|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Σώμα και ψυχή
Και αίμα και πληγές
Πιο αργά η μουσική, παρακαλώ
Κλείστε τα μάτια σας κύριοι
Σκόπευες να επιτελέσεις
θαύματα, έτσι;
Θέλησες να πάρεις σβάρνα την
Ευρώπη
Να γίνεις ιεραπόστολος
Θέλησες να καθίσεις στα
σκαλιά του ουρανού
Να πατήσεις εκεί που οι
άλλοι γλίστρησαν
Κι έπεσαν
Και τώρα είναι έκπτωτοι
Μια στιγμή…
Ας κοιτάξουμε το φως του
ήλιου πάνω στους κίτρινους δρόμους
Πως χρυσαφίζει στις αυλακιές
της άμμου
Κατά μήκος των τειχών που
έχτισαν οι καλοσχηματισμένες καλλονές σε σκαμνιά πειθαρχίας
Πάνω στη γλιστερή αποβάθρα,
βαστώντας με ένα φυσικό τρόπο…ανθρώπινα κομματάκια σε μια ξεθωριασμένη
βαλίτσα
Το παλιό σπίτι στο Μ.
Ένα αδύναμο χέρι, μαραζωμένο
… χαϊδεύει το δικό μου
Αυτός είναι που ξέχασε το
μικρό παιδί
Είχε πλησιάσει την άκρη του
νερού και η υγρή άμμος έβρεξε τα παπούτσια του
Στάθηκε , ενώ τα πόδια του
άρχισαν να βυθίζονται αργά-αργά στο τρεμουλιαστό έδαφος
Ήμουν ένα γεροδεμένο
παλικάρι εκείνο τον καιρό
Κάποτε θα σου δείξω τη
φωτογραφία μου
Ήμουν, πίστεψέ με!
Ένας εραστής που για την
αγάπη του περιπλανήθηκε ένα μακρύ δρόμο
Μέσα από τις πολεμίστρες στη
νότια ακτή, η κρύα θολωτή αίθουσα του πύργου περίμενε, να τη διαβώ,
έρποντας, όπως τα αιλουροειδή
Είδα μια εκδικητική φλόγα να
τινάζεται ψηλά μες την ομίχλη
Μερικά θρυμματισμένα γυαλιά
Την ξεθωριασμένη βαλίτσα, με
τα κουλουριασμένα πρόσωπα … αυτών που φύγανε
Ω, ω , παιδιά του παλιού
σπιτιού στο Μ.
Γιατί φύγατε;
Οι φίλοι μου πήγανε
στρατιώτες
Καθώς τους αποχαιρετούσα τα
μάτια τους έλαμπαν
Με κάρφωσαν με ένα βλέμμα
αστραπής
Τους άκουσα να τραγουδούν
καθώς απομακρύνονταν
Το ξέρεις αυτό το παλιό
τραγούδι;
Ω, ω , παιδιά
Του παλιού σπιτιού στο Μ.
Γιατί φύγατε;
Ποτέ δεν σας λησμόνησα
Το αίμα σας κυλάει στις
φλέβες μου
Οι πόθοι σας ανοίγουν τα
φτερά τους μέσα μου
Περπάτησα ανάμεσά σας
Πάνω στο
παγωμένο ποτάμι του Long Foot
Ανάμεσα στις ιριδίζουσες
φωτιές του ρετσινιού
Εγώ στη θέση κάποιου άλλου
που τον απήγαγαν οι μάγισσες
Δεν μίλησα σε κανέναν
Κανείς δεν μου μίλησε…
Μια βάρκα βρισκότανε πλάι
μου
Το νερό κρύο … απαλό
- Πες την αλήθεια
- Ποιος είναι πίσω σου;
Να βγω, να βγω γρήγορα…ένα
σωσίβιο…!
