Ανέβηκες σ’ένα λεωφορείο
μεγάλων αποστάσεων.
Είχες να διασχίσεις την πόλη από το Βορρά ως το Νότο.
Τι υπάρχει εκεί;
Κι εσύ ο ίδιος δεν γνωρίζεις ακριβώς γιατί ήρθες εδώ.
Παρόλο που κοιτάζεις παντού, δε βρίσκεις κανένα ίχνος.
Περιπλανιέσαι, πιστεύοντας ότι θα ανακαλύψεις ένα σημάδι που θα σου
αποδεικνύει ότι δε γελάστηκες, ότι δε διένυσες αυτή τη μακριά διαδρομή
χωρίς λόγο.
Προς το παρόν, πυκνές νεφέλες εκτείνονται μέχρι εκεί που φτάνει το βλέμμα.
Ο ήλιος θα δύσει. Παραμένει λαμπερός, αλλά δε θαμπώνει πια.
Κι ύστερα …
Ύστερα το σκούρο μπλε, η πορφυρή μπάλα που ξαπλώνει στο προσκεφάλι σου,
δημιουργεί κάποια γοητεία μες τη σοβαρότητά της.
Νύχτωσε.
Η σειρά των ήχων.
Κι εσύ δεν είσαι ούτε στη μέση της απόστασης.
Ξάπλωσε για λίγο.
Η σειρά των φαντασμάτων.
Ξεστομίζεις τη μία μαγική λέξη μετά την άλλη.
Δεν είναι θλιβερό;
Δεν μπορώ να καταλάβω όσα λες.
Κατά βάθος χαίρομαι.
Η ζωή σου μου ξανάδωσε απέραντη φρεσκάδα … έπρεπε εδώ και καιρό να είχα
αφήσει το μολυσμένο περιβάλλον μου και να έχω επιστρέψει στη φύση,
αναζητώντας την αυθεντική ζωή.
Η επιβλητική ανάσα των τεράτων και των δαιμόνων σε συνοδεύει.
Θα σε παρακαλέσω να κάνεις μια επίδειξη.
Αν ακολούθησες λάθος δρόμο.
Αν παραποίησες την πραγματικότητα.
Αν δεν ξέρεις ακόμα αν είσαι στο σωστό δρόμο, ακόμα κι αν αφαιρούσαν
εντελώς τα κόκαλα που είναι στοιβαγμένα εκεί για να με καταπιέζουν, θα
έβγαζα τα ρούχα για να ξορκίσω τη μοίρα και στρέφοντας τα μάτια στον
ουρανό, θα τα έθαβα για να βοηθήσω την ψυχή του νεκρού να επιστρέψει στη
φύση.
Επιστρέφω επί τω έργω:
Δεν με είδες.
Κάποιοι με είδαν.
Έμοιαζα κοιμισμένος, κάτισχνος, ξερός.
Ήμουν μυημένος στη μαγεία.
Όχι μόνο άνθρωποι αλλά ούτε ξωτικά δεν τόλμησαν να αγγίξουν το κορμί μου.
Κατά τη γνώμη μου προσπαθούσαν να με φοβίσουν.
Καθόλου περίεργο που μπορεί να σαπίσει ένα πέτρινο σπίτι.
Και δεν ξαναμπήκε κανείς εκεί.
Και να που έφτασες στην
πόλη που καίνε θυμιατά για τον εξευμενισμό των ψυχών των νεκρών.
Κι αυτός ο τόπος είδε να γεννιούνται στ’ αλήθεια ομορφιές μεγαλύτερες από
το νεφρίτη, με τα μάγουλα αρωματισμένα, τα φρύδια βαμμένα, το βλέμμα βαθύ
και άστοχο.
Αν ήσουν άτυχος ίσως είχες γεννηθεί σε αυτή την πόλη, που αποζητά να
θρέψει τις αυταπάτες σου χωρίς λόγο.
Γελάς με αυτή τη σκέψη και απομακρύνεσαι.
Είναι το τέλος του δρόμου, χωρίς να γνωρίζει κανείς ποια τύχη
υπερασπίζεται.
Όταν θα φεύγεις, μην ξεχάσεις τις ευχές που ψιθύρισαν στο αφτί σου.
Γυρισμένος προς τη βοή του αγέρα, γνωρίζεις χωρίς να τα λες τα λάθη των
άλλων…
Οι τυχοδιώκτες δεν είναι
κατ’ ανάγκη κακοί.
Έχεις κάποια σιγουριά στη φωνή.
Συνέχισε με το δικό σου τρόπο να με παρακαλείς να έρθω.
Τι είναι αυτό που ονομάζεις ‘κάτι’;
Εσύ είσαι μόνο λόγια, όχι έργα.
Ωστόσο αισθάνεσαι ενοχλημένος.
Ξέρω τι σου χρειάζεται.
Χρειάζεσαι μια γυναίκα με ειλικρίνεια, να την κοιτάς έντονα στα μάτια και
στο βλέμμα της να λάμπει η πρόκληση.
Ο κόσμος δεν υπάρχει πια.
Αισθάνεσαι ανακούφιση.
Είναι πιο σωστό έτσι.
Προτιμάς το σκοτάδι;
Ακόμα κι αν ξεχνιέσαι έτσι …
Με αηδιάζεις.
Σκέφτεσαι, αλλά δεν τολμάς να το κάνεις πράξη.
Σαν τον υπνοβάτη μοιάζεις, που η ψυχή του τον εγκατέλειψε.
Φοβάσαι ότι δεν θα αντέξεις.
Σκοπεύεις να ξυπνήσεις;
Είμαι πίσω σου.
Ακολουθώ το σώμα σου.
Θα ‘λέγε κανείς ότι θέλω ακόμα κάπου να σε πάω.
Δεν είμαι σίγουρος.
Αρκούμαι να σε ακολουθώ.
Γυρίζεις στο σπίτι σου;
Πίσω στο δωμάτιο σου;
Οι καλές μέρες τελειώνουν.
Θα πρέπει να αισθάνεσαι ευγνώμων που συνάντησες την αρετή και την οδύνη.
Ο πόνος ακολουθεί το γέλιο.
Η παρωδία την κωμωδία.
Το παράπονο την παράπλευρη αφαίμαξη του καλοζυγιασμένου νου.
Εξαρτάσαι.
Αυτό το είχες ήδη δει.
Ξέρεις ότι δεν κάνω τίποτα άλλο από το να μιλάω σ’ εμένα τον ίδιο για να
διασκεδάζω τη μοναξιά μου.
Σ’ αυτό το μακρύ μονόλογο, το ‘εσύ’ είναι το αντικείμενο της αφήγησής μου.
Στην πραγματικότητα υπάρχει το ‘εγώ’ που με ακούει προσεκτικά.
Το ‘εσύ’ δεν είναι παρά η σκιά του ‘εγώ’.
Όσο άκουγα το προσεκτικά το ίδιο το ‘εσύ’, δημιούργησα ‘εκείνη’.
Να μην είναι σαν εσένα.
Αλλά αυτό δεν έχει καμιά πραγματική σημασία.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου, τη συνάντησα μαζί με τις ευτυχίες και
τις δυστυχίες της ζωής που ανακεφαλαίωσα στο δρόμο.
Είχα βυθιστεί στη φαντασία μου, έχοντας για ηχώ την εξοργιστική θέλξη που
δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με τη μοναξιά.
Μετά την καταστροφή της χώρας μου, εδώ και κεί, ανάμεσα στη φαντασία, το
όνειρο και την πράξη, η πόλη μου εκκενώθηκε.
Χιλιάδες στρέμματα γης και ουρανού, χρόνος δανεισμένος από τα λόγια
της εφηβικής πλώρης, καλύφθηκαν με χώμα.
Αν μια μέρα γίνουν ανασκαφές, σίγουρα θα υπάρχουν σημαντικές ανακαλύψεις.
Μη μου μιλάς άλλο.
Λες κι εσύ ότι φυσικά θυμάσαι εκείνη τη νύχτα που έγιναν όλα όσο διήρκησε
η αστραπή.
Ήταν η πρώτη φορά που χόρευες με τις νεράιδες.
Αλλά δεν ξέρεις να διηγήσε ιστορίες.
Προτίμησες να τις ζήσεις ενώ ήθελες να τις φαντάζεσαι…
Λες ότι τέλειωσες την αφήγηση της ιστορίας σου.
Αυτό που θέλεις είναι η αλήθεια, η αλήθεια χωρίς περιστροφές.
Η γυναικεία αλήθεια.
Γίνεσαι όλο και πιο παράξενος.
Γιατί;
Γιατί πήρες αυτό που ήθελες και τώρα όπως όλοι οι άντρες έχεις χάσει το
ενδιαφέρον σου.
Λοιπόν αναγνωρίζεις ότι
εκτός από τον κόσμο των αντρών υπάρχει και ο κόσμος των γυναικών;
[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]
|