:: Χρήστος Κυριακόπουλος ::Η Συνάντηση στο Παρίσι

Σαν νύχτωσε
ξεκίνησα το συνηθισμένο περίπατο

στους μεγάλους φωτισμένους δρόμους του Παρισιού

πλάι στον ποταμό που αργοκυλάει

ανάμεσα σε πέτρινα σπίτια με χρωματιστές αυλές

και αρώματα σε μυστηριακά μοτίβα

σαν διονυσιακή γιορτή

ραφιναρισμένη

Τελειώνοντας τη μικρή ζωή μας γυρίζουμε στο χάος

όταν όμως πεθάνουμε παίρνουμε μαζί μας τη θύμηση της ζωής

τη μυρωδιά του Παρισιού

που εκείνο το βράδυ ντύθηκε ως άλλη αναγέννηση

βρέθηκα σ' άγνωστο δρόμο

περπατούσες πίσω απ τα βήματά μου

με σταμάτησες και μου 'πιασες τα χέρια λέγοντάς μου:

«σ' ευχαριστώ για το κρασί, και σε παρακαλώ
προτού μετατραπώ σε φως, για όσο είμαι σκοτάδι

για όσο χοροπηδάω πάνω στο νερό

και διασχίζω τα σύννεφα

λίγο πριν ενωθώ με το τίποτα

και γίνω το παιδί που τρέχει στα χωράφια

λίγο πριν την Άνοιξη

σ’ αυτήν εδώ την πόλη

στο Παρίσι

την ώρα που η καρδιά μου θα παύσει να αισθάνεται

και το κούτελό μου παγώσει

θα ήθελα να συντροφέψω για λίγο
την μοναχική πορεία σου στο κενό»

Σε κοίταξα με λαχτάρα μες τα μάτια

ο Σηκουάνας συνέχισε τον ήρεμο παφλασμό του

ακόμα κι αν η πίκρα τον είχε τυλίξει

αφού η καρδιά σου πρόβαλε

ξέθαμπη εικόνα που δεν βαστάει ανθρώπου νους

προτίμησες αυτές τις λέξεις να μιλήσεις ακίνητη

κι ύστερα να χαθείς

μην τύχει και γίνεις δάκρυ αταξίδευτο

ρυτίδα που συνθλίβει τα όνειρα στις αυλακώσεις της

Κείνο το βράδυ κατάλαβα πως

η Λένα

ο πιο όμορφος και μεγαλοπρεπής από τους κύκνους

που συνωστίζονταν στις εκβολές του ποταμού

αντί να φύγει

δυο τετράγωνα πιο πάνω

απελπισμένη

πέφτει και πνίγεται ...

........................

Θα κοιτάζω επίμονα τα νερά
περιμένοντας την ανάδυσή σου

γιατί έμαθα πως… τώρα τελευταία
άρχισες να πετάς