Δεν είμαι καλός κολυμβητής
Θέλω η ζωή μου να παραμείνει
δική μου…
Να! ένας πνιγμένος
Εγώ … μαζί του, στα βαθιά
Σάββατο σήμερα
Είμαι αιχμάλωτος της σκηνής
της πυρπόλησης
Είναι η ώρα του Πανός
Πλησιάζει το μεσημέρι των
ζώων
Ο πόνος βρίσκεται μακριά
Έχωσα το μολύβι μου στην
τσέπη και κατέβασα το καπέλο μου στα μάτια
Έτσι τα βλέφαρά
μου…παρέμειναν υγρά
Είμαι ήρεμος εδώ και μόνος
Και θλιμμένος
Προσπαθώ να γράψω και πάλι
στο χαρτί
Τέτοιος που είμαι, καλά τα
παθαίνω
Ή όλα ή τίποτα
-Θυμάμαι τότε που σε είδα να
ζωγραφίζεις τα σκοτάδια
Με παίρνε ο ύπνος ώσπου να
τελειώσεις
Εγώ κοιμόμουν ενώ εσύ
ζωγράφιζες
Κι ύστερα
μου ζήτησες ένα τίτλο για το έργο σου : The
Promise Land
Πόσο απαλά κινούταν το χέρι
σου
Μάγευε πάνω στο λευκό πανί
Θα μπορούσες να γίνεις
μουσικός και να διευθύνεις μια ορχήστρα εγχόρδων
Αυτό δεν ήταν που ήθελες
πάντα όταν παίζαμε παιδιά;
-Θυμάσαι που προσπαθούσα να
παίξω τον Κανόνα στο
D
-Που τρέχει το μυαλό σου;
Είμαι μόνος
Είμαι ήρεμος εδώ και μόνος
Και θλιμμένος
Είσαι ό,τι μου απέμεινε
Άγγιξέ με
Άγγιξέ με, θέλω να σε νοιώσω
Μεσημέρι Σαββάτου
Ανάμεσα σε βαρυφορτωμένα από
χυμούς δέντρα και καρπούς που στάζουν μέλι και γάλα
Ο πόνος βρίσκεται μακριά
Άλλο μη μένεις μοναχός και θλίβεσαι
Πέρασα απέναντι το
πεζοδρόμιο
Δεν ήθελα τίποτα
Γύρευα κάποιον να ακούσει
ένα ζεστό βαθύ αναστεναγμό
Πιο αδύναμο
Μου πήρε τόσο δρόμο
Τόσος δρόμος από το Μ. Ένα φύλλο απέναντι στο άλλο
Μια ιδρωμένη επιγραφή στο
βάθος γράφει
- Πλαστό
Ένα απολεσθέν αντικείμενο
ανάμεσα σε μια ατέλειωτη σειρά από απολεσθέντα αντικείμενα
Ύστερα έβγαλα από την τσέπη
του παντελονιού μου τρία κέρματα
Τους τα απέθεσα στη
λαστιχένια επιφάνεια
Έμειναν εκεί μια στιγμή,
έπειτα μετρήθηκαν και γλίστρησαν γρήγορα ένα-ένα στο συρτάρι
- Ευχαριστώ, κύριε. Να μας
ξανάρθετε…
Δεν με ενδιαφέρει που γι’
αυτούς είναι πλαστό…τουλάχιστον είχε μια αξία
Ένα δυσκίνητο τραμ,
κουδουνίζοντας, με κουβάλησε μερικά στενά πιο κάτω
Ήθελα να κερδίσω χρόνο και
να το κρύψω απ’ τα αδιάκριτα βλέμματα
Δεν μπορούσα να το πιστέψω
Στα χέρια μου κρατούσα ξανά
το γράμμα που έχασα κάποτε στο Μ. The Promise Land
Άκουσα ένα βαθύ αναστεναγμό
Απ’ την ατσάλινη λαβή,
κρεμιέται ένα χέρι
Ακόμα άλλος ένας που έφυγε
Λοιπόν, γιατί απόμεινες;
Το τραμ σταμάτησε
Ξεκίνησα στο πόδι κατά τη
γέφυρα
Το χέρι της ήταν
ακουμπισμένο στο χέρι μου
Τρεμοπαίζει
Τρεμοπαίζει
Τρεμ…
Η καρδιά μου;
Η αναλαμπή της κορδέλας του
καπέλου στη λιακάδα
Τρεμοπαίζει
Τρεμοπαίζει
- η σύζυγος, καλά υποθέτω
κύριε;
- ω, ναι, πολύ καλά
Αναρωτιέμαι αν με
κατασκοπεύει πίσω μου
- Λ.
Να την πάλι η φωνή
Αναγνωρίζω τη φωνή από το
σπίτι στο Μ.
Όστις εγκατέλιπεν τον πατέρα
αυτής ίνα αποθάνει εκ θλίψεως και μιζέριας εις τας αγκάλας του οίκου της
ματαιότητος …
Γκρίζαραν τα μαλλιά σου
Φτωχέ μου πατέρα
Φτωχέ άνθρωπε
Ας ήταν να έβλεπα το πρόσωπό
σου για τελευταία φορά, εκείνη την ημέρα
Ίσως όμως να ήταν καλύτερα
για σένα
Θρυμματίζουν
Υποδύονται πως βρίσκονται
στην αρένα
Μπορεί όμως και να
βρίσκονται στο μυαλό μου
Πριν από τη γέννησή μου
Όχι!
