-Ι-
Mε όλη
τη δύναμη της φωνής μου,
Εγώ που
γεννήθηκα στ αστέρια
Στο
έκκεντρον μιας χαλκέντερης δομής ,
Από μια
γνώμη εμποτισμένη στην ένσταση
Λογοκρίνουσα και ανιστόρητη
Χωρίς
θρησκεύοντα δισκία και αναλγητικά,
Φωνάζω,
Ο
απόρθητος παραλογισμός της ευθύνης
Το
επίβουλο παραλήρημα,
Η
αλάθητη επιχειρηματολογία
Άκαμπτη
φθονεί κλεισμένη σ ένα μοναδικό παρατηρητήριο,
Όπου οι
συμμετέχοντες αποδοκιμάζουν και λοιδορούν
Γενικώς
απορρίπτουν τις μάζες, μ ένα μάτι κριτικό που εμπιστεύονται
Γενναιόδωρα, χωρίς παρακαταθήκη για την ανθρώπινη περηφάνια
Φωνάζουν,
Ήμουν
εκεί ανάμεσα στα συνηθισμένα πρόσωπα
Και είχα
δίπλα μου τον άνθρωπο με την ουλή
Στεκόμουν αμήχανος
Στη
χαριτωμένη κωμωδία θεατής
Κάνοντας
επικίνδυνες εικασίες μ ένα συνωμοτικό ύφος
Αισθανόμουν δειλός
Ένα
θέαμα για το θέαμα
Ο μόνος
που με θαύμαζε ήταν ο εαυτός μου
Τέσσερις
γωνιακές κολόνες στηρίζουν την υποκρισία
Τη
διακοσμούν με λεπτοσκαλισμένα επίχρυσα κιονόκρανα,
Η
παραφύση των χρωμάτων
Θολώνει
την εικόνα,
Χωρίς
σφυγμό
Το
νεκρικό παρεκκλήσι, του αδιόρατου αμαρτωλού η κατοικία
Ο
μελαγχολικός αισθησιασμός
Η
παρακμή της διαφορετικότητας,
Το
αναγνωστήριο από σκούρο μαόνι γεμάτο χαρτιά κιτρινισμένα
Και μια
έλλειψη από αναγνώστες
Οπαδούς
των γνωστικών σπουδών
Με
προδομένα πιστεύω
-ΙΙ-
Mε όλη
τη δύναμη της φωνής μου,
Εγώ που
γεννήθηκα στις εφτά θάλασσες
Ένα
μεγάλο βιβλικό ψάρι ξαπλωμένο στο ρεύμα του νερού
Ένα
κοχύλι που στολίζει το ραγισμένο αμφορέα
Πλαγιασμένο στο πλάτωμα του χρόνου,
Μια
ρωγμή σε φαλλικό σχήμα
Το
άγαλμα ενός ζώου,
Με
κραυγές φωνάζω
Μιας
άλκης, ενός πιθήκου, ενός λιονταριού
Η φύση
φοβάται το κενό,
Ό,τι
παντού, ό,τι από όλους και ό,τι πάντοτε
Με
σταυρούς στο στήθος πάνω σε λευκό λινό
Με
κόκκινη μανία στο φως ενός πυρσού
Τυλιγμένη σ ένα γαλάζιο φόρεμα
Την
καμαρώνουν οι άγγελοι ανοίγοντας τα φτερά τους
Δυο
μάτια αμυγδαλωτά που απλώνουν το βλέμμα τους
Στην
αποκάλυψη της αέναης μυστικολογίας των ολίγων,
Το
σφάλμα του μύστη
Ξαναβρήκα τους φίλους μου,
Όχι την
αθανασία
Μα τη
διάσπαση του ομφάλιου δεσμού,
Ανάμεσα
σε δυο σύμπαντα ξεχασμένα
Ο
χείριστος σκηνογράφος τα σπίλωσε
Μερικά
πλάσματα με ακαθόριστη μορφή τα έντυσαν σαν κούκλες
Λαμπερά
υφάσματα και κορμιά από κερί
Κλωστές
που οι υφάντρες τους είχαν υφάνει με κατάρες,
Η
κλασική αλληγορία χαραγμένη σε αυστηρά πρόσωπα
Η
αίθουσα βυθίστηκε στη σκιά
Το
δάπεδο μπορούσε και αντανακλούσε
Πυκνοί
ατμοί, αναθυμιάσεις γεμάτες αίμα
Ένα
πουλί αποκεφαλισμένο
Μια
χαλαρή ζυγαριά
Η όχθη
της λίμνης
η ακροθαλασσιά
Στο
σπίτι τον μελλοθανάτων
Μέσα στα
θυμιάματα
Ψιθύρισαν: «οι γάμοι, οι γάμοι»
Ωραία
παράσταση
Πορτοκαλιές αστραπές
Η νάρκη
του αντικειμένου
Το
κόκκινο της φωτιάς
Και στη
συνέχεια το ζωηρό φως της αυγής
Και οι
οξείες στριγκλιές των σαλπίγγων που όλο φωνάζουν
«Αιωνία
η μνήμη σου αξιομακάριστε αδελφέ»
«Αιωνία
η μνήμη σου»
έτσι η οθόνη έσβησε
-ΙΙΙ-
Mε όλη
τη δύναμη της φωνής μου,
Δυο
δαφνοστεφείς εφήβους
Το
θερμοκήπιο με τα τροπικά φυτά
Το
ανοιχτογάλανο δάκρυ της σφραγίδας
Και τον
πόνο της βασίλισσας για τον γκριζομάλλη βασιλιά,
Με
πλαστική ταραχή τώρα,
Φωνάζω,
Αλληγορικές προτιμήσεις για την αναγέννηση του νέου ανθρώπου
Το
τετελεσμένο θαύμα
Η
δοξασμένη δεύτερη παρουσία στη συντέλεια των αιώνων
Πάλι ο
χρόνος μεγαλόφωνα στο πλευρό μου,
Η
πλαστογραφία της λήθης σ ένα μήνυμα από τη Βαβυλώνα,
Θέλω να
χαθώ στη γη των νέγρων
Να γίνω
διδάσκαλος σ ένα πυρήνα με ελλιπή αποσπάσματα
Να
ανασυνθέσω τη μοιρασμένη αλήθεια,
Που έχω
ξεχάσει
Γίνομαι
Διάβολος
Βουτηγμένος στο αίμα
Θωπεύω
δακρύβρεχτες καμπύλες
Διψάω
για σαρκική απόλαυση
Σφιχταγκαλιασμένα κορμιά σε γενναίες εξαιρετικές στιγμές
Αδιάκοπα
επέρχεται η εξιλέωση της σάρκας
Σ ένα
διαρκώς αποχαυνωτικό όργιο
Που δεν
πρέπει να χάσω
Μακριά!
Μακριά!
Κανένα
αίνιγμα, καμιά δοξασία, καμιά αντίφαση
Παρά
μόνο η μονότονη αλληλουχία
Η
βλακώδης αλυσίδα της λογικής
Η
καθοδηγούμενη συνθήκη της σιωπής
Μπλεγμένη σ ένα δικτύωμα από δυσπιστία,
Η θυσία
της Σαλώμης
Λυχνίες
που σβήνουν και όσα υπήρξαν δεν θυμίζουν
Τα
θαύματα της έκτης και τελευταίας συνάντησης
Να ένας
θησαυρός!
Δεν
υπάρχει αμφιβολία
Η
φιλαργυρία των αλχημιστών αποδιόρθωσε την αφέλεια
Βύθισε
τη νύχτα στο λεπτότατο χρόνο της αποκάλυψης
Με σκοπό
να πιστέψουν αυτά που παραλείψανε οι δάσκαλοι τους
Διαβολικοί και παρθένοι
Αγνοί
και κολασμένοι
Το μόνο
Θέλημα του Θεού σας
.
Μηδαμώς
Κενόν!
-ΙV-
Mε όλη
τη δύναμη της φωνής μου,
Εγώ ο
εσφαλμένος Ορθός Λόγος
Ο
ψίθυρος των αλλιώτικων μυστηρίων
Η
επιτομή της ποιοτικής ουσίας
Η χλεύη
της ανίσχυρης σκέψης
Ο
Νεύτωνας του εικοστού πρώτου,
Φωνάζω,
Κρυστάλλινοι σωλήνες χωρούν
Απερίγραπτες μικρές συσκευές
Και
κρυπτογραφικά μηνύματα συντονίζουν
Το
ρατσισμό του αχρόνιστου ανθρώπου
Που
δίνει την ευκαιρία για γλυκές φαντασιώσεις
Χωρίς να
δέχεται τις γητειές του,
Μια
νύχτα με το διάβολο
Στον
αθεϊστικό τρόπο των ταραγμένων αισθήσεων
Που
υπερνικά το μούδιασμα των μελών
Κι
απελευθερώνει το κορμί
Η φυσική
μηχανική, το κορμί στο ρυθμό της ανομοιότητας
Το μυαλό
του «δεν
»
Ο Θεός
των δονήσεων και των υδάτων
- «No
pasaran»
Το
δουλεμπόριο των συγκροτημένων
Τα
αρχεία του συγκρητισμού τους
Οι
αρχέγονες αφρικάνικες λατρείες
Η
μυθοπλασία και το φίλημα της εικόνας
Το
προσκύνημα στους άτακτους φιλειρηνικούς
Που
εκδικήθηκαν τους διωγμούς με το συγχωροχάρτι και τη δημοκρατία
Καμένες
εκκλησίες και ανοιχτά φέρετρα όπου κατοικεί το δόλιο πνεύμα
Φορεμένα
μαργαριτάρια παγωμένου ιδρώτα
Στολίζουν τη δύναμη της τέχνης μου,
Το
δάγκωμα του σκορπιού,
Το
διαζύγιο των νευρωτικών θα είναι πάντα το διαζύγιο του Άλλου
Η
αντίσταση στη δολιοφθορά
Και το
περιπαθές δράμα των Επιφανών Αθώων
Που
πήραν το όνομά τους από την ακαμψία ή τη δυσκαμψία
Ντυμένοι
με τα δερμάτινα άμφια του γλοιώδη εχθρού μου
Ω!...
Αιώνιο πυρ,
Ω!...
Αστραπή της λαγνείας,
Χάιδεψε
το πρόσωπό μου
Για σένα
Απαρνιέμαι το Θεό
Το
φθονερό Θεό τους
Το
υδροκέφαλο τέρας που σε εποφθαλμιά
Με το
παρανοϊκό του γέλιο
Η
τιμωρία των σάτυρων στο δάπεδο απόκαμε άψυχη
Η φωνή
του λυσσασμένου ζώου
Η ξερή
βολταϊκή στήλη με την πονεμένη έκφραση
Το πέπλο
της ηδονής
Μια ζωή
σπαταλημένη στην προσμονή
Στη
σιγουριά της έξης,
Ωραία
όπως ο ήλιος
Λευκή
όπως η σελήνη
Γαλήνη
και τρικυμία
Σε
ξαναβαφτίζω Αγάπη
-V-
Xωρίς
τύψεις μοιράζεσαι ευτυχία
Δυσδιάκριτη μαγεία
Παράδοξο
ξωτικό
Ο
ηλεκτρισμός
.
Το
ραδιόφωνο
Τα
σήματα
τα κύματα
κι ένας μαγνήτης
Η δράση
κι η αντίδραση
Με όλη
τη δύναμη της φωνής μου,
Φωνάζω,
Εγώ που
γεννήθηκα από μέταλλο
Και κάνω
θαύματα
Σε μένα
που ταιριάζουν τα παράξενα
Τα
σφάλματα, οι αντιθέσεις και τα επίκαιρα
Αφηγήθηκα τη θαυμαστή περιπέτεια των μετάλλων
Την
πλάνη και το ψέμα των σοφών
Την άυλη
φύση της σελήνης και του ήλιου
Το
μυστικό της ενέργειας
Έγινα
κοσμογράφος της συμφοράς
Στην
κοσμική συνομωσία των πελιδνών,
Τώρα
σιωράστηκα καταγής
Και
οπισθοχωρώ
Με το
αεικίνητο βλέμμα μου σαν ένας νεαρός αριστοκράτης
Εμένα
που συντάραξαν τα θολά πάθη κι οι αναμνήσεις του ναρκισσισμού
Εμένα
που προβλήθηκα στον κύκλο του Μακρόκοσμου και της αυταπάτης,
Στο
Πεντάγωνο του Σολομώντος
Τώρα σας
παραδίδω το στέμμα μου
Ο πιο
σύντομος δρόμος είναι ο συμβατικός, η νόρμα του Ευπατρίδη
Οι
τοκογλύφοι λυσσάνε παραπλεύρως
Μια
έντονη οσμή σάπιο αναδύεται από αυτή την οπτασία
Με κάνει
και αηδιάζω
Ένα
ροζιασμένο μπαστούνι κρατώ
Τη
διάφανη σφαίρα του θανάσιμου φόβου θα σπάσω
Κι αν
μπορούσα να αποτραβήξω μια στάλα αίμα
Κι αν
μετά βίας κατόρθωνα να κόψω την αρρώστια
Βδέλλα
σαν ήμουν
Ένα
πλήθος άχρωμων προσώπων,
Οι
εφιάλτες της φαντασίας και της μνήμης μου
Το
περίγραμμα του φαντάσματος που ξεχώριζε καθαρά
Μες το
σκοτάδι της διόδου που συστέλλονταν και διαστέλλονταν,
Λες και
ήταν ελαφρές μεταλλικές πνοές που διαπερνούσαν τη μορφή μου
Το μαύρο
πανωφόρι με τα φαρδιά μανίκια που έπεσε στο έδαφος
Το βάθος
της γης που έφτασε στην επιφάνεια
Ο πύργος
στην άμμο που τον μαστίγωσε η ριπή του ανέμου
Τυφλώθηκα σχεδόν από τα θραύσματα της στεγνής στάχτης,
Πώς
λαμπύριζε θαρρούσα μες στα ιδρωμένα χέρια μου
Το
ελατήριο που έσπασε στο στήθος
Ο
ξύλινος πάγκος με τα λαούτα που σώπασαν
Το
λιγδόχοντρο στουπί που άλειψε τις πρώτες εντυπώσεις
Η φρίκη
της αγάπης που ξεγυμνώθηκε
Νεκρώθηκε
Που
τυλίγεται σε ομόκεντρα οιδήματα
Στον
γλοιώδη μανδύα του τελευταίου μου εχθρού
Με όλη
τη δύναμη της φωνής μου
Φωνάζω,
- Ω!
Αδηφάγες μου αναμνήσεις
Η φύση
φοβάται το κενό,
Ό,τι παντού, ό,τι από όλους και ό,τι πάντοτε
Μηδαμώς Κενόν
Μηδαμώς Κενόν
- Χ.Κ.10102000 |