|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Κοιτάζω την ομίχλη Που αφοσιώθηκε Στην αναπάντεχη συνουσία της Με την απουσία σου Λίγο πιο πέρα Κοιτάζω τον άνεμο Που αγκιστρώθηκε
Στα δημόσια υπνοτήρια Κι έμεινα να κοιτάζω τη βροχή Που συγκεντρώθηκε Στη συνάθροισή της Με τη γονιμοποιημένη άρνησή σου
Όλα θα γίνουν όπως πρέπει Είπες «η αγάπη είναι ένα παραμύθι για τα παιδιά» Πίστεψε ό,τι θες Κρίνω τις εικόνες από τα χρώματα Τα σχέδια χωρίς γραμμές Τις γωνίες με υπερβολικές καμπύλες Ερασιτέχνης της βίβλου που κρέμασες στο ράφι όταν έφυγες Ακάλεστος ήρθα Σε συνάντησα εκεί που ξεμυτούσαν οι αιώνες Κι αναλώθηκαν σε αλλόθρησκες συνεντεύξεις καημών Κορμός δέντρων που φεγγίζει σε μιαν άκρη Πατριώτες αλλοπαρμένοι γίναν πολιτοφύλακες Αρμοί σε μια πέτρα σκουριασμένοι Κι όμως εγώ σε είδα
Αναρωτιέσαι ακόμα πως γεννιούνται τα αστέρια Ή προτιμάς να τα βλέπεις να πεθαίνουν; Σε εκείνες τις μέρες που ήσουν παιδί κι εσύ Στο σώμα μιας γυναίκας Τότε που ανέμελα ή υποχθόνια μου δόθηκες Σ’εκείνο το σταυροδρόμι της μοίρας Το καλοκαίρι Που η ανάσα σου ήταν πιο καυτή κι από φωτιά Και με έκαψες Σου δόθηκα εγώ Αν ήξερα πως η ταύτιση είναι η επιχείρηση συγκάληψης Το θάψιμο των ονείρων Κι αν είχα ακούσει από μικρός την πατρική συμβουλή Θα έκοβα με μιας τους δεσμούς μου με τη Λένα
Μυθικό τέρας Με εφτά κεφάλια Ξεφυτρώνεις στο σπέρμα της αιδούς Συγκαλύπτεις σκάνδαλα με ένα σου νεύμα Κι όλοι οι αυλικοί σου παραμένουν πιστοί Στο ένα νόημα Αυτό το απόκρυφο Μα συνάμα το απαγκιστρωμένο Ξεχνάς τις στιγμές που ανταλλάξαμε τα υγρά μας Δυό στόματα ένα κι ενα φιλί για δύο Αρνείσαι τα ροζιασμένα χέρια που πετροφιλούσες Χελιδόνι γίνηκες Και χάραξες στον αφελή ουρανό με τα βαριά μάτια Στερνή πορεία Κι ύστερα πνίγηκες σε μια γκρίζα ουτοπία
Παραμένω εδώ Πίσω στο ίδιο ποτάμι Κυρτές κίτρινες ποδιές μέχρι το γόνατο φορούν Κορίτσια αγνά που τραγουδούν τον ύμνο της Μεγάλης Παρασκευής Σε μια λιτανεία των εναπομείναντων ειρμών Σε μια εκκλησία συνεβρίσκομαι Πόρτες ανοίγουν Εκωφαντικοί θόρυβοι σιωπούν Χάρτες αδειάζουν από σίδερα Λείψανα πυρώνονται στις πρώτες ιαχές που δονούν συνειδήσεις Κι όλα αυτά απέμειναν πίσω...σαν κληρονομιά που δεν ζητήθηκε Σαν ένας τελευταίος φόρος τιμής...
Ένα σου δάκρυ ζήτησα Λένα φώναξα Και απ’ τα μαλλιά σου θα σε τραβούσα να γυρίσεις Τα μάτια σου θα βγάζα να τα κρατήσω στις χούφτες μου Μπλε να βάψω τα χείλη μου Να σε τρίψω στο κορμί μου Να στεγνώσεις πάνω μου Στέγνωσε πάνω μου Ρίζα μου Ίνα μου
Κορμί του κορμιού μου
Ξέχασέ με Προσπάθησα να θυμηθώ ποιος είμαι Ράγισε ο καθρέφτης Κι εσύ παρέμεινες στη σιωπή Σαν κυνηγημένη ...
Πίσω σε ζητώ ... Μα διστάζω...
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |