|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Μου πήρε μια ζωή για να μάθω να χορεύω Ήρθες στο τέλος Σαν το τηλεφώνημα ... λίγο μετά την πυρκαγιά Σε κρατούσα στο μυαλό μου σφιχτά Τα υπόλοιπα τα άφησα πίσω μου Ένα βράδυ σε ένα καφέ πλάι στο ποτάμι Ανάμεσα σε καπνούς και βοή Αναζήτησα ένα καλό λόγο για να ρθω να σε βρω Ήσουν ντυμένη ... για να σκοτώσεις Μακρύ φόρεμα σατέν Κόκκινο και κόκκινα χείλη Με κοίταξες παγωμένα Είπες πως έπρεπε να κλέψεις μια ζωή Αποφάσισες να τραβηχτείς όσο μακρύτερα θα έφτανες Κράτησα στο μυαλό μου την σιγουριά ότι θα τα καταφέρεις Διέκρινα όμως ένα δισταγμό Αναρωτιέμαι τι μπορούσε να αλλάξει αφού θα έφευγες Η πόλη δεν μας χωρούσε και τους δυο ... είπες Θα είμαι κοντά ... και τότε μου δώσες δύναμη αρκετή Για να συνδεθώ με την αντανάκλασή μου μέσα σου Ζούσα ως σκιά κάτω από ό,τι ζωγράφιζες τότε και τώρα Πίστευα πως εσύ ήσουν η επικεφαλής στη γιορτή που σχεδίαζα Η ραγδαία επιδείνωση της ανασφάλειας δεν σου επέτρεψε να δεις Ποιος μπορούσε να συντονιστεί ... με την εσώτερη φωνή που σε κατεύθυνε να αφεθείς στη δύση του φεγγαριού Στεκόμουν μπροστά σου σαν ρούχο που περιμένε να φορεθεί Το έγκλημά σου θα έχει ξεχαστεί πριν ξημερώσει Θα το πάρεις μαζί σου μετά τα μεσάνυχτα Σαν ψίθυρο που σβήνει χωρίς να ακουστεί Βλέπω μια εικόνα πάθους Πέρασαν 16 χρόνια κι ακόμα σε ακούω να αναπνέεις Τώρα καταλαβαίνω πως η ρωγμή στο παράθυρο σε αργοπεθαίνει Ψυχοραγείς χωρίς εμφανή λόγο Ανέπνευσε Θα μείνω κοντά όσο χρειαστεί Η ώρα πλησιάζει 4 το πρωί Ομίχλη απλώνεται και η χλόη πρασινίζει αφού βραχεί από την πρωινή αύρα Μαζί ανακαλύψαμε την αλήθεια Μεγαλώσαμε σε μια πόλη που δεν μας άντεξε Και μας έδιωξε Μας εξώθησε στην προσφυγιά Στο Παρίσι μπορέσαμε να κρυφτούμε Μα γνωρίζαμε ήδη...πως ήταν αργά
Δεν θέλω
τίποτα ... είπες
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |