|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Επιστολή προς Βερσαλλίες ΧΚ01042005 Μπορείς να πεις στο παιδί σου πως ζήλεψα τον ουρανό Αρπαχτικό πουλί έγινα και σήκωσα τα μάτια μου στον ήλιο Πάνω από λιβάδια χρυσού πέταξα Διέσχισα χάρτες ανεξερεύνητους, ανέγγιχτους και αόρατους Και θέλησα να μπω ξανά σε μια σπηλιά
Να με θυμάσαι πως κάγχαζα μέσα στον αυθορμητισμό μου Σε ρωτάω, πως μπορείς να γίνεις παιδί και να φτάσεις τον ήλιο; Τα πόδια μου τα νοιώθω ακόμα Και πετάω στους μαύρους βράχους Θα κάτσεις μαζί μου … ενώ δεν θα ξανατραγουδήσω ποτέ;
Πολλές ημέρες χάθηκαν Πολλές υποσχέσεις που δεν μπόρεσα να κρατήσω Πάντα όμως έλεγα την αλήθεια Και τώρα αν και έχω φτερά Αν και πετάω Ζω μες στο σκοτάδι
Δεν θα ξανατραγουδήσω ποτέ Κι εσύ ουρανέ … δεν θα με διεκδικήσεις από τα σύννεφα Κι εσύ ήλιε … δεν θα με ζεστάνεις την αυγή στα χωράφια που ξυπνούσα Τώρα ζω στις σπηλιές Κι η μόνη μου συντροφιά είναι … η άπνοη ηχώ μου
Έτσι μαύρο κρώζω κι απεχθάνομαι τη μιζέρια μου Κανείς όμως δεν είναι εδώ για να ακούσει Αρκούνται που είμαι σε κλουβί Ο βασιλιάς της σιωπής Τουλάχιστον έτσι με έσωσαν από την άσωτη ζωή Με έκαναν δικό τους Κι αν δεν κάνω εδώ … δεν θα κάνω πουθενά Ο παριζιάνος απέθανε … Κι εσύ μη με θρηνήσεις
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |