό

Ήμουν αισθησιακός και τυχοδιώκτης

Ένας αποτυχημένος ποιητής που ακόμα έψαχνε την ανάσταση σε γεγονότα αν όχι σε στίχους

Μπορούσα να πιω το κύμα αν μου πρόσφεραν

Καθισμένος κάτω από το μικρό πεύκο ατένιζα τη θάλασσα και προσπαθούσα να μαζέψω τα ταραγμένα λογικά μου

Ήξερα κιόλας πως αυτό που με τραβούσε σε εκείνη ήταν το διφορούμενο χαμόγελό της

Η σιωπή, που θα έπρεπε να γίνει λάσπη για να δέσει πάλι ο τοίχος

Φαντάστηκα ποια ήταν η πραγματική αιτία που έγινα εργάτης

Έπρεπε να απασχοληθώ και να φύγω από τη μέση

Να κάνω ένα διάλειμμα

Η δουλειά είναι η τιμή και η δόξα για τον άντρα

Μου πήρε 4 μέρες να διασχίσω 1000 μίλια

Κι όλο τον υπόλοιπο καιρό έκανα ούτε 30

Την τέταρτη μέρα ο ποταμός φαρδύς και σιωπηλός σαν λίμνη σε παραμύθι

Σαν καθρέφτης όπου δεν έχουν κοιταχτεί από τον καιρό που έγινε ο κόσμος οι νεράιδες

Με ξέβρασε στην ακτή

Είμαι τυχερός

Πίεσα τη φτέρνα του αριστερού ποδιού στο πάτωμα ώσπου απαλλάχτηκα από αυτό

Μετά αισθάνθηκα ένα γυμνό πέλμα να γλιστρά μαλακά πάνω στο γυμνό μου πόδι

Τα δάκτυλά της έστριβαν και έξυναν το πάνω μέρος των δικών μου

Ήταν αθώο, αλλά ερωτικό

Μπορέσαμε να έχουμε επαφή

Συχνά τα πιο παράξενα δώρα είναι πράγματι από θρησκευτικό ένστικτο

Αυτό το ένστικτο καθορίζει ό,τι προσφέρει η κάθε περίπτωση

Για μια στιγμή σκέφτηκα πως ήταν μασκαρεμένοι εχθροί

Η καρδιά μου αναπήδησε

Με μια ελαφριά κίνηση μου είπε πως έχω δίκιο

Ήταν μια φωτοβολίδα που έπεσε σε αργή παραβολή

Ήταν φανερό πως οι μισές πήγαιναν να επιτεθούν σε κάποιο σημείο στην άλλη πλευρά του μυαλού

Με όλα αυτά κοίταξα γύρω μου

Ό,τι νόμιζα πως είμαι

Ό,τι περίμενα πως είσαι

Για όλα όσα περίμενα

Ήταν είκοσι μέτρα μακριά σε μια σειρά βράχια με αρκετούς θάμνους για να δώσουν κάλυψη

Με τη μελαγχολική συνειδητοποίηση της αιτιατής παραδοχής της ύπαρξης

Η αλήθεια έλαμψε μέσα μου

Ήταν όλα τόσο φανερά

Πάντα ήξεραν πως θα ερχόσουν

Μια επιστροφή του παλιού σεβασμού

Πέρα από το θυμό

Στην κορυφή

Στην ησυχία

Ήρεμα

Έτσι όσο μακάβρια και αν είναι η περιπέτεια

Ο θίασος θα ξαναμπαρκάρει

Μετά, χωρίς να πουν λέξη