:: Χρήστος Κυριακόπουλος :: Το Φθινόπωρο των Παρελθόντων Εραστών

-Ι-

Βαριά πατήματα, χυτά

Με πόδια δεμένα σφιχτά, απομακρυσμένα

Στο απογυμνωμένο σεληνιακό πεδίο όπου

Η ειμαρμένη αυτοκράτειρα ενσκήπτει χαριτωμένα,

Σχεδόν προκλητικά πισωγυρίζει,

Στα παραφυσικά ταμεία της επιτομής της επιβλητικότητας

Η θηλυκότητα ξεχειλίζει ακραιφνώς

Γονατίζοντας σε χάλκινα πατώματα αγυάλιστα

Τα χαραγμένα από τους δυνάστες της επίγειας λαγνείας

Που γέρνουν κομπιάζοντας

Αναδεύοντας την οσμή του ζώου

Στο τριχωτό τρίγωνο,

Στη ματωβαμένη αρένα πεταμένα

Χωρίς οίκτο

Κυνηγούν εξαγριωμένα

Να ντύσουν την αισχύνη και την ηδονή

Η λεπίδα του ξυραφιού που κρατάς

Κοφτερή στο ξεραμένο από ιδρώτα δέρμα γλιστρά

Και κόβει,

Ακρωτηριάζει την αντιστεκόμενη φύση

Που επιμένει να γεννιέται

Ζητώντας την ετυμηγορία που με τόνο υστερικό εσύ τιμάς,

Τρίβεις τα πόδια σου στη μοκέτα

Δοκιμάζοντας ένα άγευστο σοκ σε μια εκπομπή που έπαψε να προβάλλεται,

Οι άδειοι κάλυκες γεμίζουν μόνοι τους με αίμα

Την πνευματική ιπποσύνη των πεπαλαιωμένων τελετουργιών,

Τα πάθη του πρωτόγονου εφηβαίου

Τα δύο Έψιλον της Ιθάκης μου,

Ο Επιτάφιος

Κι ο Εξαναγκασμός,

«Εντέλει, εγώ δεν στέλνω δαίμονες στο σπίτι κανενός!»

Άκουσα ψιθύρους αμοιβαίας συγνώμης,

Ταιριάζει η αστρική συγκυρία αυτή την εποχή

Ο αστερισμός της παραποίησης,

Αλλά δεν βρίσκομαι στην εποχή των ανόητων αδελφών μου,

Η ελάχιστη κοινή λογική μου συμμορφώνεται ακόμα και στο φολκλόρ,

Γύρισα στην αστραπή

Έγινα σκανδαλοποιός

Εγώ, ο θορυβοποιός με το χυδαίο μασονικό πνεύμα

Εγώ, ο θεατρινίστικος υλιστής με τις δαιμονολογικές διαφορές

Στο δερμάτινο παραπέτασμα τράβηξα

Εκδίδοντας επικίνδυνες εικασίες,

Αλίμονο, μόνο οι διαπιστευμένοι φύλακες της επαγρύπνησης της μνήμης

Κολάζουν στα επτά μέτρα,

Η υψηλή και ασύγκριτη ενασχόλησή τους,

Κάτω από το διάχυτο ημίφως της μεγάλης μπλε λάμπας

Που κοντοστέκει στο πράσινο αμπαζούρ

Πάνω στο θολωτό σκούρο μαόνι,

Μας χαρίζει την αληθινή γνώση

Τα δύο Έψιλον της Ιθάκης μου,

Η Εμπειρία

Και ο Εφησυχασμός,

Ανάμεσά τους χάραξα ένα σταυρό για να πατήσω την οφθαλμαπάτη

Τριάντα έξι δεκανοί,

Οι άρχοντες του ουρανού

Περιστρέφουν τα στοιχεία του σύμπαντος

Τον αέρα, το νερό, τη γη και τη φωτιά

Με μια θηλυπρεπή δεξιοτεχνία

Που τα πλήθη τιμούν με χρησμούς,

Είναι η γνώση που διέφυγε στο κύκλοτρο,

Έτσι κι εγώ στρέφω το βλέμμα μου στο θέατρο των αναμνήσεων

Πόσο περήφανος ήμουν την ημέρα της γιορτής

Με τα αξιόλογα και θαυμαστικά επιφωνήματα,

Την τάξη του ρηματικού υλικού που ακολουθεί την τάξη των εικόνων και των αντικειμένων,

Είμαι ένας αντιπαθέστατος άνθρωπος

Μια λεπτότατη ρεπροντιξιόν

Που παρήχθη σ’ αυτό το μικρό φούρνο αλκοόλης

Εγώ, που με αμφίβολη σοβαρότητα αναζήτησα έναν αυστηρό αναγνώστη,

Εγώ, ο εύπορος και περίεργος και οξυδερκής,

Με τα άκρα που συγκλίνουν,

Εγώ, που συμβούλεψα να ανταμείψετε την πλήξη

Θα κοιτάξω το είδωλό μου

Που το βαλσάμωσαν οι σπίθες της αναληθείας

Και θα περιοριστώ στα αδειανά κοχύλια και τις πλαστικές σακούλες

Τα δύο Έψιλον θα είναι η ανταμοιβή της δικής μου Ιθάκης,

Η Εύχαρις και η Ευχερής

Ήσσονος αξίας μη εκφυλισμένη επισκόπηση

Καλέστε τώρα τα δαιμονικά σε μια διαρκή αναζήτηση,

Την Ιερή Θεωρία της Γης

Η πραγματεία περί Αριθμών

Η διαστροφή και ο σαδομαζοχισμός

Η ατελεύτητη σειρά των εκφυλισμών,

Που μεταφράστηκε αποσπασματικά με μια αίσθηση μυστικιστικής κλειστοφοβίας

-ΙΙ-

Μένω εμβρόντητος!

Ίσως να πρόκειται για κουτσομπολιά,

Μια μέρα έπιασα την ηθική να λιμάρει τις γρανιτένιες προεξοχές της μήτρας,

Αμφότερα ανθρώπινα έργα αναπαράγουν στη δομή τους τις αρμονικές σχέσεις του κόσμου,

Η υπόθεση της ραδιενέργειας είναι λιγότερο παιδαριώδης

Είναι μια ενδιαφέρουσα εικασία σαν το σύστημα των αντιστοιχιών:

Η τύχη με την επιθυμία,

Η ευτυχία με την ραθυμία,

Η πρόγνωση με την εξάρτηση,

Το θεράπων με τη λύσσα,

Η απογοήτευση με τα ονειροπολήματα,

Η σοφία με την σιωπή,

Αναζητώ μια έκφραση κλειδί,

Το Έψιλον της Ιθάκης μου,

Ενότητα και Ενοχή,

Επιθυμία και Επιλογή,

Υπήρξα ακέραιος πολίτης μα κάκιστος κρατικός λειτουργός

Υπέφερα από τα ψευδώνυμα και τις ταξιαρχίες της σύμπνοιας,

Μπροστά στους τολμηρούς περπατούσα στητός

Η κουνιάδα του τέρατος με το συνηθισμένο γκρι σταυρωτό κουστούμι

Ο αλπινιστής που έπρεπε να κατακτηθεί,

Τότε άρχισαν οι συκοφαντίες

Έχει ένα παράξενο τρόπο να μπαίνει η Άνοιξη

Θυμίζει παρωχημένο Φθινόπωρο

Διατάζει την εγρήγορση

Επιταχύνει τους ρυθμούς

Αγκαλιάζει τη ζέστη

Διασπά τη χημεία

Ξεσπά αρώματα και χρώματα

Εκρήγνυται και Εξανίσταται

Η φύση είναι τόσο ταραγμένη

Σιχαίνεται το δράμα και τη φασαρία στους κήπους

Μια ξιφολόγχη αρκεί για να τη λευτερώσει

Οπουδήποτε υπάρχουν δεσμοί εγκαινιάζουν το νέο μοτίβο

Στον ουρανό της Γκουέρνικα,

Εκείνο δεν ήταν γεωμετρία

Ήταν ένα νεύμα χαιρετισμού που ξεκούφαινε τους παριστάμενους

Όλοι αφηρημένοι σε μια γωνιά με ανατολίτικη μουσική

Χάρτινα ποτηράκια, ατμόσφαιρα μες τους καπνούς

Οι χορευτικές κινήσεις των συμβολισμών

Με ωχρά χέρια, αντίγραφα χεριών

Χαϊδεύανε τις λευκές δομές

Τις αντιθέσεις

Τα ανάγλυφα του ιχνογραφήματος της πρώιμης αγάπης,

Την επίφαση που έχει αποκλείσει τα λουλούδια

Σε μια εκτυφλωτική παλέτα ανάμεσα στο γκρι και το μαύρο,

Αυτός είναι ο ρεαλισμός της παλιάς σχολής

Η αγάπη, που έγινε σωλήνας θέρμανσης ή ύδρευσης

Ποιος ξέρει πόσα ξόδεψαν για να την αναπαλαιώσουν έτσι…;

Τα δύο Έψιλον της Ιθάκης μου με ακολουθούν,

Εμορφία και Εκκεντρισμός,

Η επικύρωση μιας χθόνιας δύναμης που συνδέεται με τα ουράνια

Φωτίζεται από ψηλά

Μιλά την παγκόσμια γλώσσα

Στοχεύοντας τα τόξα του θόλου αν δεν την συγκρατήσω,

Η αυτοκράτειρα Ευγενία, ωραιότατη όταν την εμπιστεύεσαι

Καθησυχάζει την πεφωτισμένη ολιγαρχία αποσυμφορώντας την πάλη των τάξεων

Έγινα ο ‘ζιγκολό’ των Παρισίων

Κι αφιερώθηκα στη Συναρχία,

Ένας ανέμελος ήρωας που αναζητούσε τίτλο,

Εκεί με τραγούδησαν οι Εταίρες

Άτομα περισσότερο ισορροπημένα από εμένα με βάφτισαν ‘Ανώτερο Άγνωστο’

Για να μη γίνω μηχανή,

Ένα μηδέν,

Άπλωσα τον εαυτό μου μπροστά σας

Διαλέξατε την ευγενέστερη διατύπωση

Με καλέσατε στις βιβλιοθήκες σας

Άφησα αραιό μούσι και μαλλιά λιγάκι μακρύτερα για να σας μοιάσω,

Οι φυσιογνωμιστές με συμβουλέψανε,

Κι αμέσως ένοιωσα τον πειρασμό

Και κάλυψα τα νώτα μου

Έζησα ένα παράξενο καλοκαίρι

Ερμητικό φιλοσόφημα σε κατειλημμένα σπίτια

Θάλασσες νεκρές που ξέβρασαν την απρονοησία της καθαρής συνείδησης

Με τίποτα δεν θα αποκατασταθεί το βραχυκύκλωμα

Ύστερα έγινε Φθινόπωρο

Τα δύο Έψιλον της Ιθάκης μου με συντροφεύουν,

Ο Εραστής της Επανάστασης,

Ο ιδεολόγος της νέας θρησκείας

Της ηρωίνης μεταξύ των ηρωινομανών

Η βιβλιοθήκη με τα ξεχασμένα ακάλυπτα βιβλία,

Τώρα θα σας κάνω κακή εντύπωση

Αν απόκτησα παιδεία επί του θέματος

Αν έγινα η πρόσοψη της διαβολικής συνομωσίας

Αν είμαι ο αποκρυφιστικός κύκλος

Τότε στη σκέψη μου

Σε μια καραμπόλα στη βρεγμένη εθνική οδό

Αν οι άνθρωποι βάλουν βόμβες στα τρένα

Εγώ θα αναζητήσω το Θεό

Σ’ ένα πύργο, σ’ ένα φρούριο

Σε μια τελετή, σε μια γιορτή

Σε μια συγκέντρωση μάγων

Μια Κυριακή

Στην υπέροχη βίλα των Παρελθόντων Εραστών

-ΙΙΙ-

Έπεται,

Η Εμβρίθεια, η καλλιέργεια και η λεπτότητα της σοφίας,

Χαμένος κόπος τα χειρόγραφα που πρέπει να διαβαστούν

Μια ελαφριά φωτεινή ομίχλη χρυσίζει από τα σπαρτά

Χτισμένη σε μια πεδιάδα

Στη διάρκεια του πολέμου,

Απειλείται από μαρασμό

Έπεται,

Η Εναλλακτικότητα, το Έπος και η Εντελέχεια,

Σωστό προσκύνημα σε δημόσιο θέατρο

Όπου παρουσιάζονται τραγωδίες και κωμωδίες,

Η νεανική λογοτεχνική παραγωγή μου

Τα σκυλιά που γαβγίζουν στην κοιλάδα,

Αυτός ο χώρος είναι στοιχειωμένος

Έπεται,

Η Ερμαφρόδιτη σκέψη και η Επιλεκτική βροχή,

Όταν πεθάνω να θυμάστε ότι ούτε εγώ θα βλέπω πια

Σιγά σιγά η πόλη που ζούσαμε στην πτέρυγα των Θείων

Θα καλυφτεί από παγωνιά

Οι ρίζες μας θα έχουν πάψει να συγκινούνται

Ανακαλύπτοντας σκάλες, διαδρόμους

Δωμάτια σκιερά με παλιά έπιπλα

Έπεται,

Ο Ενθουσιασμός και η Εγκράτεια,

Για να πληρωθούν οι φόροι της αισθαντικότητας και της αυθεντικότητας

Τα χρέη που οι άλλοι ήρθαν εδώ για να δουλέψουνε,

Με σάλπιγγα ή κλαρίνο η μπάντα θα με συνοδέψει

Στις λυσσαλέες ανταλλαγές πυροβολισμών

Όπου οι παριζιάνοι φίλοι μου θα δώσουν το τελικό χτύπημα,

Τότε λοιπόν θα κοιμηθώ στο δωματιάκι μου

Πάνω στο παλιό κρεβάτι με τη φαρδιά λευκή κουβέρτα

Έπεται,

Το Φθινόπωρο των Παρελθόντων Εραστών,

Το κοινωνικό γίγνεσθαι που συγκρούστηκε με την αρνητικότητα

Η προδοσία του Πέτρου πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις

Στις φυτείες με τα καλαμπόκια, τα δασάκια, τους φράχτες,

Στους λαβύρινθους που το παρελθόν μου

Επειδή διαισθανόταν ότι είναι το εφαλτήριο της γελοιογραφίας

Ονόμασε κυκλικό χρόνο, με τα λιγδωμένα από μπριγιαντίνη μαλλιά

Μάγουλο με μάγουλο με την απολαυστική θαλπωρή της ενεργητικότητας

Ένιωσα μια διαφορετική αίσθηση σαν μια εκθαμβωτική παρθένα ντυμένη στα γαλάζια: Συνειδητοποίησα,

Ότι ποθούσα τα δύο Έψιλον της Ιθάκης μου,

Που μου απέμειναν πιστά,

Το δόλωμα της ωραίας Ελένης,

Το τερατούργημα του Ερμή

Έπεται,

Η Ευκαιρία να ανακαλέσω κι άλλα γεγονότα της παιδικής μου ηλικίας:

Έπεται,

Ο Έρωτας και η Ελευθερία…

Τα δύο Έψιλον της Ιθάκης μου

Το Φθινόπωρο των Παρελθόντων Εραστών - Χ.Κ.10112000