Μέρος 'Α - 08/04/2001
Η αναζήτηση του αστερισμού
Δοκίμασε να της απλώσει το
χέρι, μα έχασε την ισορροπία του
Έτρεξαν και τον σήκωσαν
Τον αγκάλιασε και πέτρωσε σ’
αυτό το αγκάλιασμα
Ο Αύγουστος πέθανε στα χέρια
της
-
Βρήκε αυτό που ζήταγε!
Την ίδια επίσης μέρα, άρχισε
να αφήνεται στην αγκαλιά της συναίσθησης της ομοιότητας: τα πάντα έμοιαζαν
μυστηριωδώς στα πάντα…
Είναι μια πλάνη των
ταραγμένων της αισθήσεων, ίσως να φταίει η έξη, ίσως να είναι απλά κι αυτό
μια ακόμη παγίδα σ’ ένα μισόφωτο που έσβησε τις διαφορές…
Για να ξεφύγεις από τη
δύναμη του αγνώστου, πρέπει πρώτα να του υποταχτείς…
Πόσα πράγματα σου περνούν
από το μυαλό όταν είσαι μόνος κρυμμένος σ’ ένα μικροσκοπικό καθρέφτη
Μοιάζεις στον μετανάστη που
λαθραία κρύφτηκε στο αμπάρι του πλοίου για την Αμερική
Εκεί γεννιέται η ελπίδα
ξανά…
Ο Αύγουστος πήρε βαθιές
ανάσες και συγκεντρώθηκε σε μια σκέψη
Το μόνο που δεν σε προδίδει
κάτι τέτοιες στιγμές που σε κατέκλυσαν οι αναμνήσεις, καθαρές, ακριβείς
και τακτοποιημένες…είναι η ενοχή
Ο αληθινός σύντροφος που
παραβιάζει τη νομιμότητα σ’ αυτό το ταξίδι
Έφτασε εδώ που έφτασε γι
αυτόν και γι αυτόν το λόγο
Έψαχνα τους κανόνες της
λησμονιάς μα εσύ επίτηδες κατόρθωσες να διασκορπίσεις την ανάμνηση του
καιρού ακολουθώντας σαθρά ίχνη
Ακολουθούν διάδρομοι με
εκατοντάδες δωμάτια το καθένα για την αναπαράσταση ενός εξαιρετικού
γεγονότος
Μια μούμια που ζωντανεύει κι
η αρχή μιας μεγάλης φράσης
-
Που ήσουν χθες βράδυ Αύγουστε;
Δεν θα το μάθεις ποτέ
αδιάκριτε
Αυτή η ημιτελής γραμμή εδώ
πάνω…αντικρίζει το κενό
Γυρεύω μια γυναίκα ορφανή...
Μέρος 'Β - 16/04/2001
Μοιραία συνάντηση
Έτσι έρχεται
Με αρπάζει από τα πέτα του
σακακιού, προτείνει το πρόσωπό της και με φιλάει
Στέκεται στις μύτες των
ποδιών της
Μου προκαλεί αμηχανία
Δεν λέει ποτέ ψέματα
Τη στιγμή εκείνη ο Αύγουστος
είδε την Ομόφωτη
Στην περιοχή των χορευτών,
πέρα στην πάνω γειτονιά, υπήρχαν ακόμη πολλοί υποψήφιοι για έκσταση
Το μέντιουμ σάλευε αφύσικα
περιμένοντας κάτι να τη δονήσει
Αλλά μάταια
Τότε ήρθε η μητέρα της
Ομόφωτης, η Έλξη
Τα χέρια της ήταν κομμένα
από τους καθρέφτες
Όλο μιλούσε κι όλο κοβότανε
Η διαπεραστική οσμή του
ιδρώτα που μούσκευε κάθε κορμί αλλά κι ο ίδιος ο αέρας ο γεμάτος πάθη,
έδρασαν πάνω του
Η Ομόφωτη διοχέτευσε την
ένταση με κινήσεις των ποδιών και των πελμάτων
Όσοι πιστοί της είχαν
απομείνει έτρεξαν να γονατίσουν στο πόδια τους και οι πιο χαλαρωμένοι
ξαναοδηγούνταν ανάμεσα στο πλήθος
Το επόμενο πρωί η Ομόφωτη
του είπε ξερά ότι θα πήγαινε στην λίμνη των πενθούντων αστέρων να
επισκεφτεί μια φίλη της
Αποχαιρετηθήκανε αμήχανοι
Έφυγε με μια υφασμάτινη
βαλίτσα κι ένα τόμο από ξόρκια στην πλάτη
Δεν ένοιωθα πάθος, ζήλια,
νοσταλγία
Ένιωθα κενός, διαυγής,
καθαρός και γυαλιστερός σαν αντανάκλαση από μέταλλο
Δεν ξαναείδε την Ομόφωτη
Πετούσε χαρταετούς εκεί στην
κάτω γειτονιά που είναι υπέροχοι
Ο μύστης ενθαρρύνει τον
μυστικιστή, τον χρησιμοποιεί κι έπειτα τον εγκαταλείπει
Είναι ο χημικός της τέχνης
Η μύηση είναι ο καρπός του
νου και της καρδιάς
Ύστερα μπαίνουν οι
αριστοκράτες και η αίθουσα γεμίζει από γεγονότα διανόησης και όχι σωματικά
Η Ομόφωτη φρουρούσε ανελέητα
το μυαλό της και είχε ξεχάσει το σώμα της
Ξέχασέ την Αύγουστε
Οι λαϊκοί είναι πιο αδύναμοι
από μας…
Ακολουθεί η σκηνή μες το
σκοτάδι όπου πέρασα τη νύχτα μου άγρυπνος…
Μέρος 'Γ - 18/04/2001
Ο δεσμός με το Σκορπιό
Δεν ήταν ούτε κάτι ανάξιο,
ούτε υποκρισία
Ακόμα τότε, όπως και τώρα ο
Αύγουστος ένοιωθε μεγάλο δέος μπροστά στο θάνατο
Προσπαθούσε να σκέφτεται τα
πράγματα με ένα τρόπο λιγότερο στενόμυαλο και περισσότερο προσωπικό και
επινοητικό
Βαθιά συγκινημένος και
συνεπαρμένος, ζούσα μέσα σ’ αυτό τον κόσμο όλο οδύνη μα και ομορφιά, τον
αχνό φανταστικό και τόσο ζωντανό κόσμο της πάνω γειτονιάς, όπου κατοικούσε
η Ομόφωτη
Μια μέρα την παρακολούθησε
στα κρυφά σαν βγήκε από την εκκλησία και την είδε να μπαίνει σ’ ένα σπίτι
στην άλλη άκρη της πόλης
Δεν μπόρεσε να μην μπει στον
πειρασμό και την πήρε στο κατόπι της
Τον αντιλήφθηκε καθώς
διάβαινε την πόρτα μα τον αγνόησε
Έκατσε αντίκρυ της σιωπηλός
Το κάτω μέρος του προσώπου
της έδειχνε παιδικό, αναποφάσιστο κι ερχόταν σε αντίθεση με το μέτωπο και
την έκφραση στο βλέμμα
Κείνο που του άρεσε ήταν τα
σκούρα καστανόχρωμα μάτια της, γεμάτα περηφάνια και εχθρότητα
Του ρίξε μια ματιά σαν να
ήθελε να τον ξεφορτωθεί
Κανείς άλλος δεν υπήρχε εκεί
μέσα
Νιώθω φόβο
Τι θα απογίνεις Αύγουστε;
Μήτε η θρησκεία, μήτε οι
συνήθειες και τα ήθη αντιπροσωπεύουν και μπορούν να προσαρμοστούν στις
ανάγκες σου…
Εκατό χρόνια κι αν περάσουν,
κανείς δεν θα καταλάβει τι κουβαλάς σαν εκρηκτική ύλη μέσα στα κατάβαθά
σου
Μα δεν ξέρουν τον Θεό κι ας
προσεύχονται σ’ αυτόν
Τίποτα το ενθαρρυντικό δεν
βγαίνει απ’ όλα αυτά
Κανείς δεν εμπιστεύεται το
διπλανό του
Ακόμα κι αν τον κοιτάζει στα
μάτια…
Ακόμα κι αν του δίνει το
χέρι
Προσκολλούνται σε ιδανικά
που δεν υπάρχουν και λιθοβολούν όποιον κηρύξει νέες ιδέες
Γιατί επιμένεις Αύγουστε;
Για τα σπουδαία ρεύματα που
μπορούν να παίρνουν καθημερινά διαφορετική μορφή
-
εδώ μένουμε
-
θέλουμε πολύ να σε ξαναδούμε
-
έλα να μας επισκεφτείς μια Κυριακή
Ολόχαρος πήρα το δρόμο για
το σπίτι μου μες την ψυχρή νυχτιάτικη ατμόσφαιρα
Περπατούσα με τρόπο κωμικό,
αταίριαστο στην αντίθεση που είχα συνηθίσει στη μοναχική ζωή
Η καρδιά γιορτάζει…και
νοιώθεις ευλογημένος που είσαι ζωντανός
Είχα συνηθίσει να ζω
κλεισμένος στον εαυτό μου
Δέχτηκα σαν μοιραίο ότι ο
κόσμος γύρω είχε χάσει κάθε ομορφιά για μένα
Η λατρεία της Ομόφωτης
άλλαξε ολότελα τη ζωή μου
Έμοιαζε πολύ σε κάτι γνώριμο
από πάντα
Ένας άγουρος κύκνος που
έγινε παπαδοπαίδι...λίγο πριν γίνει άγιος
Ο νους μου ήταν στραμμένος
σε τούτο...
Ακολουθεί η σκηνή με το
τέλος της παιδικής ηλικίας, όπου καθένας πληρώνει κάποιο τίμημα για να
κερδίσει την ελευθερία του και να γίνει ώριμος άντρας
Κοιμήθηκα βαριά ως το άλλο
πρωί
Τούτος ο φωτεινός κόσμος
ήταν ως ένα βαθμό δημιούργημα δικό μου
Ένας τρόπος για να ξεφύγω
από τη μητρική αγκαλιά και την ανεύθυνη σιγουριά
Ήταν μια καινούργια υπηρεσία
που εγώ ο ίδιος είχα ανακαλύψει και επιθυμήσει
Η προσωπογραφία είναι η
δύσκολη δουλειά
Φτάνω σύντομα στο τέλος της
ιστορίας μου
Μέρος 'Δ - 21/04/2001
Η εξομολόγηση του Αυγούστου
Όλες οι γεύσεις της ζωής μου
έγιναν πικροί καρποί
Φύλλα δηλητηριώδη που
σαπίσανε κι έπειτα πέσανε
Άμμος σταχτιά που βράχηκε,
έγινε πέτρα και τσακίστηκε
Στέγνωσε το χρώμα, ξεθώριασε
το φως
Τα χέρια μου ματώσανε,
κουράστηκαν οι ώμοι στο βάρος του καρφιού που μου κάρφωσαν … όταν μας
χώρισαν
Χωρίς εσένα...
Δεν βλέπω
Χωρίς εσένα…
Εσύ … αντιπροσωπεύεις … την
αλήθεια
Είσαι ο ουρανός που
ζωντάνεψε, γαλήνεψε και φώτισε τη θάλασσα
Που αλμύρισε και κυμάτισε
αντανακλώντας … τα μάτια σου … που τα ανοιγόκλεισες και με κοίταξες … με
χάραξες … με αναγέννησες … μας έκανες ένα …
Εσύ έκανες
το στίχο μου τραγούδι
Εσύ είσαι η
πληρότητα...του να ζεις...το νόημα στην ανοχή και την υπομονή
Το τέλος της
αγωνίας μου είσαι εσύ...
Εσύ ... μου
χάρισες δύναμη ξανά για να παλέψω, από αυτή τη στιγμή ...
Κι εσύ
μπορείς να μου τη στερήσεις...
Μα δεν θα
πονέσω ...
Γιατί με
σένα γίνομαι ένα...
Εγώ είμαι το
δεξί μάτι...κι εσύ το αριστερό...
Με σένα
βλέπω...εσένα βλέπω...με σένα ... μπορώ να πολεμήσω...τα φαντάσματα
Στα σκοτεινά
σοκάκια της ξένης γης όπου οι βάρβαροι με ζυγώσανε και τα πουλιά έκρωζαν
Ένα ψίθυρο
άκουγα να μου λέει
"Μη φοβάσαι"
"Άντεξε"
Χωρίς
φόβο...
Χωρίς
εσένα...
Με σένα...
Ένα...
Ο κόσμος
έγινε ένα...ξανά
Είναι μηδέν
χωρίς εσένα
Κι εσύ...
Ένα...
Μέρος 'Ε - 23/04/2001
Το ψυχογράφημα του Αυγούστου
Την Κυριακή η Ομόφωτη αποφάσισε να δει το
μέντιουμ προσωπικά
Πέρασε από τις επτά θάλασσες της γονιμότητας
και της δημιουργίας για να φτάσει στη φεγγαρολίμνη όπου κατοικούσε η γριά
Μέσα στη νιρβάνα, η Πεποίθηση της ανέλυσε
την ψυχή του
- ο Αύγουστος είναι σταθερός και αξιόπιστος
Αγαπά τα καλά πράγματα στη ζωή ... αλλά
χρειάζεται συγκινησιακή ασφάλεια για να μπορεί να κινηθεί
Συχνά είναι ξεροκέφαλος και πολύ σπάνια
αλλάζει
- Μόνο όταν θέλει...
Ελάττωμά του είναι το αίσθημα της
ιδιοκτησίας για πρόσωπα και πράγματα
- Μόνο όταν νοιώθει το κενό
Ως φίλος και σύντροφος είναι πιστός και
χαριτωμένος ... αλλά και εκεί αισθάνεται κτήση
- Μόνο για ό,τι του ανήκει σε κάθε ζωή...σε
κάθε επόμενη...
Ο Αύγουστος, έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά, όμως
είναι έτοιμος να κάνει βήματα μπροστά
- Μόνο όταν καθρεφτίζομαι στα μάτια σου...
Ομόφωτη, έχεις ήδη μάθει αρκετά ... για να
ανακαλύψεις ένα καινούργιο μονοπάτι που να ενώνει τις δυο γειτονιές
Ξεφύλλισες όλα τα τραπουλόχαρτα
Τώρα σου έμεινε το τελευταίο
Τράβηξέ το
- Τι θα κάνεις εσύ;
- Θα ξεπεράσω τους φόβους μου
Θα εμπιστευτώ
Η επιμονή και το πείσμα σε δημιουργικές
κατευθύνσεις έχουν πάντα αποτέλεσμα...
Και προτού να λουστώ, ας με οπλίσει η
Αφροδίτη με περισσότερο σθένος και χαρακτήρα
Η Πεποίθηση πλάγιασε, την κούρασε ο δαίμονας
του μυαλού που κάλεσε
- Δες το κλειδί που κρατάς στα χέρια σου...
Η Ομόφωτη άνοιξε μια πόρτα
Ήξερα πως δεν είχα άλλο χρόνο για χάσιμο...
Το καλοκαίρι τελείωνε...
Καληνύχτιζα τα σκοτάδια
Και δεν είδα τα αστέρια που έπεφταν ... στο
σύμπαν ... διάφανα ... και λαμπερά ...
Οι άνθρωποι χάνονται πάντα
Ανθρώπινες απώλειες ... ελαφρών ψυχών ...
στο γιοφύρι του άπειρου χρόνου
Κοντοστάθηκα στην προβλήτα και τους
αποχαιρέτησα
Δεν δάκρυσες ούτε στιγμή
Δεν σε αρνήθηκα ποτέ...
Κανείς δεν ξέρει πότε θα σε ξαναδώ...
Η ματαίωση είναι η αποκοπή του φωτός...
Φύγαν μέρες ... στο αιώνιο κυνήγι του
σκορπιού...
Νομίζεις πως το άξιζα Αύγουστε ;
Κανείς δεν κατάλαβε ποτέ τι σήμαινε να σε
μυρίζω ... να σε αισθάνομαι ...
Σε χρειάζομαι και...
Ξημερώνει η μέρα της ειρωνείας...
Οι αισθήσεις μου με προστάζουν...
Θα ψάξω να σε βρω...
Μέρος 'Στ - 24/04/2001
Στον αστερισμό του Σκορπιού
Έτσι είναι, άτεχνη και
απλοϊκή εκείνη η αισθητική κριτική που κρατά τους καλύτερους επαίνους της
για το αποκαλούμενο «ξέχωρο και παντοτινά αδιαίρετο σώμα»
Γιατί λοιπόν να χάσουν τα
λόγια τους;
Ο Αύγουστος είχε την ανάγκη
να ακούσει τη φωνή της αλήθειας
Η Ομόφωτη καλούταν να
συλλέξει τα κομμάτια του καθρέφτη της
Φαίνεται πως είχε γίνει
επιτακτική αυτή η αναγκαιότητα, όσο η τροφή και η αναπνοή να θεωρούν αυτό
το χάος που τους περιέβαλλε σαν μια ενότητα και να μιλούν για το εγώ τους
σαν να ήταν μονοδιάστατο
Ακόμα και αν αυτό που
μοιράζονταν ήταν μια αυταπάτη
Ένα παιχνίδι του μυαλού
Όποιος θέλει να το
αντιληφθεί αυτό, πρέπει να αποφασίσει μια για πάντα να βλέπει τους
χαρακτήρες ενός τέτοιου ποιήματος όχι σαν ξεχωριστές υπάρξεις, αλλά σαν
τις ποικίλες όψεις και πτυχές μιας ανώτερης οντότητας, κατά τη γνώμη μου,
της ψυχής του Ενός…
Στις κοιλάδες της γης που
τους λάτρεψε
Όπου άγριοι πόθοι τους
βασάνισαν
Και τα φλεγόμενα παραμύθια
τους συντρόφεψαν
Συναντήθηκαν ξανά ο
Αύγουστος και η Ομόφωτη
Δεν υπάρχει νύχτα
Δεν υπάρχει μέρα
Το τέλος και η αρχή, το
δάγκωμα του σκορπιού, το μυστικό της ύπαρξης…
Η Ομόφωτη ελέγχει και
μεταβάλλει την ύλη με ένα της νεύμα
Κατέχει το μυστικό της ίδιας
της ύπαρξης, το καλά κρυμμένο, το από τους πολλούς προστατευόμενο
Γνωρίζει ό,τι είναι γραμμένο
στον πυρήνα του κυττάρου, κατά συνέπεια ξέρει τι είναι και τι
πρόκειται να γίνει…
Κάτω από τον έλεγχό της,
βρίσκεται ο ίδιος ο μηχανισμός του θανάτου
Αυτό δεν φόβισε τον Αύγουστο
κι ας τρομάζει την ίδια
Γιατί ο θάνατος που
σχετίζεται με την Ομόφωτη, δεν είναι πάντοτε το βύθισμα στην ανυπαρξία, η
βουτιά στον Άδη
Αλλά ένα στάδιο της ζωής…
Ο Αύγουστος θα περάσει από
αυτό το στάδιο προτού ξαναγεννηθεί
Το σύμπαν κινείται σ’ ένα
αέναο κύκλο
Η γραμμή έχει σπάσει από
πριν
Η Ομόφωτη τον χάραξε…κι ας
φοβήθηκε αρχικά…
Τώρα κι οι δύο ξέρουν τη
θέση τους στον κύκλο της ζωής…
Το μόνο σίγουρο τέλος ...
είναι η αφετηρία για μια καινούργια ζωή…
Η τελική ένωση των απέναντι
γειτονιών … προς μια κοινότητα …
Ο σκορπιός μίλησε … κι
έβγαλε από το στόμα του … πύρινες λέξεις …
Η φωτιά θα προκαλέσει την
αλλαγή
Λάβα, σεισμοί, καταστροφή
Ο έρωτας…στις σπηλιές
Και πάλι κατακλυσμοί,
παλίρροιες, πνιγμοί
Η αόρατη κλωστή που τους
συνδέει…
Το άγγιγμα της αντίπερα
όχθης
Η διερεύνηση της ζωής και
του θανάτου
Ο Αύγουστος και η Ομόφωτη…
Μέρος 'Ζ - 28/04/2001
Σκορπίζοντας τις Φθινοπωρινές Εμμονές
Σκηνή Πρώτη
Μονόλογος
Έτσι το καλοκαίρι τελειώνει
Ο καιρός άλλαξε
Ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα !
Όλα αλλάζουν
Όλα και τα πάντα...
Γεννηθήκαμε για να πεθάνουμε...
Πριν λίγο την είδα , χαρούμενη και μου
χαμογέλασε
Τώρα είναι παγωμένη...
Ο Αύγουστος έφυγε...πήρε μαζί του και τα
πουλιά
Τώρα ταξιδεύει προς το νότο
Ήταν περαστικός από εδώ...
Κι όλα αυτά δεν κράτησαν παραπάνω από ...
λίγο ...
Ήταν στιγμές ...
Συννέφιασε ο ουρανός
Θα βρέξει δάκρυα...αλλά κι αυτά γρήγορα θα
στεγνώσουν...
Αλίμονο...
Ήταν μόνο μια πόρτα...μισάνοιχτη...
Την είχε αφήσει ανοιχτά...για να δει...να
μπει...να μείνει και να φωτίσει...να ζήσει...
Δεν ζήτησε τίποτα περισσότερο
Θα έπρεπε να το είχε καταλάβει...
Σκηνή Δεύτερη
Συζητά η μητέρα της Ομόφωτης και ο Ποιητής
Ε: Να πεθάνει...Να τι πρέπει να
κάνει...(κρατάει ακόμα τον καθρέφτη)
Π: ... (σκεφτικός)
Ε: Θεία τιμωρία...αμάρτησε...ας
πληρώσει
Π: Είναι η κόρη σου ... ξεχνάς;
Ε: Δεν είναι παιδί μου...είναι παιδί
της ζωής...
Π: Κόπηκες...τρέχει αίμα...κάθε που
μιλάς...(της πιάνει το χέρι)
Ε: Συνήθισα πια, καλύτερα ματωμένη
παρά μάνα ...
Π: Δεν την αγάπησες ποτέ
Ε: Αγαπούσα να είμαι πνεύμα ... ποτέ
η γη...
(παύση)
Π: Τι πρέπει να κάνει τώρα η Ομόφωτη,
σε ρωτάω ξανά;
Ε: Να πεθάνει...να τι να κάνει...να
δεχτεί τη μοίρα της...
(μπαίνει το μέντιουμ)
Μ: Οι Μοίρες την καλωσόρισαν πολύ
πριν
Π: Πότε;
Μ: Όταν έγινε γυναίκα
Ε: (καγχάζοντας) Η Ομόφωτη
γυναίκα...η Ομόφωτη είναι ... δαιμονικό
Μ: Να ακολουθήσει τα πουλιά στο νότο
Π: Να ψάξει για τον Αύγουστο;
Μ: Να κάνει κάτι...ας ακολουθήσει τα
πουλιά...
Ε: Ο Αύγουστος δεν θα την
περιμένει...
Π: Ο Αύγουστος γυρεύει πάντα ... μια
ζεστή καρδιά
Ε: Δεν είναι της Ομόφωτης...η Ομόφωτη
έδιωξε τον Ήλιο
Μ: Η Ομόφωτη δεν έχει ανάγκη ...
έτερον φως ...
(παύση)
Π: Ο χρόνος είναι κυκλικός, θα
ξαναβρεθούν...
Μ: Κρατάει ακόμα το κλειδί...όχι
χωρίς λόγο...
Ε: Ό,τι τελειώνει...τελειώνει
Σκηνή Τρίτη (τελευταία)
Νοέμβριος
14
Ψύχρανε για τα καλά...
Η πάνω γειτονιά, το σπίτι της Ομόφωτης
ερήμωσε
Δεν μένει κανείς πια εδώ
Ο Αύγουστος είναι από καιρό σε κάποια χώρα
τροπική
Το μυαλό του είναι καρφωμένο σε κείνες τις
στιγμές...
Νοσταλγεί...
Τη μυρωδιά...τη ματιά...την πληρότητα...
Κι αισθάνεται την αδικία...
Η Ομόφωτη μιλάει στους γλάρους...
Μα εκείνοι δεν της αποκρίνονται
Την κοιτάζουν θλιμμένοι
Σιωπή...
Τα χελιδόνια αναπαράγονται ... γεννούν ...
ξαναγενούν ... θα φύγουν ξανά ... και θα ξαναγυρίσουν
|