Η σκηνή για την οποία μίλαγα
πάντα, ήταν κάτι που είχα ονειρευτεί πιο μετά
Ένα απόγευμα, βροχερό που
στάθηκα στη γωνιά
Χωρίς ελπίδα
Χωρίς αγάπη
Χωρίς πατρίδα
Εκεί άκουσα της αγάπης το
παλιό τραγούδι
-Συγνώμη, αυτή η εφημερίδα
είναι σημερινή;
-Μάλιστα κύριε
-Εντάξει, ευχαριστώ
Ένοιωσα στον ώμο μου το χέρι
σου κι άκουσα τη φωνή σου Μ.
Έκλαψα μπροστά σου
Ξεγυμνώθηκα
Μήπως κρύωνα;
Αλλά πάλι, το χέρι σου με
ζέστανε
Με άγγιξες
Με φίλησες
Σε ένοιωσα
Γιατί να φύγεις;
Θέλω να μου διαβάσεις αυτό
το γράμμα
Θα σκίσω το φάκελο
Πως το λες;
The Promise Land
Αυτός είναι ο γιος μου και ο
κληρονόμος μου
Πέρασε μήνας που έφυγε από
το σπίτι του στο Μ.
Κλαίνε οι δικοί του κι
εύχονται να ξαναγυρίσει κοντά τους
Γι αυτούς ο θάνατος είναι
στο χώμα
Γι αυτόν πάλι είναι πλάι
μου, στους ουρανούς
Εδώ χτίζαμε μαζί αυτό το
δωμάτιο
Και κρύψαμε ό,τι πιο
πολύτιμο
Έπειτα το σφραγίσαμε μα του
αφήσαμε ανοιχτό ένα παράθυρο για να το φωτίζει τις κρύες νύχτες, να μην
μουχλιάσει
Δεν φτιάξαμε κλειδί
Βάλαμε ένα πιάνο να παίζει
για έναν άγνωστο κανόνα
Ακόμα παίζει
Πριν μια ώρα πέρασα από κει
-Τι άκουσες;
-Το Κρίνο
του Μ.
Έπειτα κάναμε υπομονή
Άλλαξε ο καιρός
Κρίμα που δεν κράτησε η
καλοσύνη σου
Κοιτάζοντας μέσα από τα
γυαλιά τον ήλιο που παρέμεινε αχνός, απηύθυνε μια βουβή κατάρα προς τον
ουρανό
Καλύτερα στοιχειό … παρά
δοχείο αδειανό
Ξεκινήσαμε πάλι
Δεν χάσαμε την πίστη μας
Αλλά κουραστήκαμε
Ένας γέρος ντυμένος με
σκούρα ρούχα μας έκοψε το δρόμο και μας έφερε τα νέα
«Κάποια γυναίκα, πέταξε,
αφού πρώτα έλυσε τα μάγια», κι έπειτα μας προσπέρασε
Δεν είχαμε ξεχάσει για πού
πηγαίναμε
Τώρα εκείνη ψάχνει τις άκρες
των μαλλιών της
Είναι ακόμα όμορφη και
λαμπερή
Η φωνή της είναι ζεστή
Τα μάτια της κοιτάζουν με
σιγουριά
Το βλέμμα της καθρεφτίζει …
αγάπη
Αυτή η γυναίκα μόνο
μπορεί…τι κι αν είναι μάγισσα
Τα μάγια μπορεί να
ελευθερώσει…
Ένα χαμόγελο μπορεί να
καταφέρει πολλά…
-Ξέρεις, προσπάθησε να
αποφύγει το βλέμμα σου
-Ξέρω, πως πόνεσε πολύ …
πριν…
Πείτε του να μην υποφέρει
πια
Να μην ξυπνήσει πια
Δεν ανήκει σε κανέναν
Να, δώστε του αυτό το γράμμα
και πείτε του πως είναι από μένα
Αύριο θα γίνει μια μεγάλη
γιορτή
Πείτε του να ‘ρθει…
Θα είμαι εκεί…
Θα με δει…
-Από πού έρχεσαι γυναίκα;
-Από τη Χώρα των Υποσχέσεων;
-Για πού πηγαίνεις;
-Στο παλιό σπίτι στο Μ.
Εκεί είναι , το σπίτι μου…
Μην το(ν) εγκαταλείψεις ξανά
Δεν θα είμαστε μάρτυρες
σκηνών όπως εκείνη
Τότε που στην γωνία,
αναποδογύρισε η νεκροφόρα και το φέρετρο πετάχτηκε καταμεσής του δρόμου
Η αλήθεια είναι πως
παρουσιάζει ενδιαφέρον
Αφού κανείς δεν είχε
πεθάνει…πραγματικά…
Όλα ήσαν ζωντανά
Στη χώρα των Υποσχέσεων…
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |