|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Έτσι έγινε είδα τη σφαίρα στο άκρο του τρούλου, επιμηκυμένη σε πλατιές διαστάσεις με ισόχρονη μεγαλοπρέπεια, ταλαντεύεται εγώ ήξερα αλλά ο καθένας δεν μπορούσε να το αντιληφθεί πως η μαγεία εκείνης της ήρεμης ανάσας, συνδέει αναπότρεπτα τη θεία φρόνηση με τη δυαδικότητα η μυστηριώδης συνωμοσία των πιο άχρονων μέτρων εξάρτησης αφημένη στην αφηρημένη τελειότητα του κύκλου
η χάλκινη σφαίρα ανέδιδε χλομές λάμψεις μετρίαζε την ταχύτητα της ταλάντωσης χαράζοντας μια σταθερή σπαθιά στο μυστικό τετράγωνο των δυνάμεων, των οποίων το πεπρωμένο σημάδευε
ίδια ιστορία ξανά επέστρεφε στο σημείο εκκίνησης περιστρεφόταν γύρω από το κέντρο μιας πεπλατυσμένης έλλειψης στην κορυφή του ναού του Σολομόντως εκεί που οι ιππότες αποπειράθηκαν μια επίπονη και κτητική περιπλάνηση
διηγούμαι άλλη μια φορά, κι ίσως να συνεχίζω να κάνω, την ίδια διαδρομή διότι το κενό επέτρεπε να καταδειχτεί η αρμονική εξάρτησή μου προς την τελειότητα αυτή η ανεστραμμένη αντίσταση στο διάβα των ωρών κοιτάζοντας την αιχμή της λόγχης αγγίζοντας τα αντιδιαμετρικά σημεία του ορίζοντα δύση κι ανατολή τον μοναδικό τόπο όπου η εξάρτηση βρισκόταν στην ιδεατή προέκταση του άξονα της γήινης περιστροφής η παρέκκλιση σε απόμακρους γαλαξίες προς το άπειρο το αιώνια ακίνητο το σταθερό
περιστρεφόμουν σαν σφαίρα χωρίς εγγύηση χωρίς φρούριο μέχρι που μπόρεσα να δω εκείνον αισθάνθηκα πως τα νεφελώματα κι οι μαύρες τρύπες ήταν ο παράδεισος το μοναδικό αμετάβλητο σημείο του σύμπαντος ένα μοναδικό σημείο ο ιδεατός πείρος, η σφήνα, ο γάντζος που άφηνε το σύμπαν να κινείται γύρω του
η γη δεν γυρίζει πια διότι δεν μπορεί να πάει ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, ούτε πάνω, ούτε κάτω δεν μπορεί να γυρίζει ούτε γύρω από τον εαυτό της διότι δεν έχει εαυτό είναι αξιοθρήνητη αλλά αυτό δεν είναι δική μου δουλειά
δεν με βλέπει γιατί δεν νοιώθει δεν υποκύπτει στο συναίσθημα γιατί δεν έχει ψυχή δεν βρίσκεται εδώ γιατί δεν έχει σώμα είναι διάνοια, είναι φαντασία δεν έχει γνώμη γιατί είναι αριθμός δεν έχει τάξη, μέτρο, ουσία γιατί είναι αιωνιότητα δεν είναι σκότος αλλά δεν είναι φως δεν είναι λάθος αλλά δεν είναι σωστός
θα δοκιμάσω να κάνω διάλογο θα φορέσω μαύρα γυαλιά για να μείνω συγκεντρωμένος κι εκείνος απρόθυμος θα απομακρυνθώ από το κεφάλι του και θα ζητήσω τη μοναδική λύτρωση στην καταδίκη τού αυτός είναι η αλήθεια ποια μόρφωση και ποιο εγχειρίδιο θα συσκοτίσει το θαυμασμό εκείνη τη συγκίνηση την αδιάφορη μπροστά στο ρίγος του απείρου παρά μόνο η μνήμη μου για την τρομερή εμπειρία της συνάντησης της αρνητικής ύπαρξης η ανεκδήλωτη μπροστά στο βωμό της σιγουριάς
……………
χωρίς ακόμα να μπορώ να αποτραβήξω το βλέμμα από το θόλο αντιλήφθηκα τη μεταφορά της γνώσης ως υπαινιγμό μιας διαστρεβλωμένης πρόφασης η μακρινή μετανάστευση συνοψίζονταν για άλλη μια φορά στη γη όπου βρέθηκα αντιμέτωπος ξανά με τη σκοτεινή μου θέληση στην οροφή του νάρθηκα ανέμιζαν τριμμένα υφάσματα η αλληγορία της μακρινής μετανάστευσης με ένα αεροπλάνο από πρόσφυγες έντομα, καλώδια, μέταλλα, χελώνες κι ό,τι άλλο χωρίς σημασία το ένα δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς το άλλο αρκετά επιβλητικά στην άκρη του ματιού όπως τα τέκνα του λόγου και του φωτός που καταδικασμένα συμπορεύονται στην προδοσία σαν τους τουρίστες που γυρεύουν δροσιά στις πλατείες συνωστίζονται στα σιντριβάνια με γένια κίτρινα και χέρια σκασμένα με κόκκινους μακρύς λαιμούς και λιγδιασμένα μαντίλια αυτά τα σκιώδη φαντάσματα που προκάλεσαν την ενάρετη επιθυμία επίδειξης για να ικανοποιήσουν την ανάγκη να δοξάζονται εν ζωή σαν θεοί κι ύστερα να αραχνιάσουν στο μουσείο ως μια ακόμα συλλογή
άραγε σε νοιάζει ; όταν με κοιτάς ... με βλέπεις ; βλέπεις που μπλεδίζω ; όταν ανασαίνω κομπιάζω όταν κινούμαι παραπατάω κι όταν πονάω μορφάζω αντέχεις να με βλέπεις να σου μοιάζω ; σε νοιάζει ή έτσι θέλω να πιστεύω τι σημασία έχει αφού πάλι φοράς μαύρη γραβάτα δεμένη φιόγκο η ρεντιγκότα σου μόλις βγήκε από το καθαρτήριο είσαι αγνός εξαγνισμένος δεν κουβαλάς μαρτύρια, σημάδια και κάθε λογής ηλεκτρομαγνητικούς σκελετούς συντηρείς το διάλογο του οποίου η διατύπωση σου διέφυγε άραγε να υποκρίνεσαι ;
μπήκα και έμεινα έκθαμβος μπροστά στην συνομωσία τη σιωπής με το ουράνιο τόξο μέχρις ότου ενωθούν και πάλι ο κόσμος των λουλουδιών με το απώτατο σύμπαν εκεί που κινείσαι και τώρα είσαι ακίνητος στήλη άλατος στεφανωμένος με την υπεροψία που θέλησες να διαφυλάξεις από το σέβας των επισκεπτών σου τη μάζα των ιεροφυλάκων όλων των τεχνών και των επιτηδευμάτων τη στιγμή που ήταν προφανές ότι οι λέξεις και οι φθόγγοι έστεκαν αγκάθια στην καρδιά τα είδωλα σκευάστηκαν σε κέρινες γνάθους κι οι στρόβιλοι ξεχύθηκαν σα πυρακτωμένες παρθένες κι έκαψαν συνειδήσεις εξαπάτησαν τις αισθήσεις χειραγώγησαν την ειρωνεία για να αποκτήσεις τον έλεγχο των φρουρών στη νέα Ατλαντίδα που σχεδίαζες με ψεύδη και απάτη να ξυπνήσεις
