:: Χρήστος Κυριακόπουλος ::

Μαρανέλο - Χ.Κ.17122002

Και μετά από χρόνια δεν θα αναρωτιέμαι τι πήγε λάθος

Θα θυμάμαι όμως πως κάθε ψυχρό χτύπημα στο κουμπί ήταν άλλο ένα κοφτερό μαχαίρι

Στην προσπάθειά μου να αποτυπώσω το δάκρυ πάνω στον καμβά, οι ανθρώπινες δυνάμεις μ' εγκατέλειψαν

Σαν το πινέλο που έβαψε και τέλειωσε

Σαν ένα γεύμα που απλά έπρεπε να τελειώσω

Ποιος βρήκε τη δύναμη να καταδικάσει την ποταπή διαφυγή από την έρημη πόλη του αποχωρισμού;

Σαν μια νυφίτσα έγδερνε το δέρμα μου και το αίμα έσταζε κόμπους κόμπους παχύ και ρευστό

Όπως ακριβώς η πέτρα που γκρέμισα στο ξερό πηγάδι της λήθης των δεκάξι

Θυμάμαι χρώματα από κείνες τις μέρες

Όλα τα χρώματα χωρούσαν

Χορός και χρώμα και φώτα και ποτάμια χαράς και μπλε και κόκκινο και κίτρινο και πορτοκαλί

Όλα ήσαν σε μια αγκαλιά και σ' ένα φιλί...

Επαναλάμβανα τον εαυτό μου σε μια πρότερη κατάσταση αυτό-ορισμού και προδιάθεσης

Αυτό ονόμασα ευτυχία κι αν είχα την μισαλλοδοξία θα την φυλάκιζα για να την κρατήσω ανέπαφη

Κάθε πρωί ξυπνούσα και ένα γλυκό κύμα δροσερού αέρα χάιδευε το πρόσωπό μου μες τα άσπρα μου σεντόνια

Αυτό το ίδιο με έσπρωχνε με γέλια να τρέξω στο παράθυρο

Με προέτρεπε να βγω και να φωνάξω ...

Ζω ...

....

Ζω ...

.... Να εισπνεύσω την πρωινή αύρα και να γευτώ αλλιώτικα το ξημέρωμα μιας νέας μέρας

Τα ρούχα μου ήταν πολύχρωμα και μαλακά τότε

Τα μαλλιά μου αχτένιστα και μακρυά

Ήμουν όλος μια περιπέτεια

Το μέλι που περίσεψε στο βάζο κι έσταξε στο πάτωμα ...

Φορούσα γυαλιά και πατούσα καρφιά

Δεν έβλεπα

Έβηχα και σκόνταφτα

Πονούσα και κρύωνα

Περπατούσα

Αρρώσταινα

Έπεφτα

Κυλούσα

Έτρεχα

Αδιαφορούσα

Κοιμόμουν

Δεν ξυπνούσα

Σε ξυπνούσα

Ονειρευόμουν

Βαριόμουν

Διαφωνούσα

Φώναζα

Σιωπούσα

Σκεφτόμουν

Καταριόμουν

Έβριζα

Έφτυνα

Ξερνούσα

Ξεσπούσα

Νόμιζα ότι

Πλανιόμουν

Ξεχνιόμουν

Ταξίδευα

Ξαγρυπνούσα

Υμνούσα

Περίμενα μα

Υπέμενα

Επέμενα

Υπόβαλλα

Επέβαλλα

Χτυπούσα

Λύγιζα

Μαράζωνα

Κάρφωνα

Φώναζα

Έβριζα

Ξεσπούσα

Σε πονούσα

Κι ύστερα πάλι απ'την αρχή ... καθαριζόμουν και ηρεμούσα

Στις στάχτες περπατούσαμε εσύ κι εγώ για χρόνια

Πιασμένοι χέρι χέρι κοιτούσαμε τη ζωή

Βυθισμένοι στη σιωπή μα

Μοιραζόμασταν μια αλήθεια στην καρδιά

Ένα κοινό μυστικό που άνθρωπος άλλος δεν θα βρεθεί να πει ... ποτέ ξανά

Κι ο δρόμος έτεινε προς το ηλιοβασίλεμα

Κι όλα ήταν πορτοκαλί

Ήμουν παιδί

Ήσουν παιδί

Κι είναι αλήθεια αγάπη μου

Πως Πάντα Σ'Αγαπούσα ...