σε κοιτάζω με εμπιστοσύνη μικρού παιδιού δεν έχω τον έλεγχο των νεύρων και της φαντασίας μου παραδίδομαι στη μη συγκίνηση και παραμένω διαυγής στην τρυφερή νοσταλγία θα μπορούσα να σε φιλοξενήσω επάνω μου να σ' αφήσω να σκαρφαλώσεις με κρεμ ταγιέρ και μακριά εσάρπα ψύχραιμος δαίμονας βαφτισμένος αμαρτία να σε γευτώ ώσπου να σε απορρίψω παραμερίζοντας για να περάσει ένα στολίδι της πλώρης με αιχμηρό έμβολο ο κόλπος της άσεμνης βελούδινης αφηρημένης κοιλάδας όπου γυμνά κορμιά, μηχανές χωρίς καρδιά σκελετωμένα υποδείγματα μιας αμιγούς αφηρημένης λειτουργικότητας τσακίζουν πριονίζουν σπάζουν τεμαχίζουν και τεντώνουν το σεληνόφως θέτουν την σφαίρα πάλι σε τροχιά κι ο χρόνος αρχίζει πάλι να μετρά
μέδουσα, τέσσερις η ώρα το πρωί πρέπει να ψάξεις για τους αποστεωμένους αριστοκράτες πρέπει να συμπεριφερθείς σαν επιστήμων φορώντας κολόνια να έλκεις το ίδιο κάτοπτρο στην ίδια παγίδα η γυναίκα που με μάγεψε πρέπει να πεθάνει πριν το τέλος πιθανότατα από το δικό σου χέρι στο αίθριο όπου υπάρχει αφθονία κατόπτρων όπου ένας καθρέφτης όταν θέλεις να κοιταχτείς αντανακλά την ανθρώπινή σου φύση ως μια τυχαία διευθέτηση ενός συμβολικού στρατηγήματος
η εκκλησία που χτίζεις η χώρα της αφθονίας που ονειρεύεσαι τα πολύχρωμα μοντέλα της αυτοπεποίθησης και της διστακτικότητας η εναλλαγή τους με την αγωνία και τον τρόμο οδηγούν στη μόνη αλήθεια πριν την απογοήτευση αυτός είναι ο κανόνας το θέαμα που αναστάτωσε τις σελίδες του αποκρυπτογράφου ο σωρός με τις αινιγματικές απάτες αυτό το παιχνίδι με τις εκπολιτισμένες χαίτες και τα αρώματα εσύ έπρεπε απλώς να ψάξεις στα κατακάθια
αυτό είναι το τέλος ή πρέπει ακόμα να το περιμένω ;
καλωσόρισες στο βασίλειο των άκακων νεκρών των γκρεμισμένων αιολικών στηλών εδώ θα σου προσφέρουμε προστασία αν κοιτάξεις με διαφορετικό τρόπο και τους υπόλοιπους στο εξής θα περιστρέφεσαι εκπέμποντας ατμούς μέσα από γυάλινους σωλήνες θα τρέφεσαι μέσα από ελικοειδής σωλήνες θα χύνεσαι στο κενό έτσι θα αναπαράγεσαι αν θελήσεις ηδονή αν θελήσεις λαγνεία αν θελήσεις να είσαι λεπτομερής με τη διαπύρωση τότε μπορεί ο αφέντης των κεριών να σου φορέσει προσωπείο κι ίσως τότε περιστραφείς σε μια κυστοειδή μήτρα ώσπου να τεμαχιστείς και να χαθείς ... σαν εντύπωση
………………………
λούζομαι ω! άβαξ ο ιππώνακτος ο ανήρ κι ο άναξ χαρούμενα κουρδίζω το λοφίο μπόρεσα να δω πέρα από τις λάσπες σ’ αντικατέστησα δεν χάθηκε χρόνος και τώρα που νοιώθω ... ξέρω Ο Κατακλυσμός του Εράσμου - Χ.Κ.10052003 |
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |