:: Χρήστος Κυριακόπουλος ::το κρυφό σου σημάδι

ήθελα να αγγίξω το πρόσωπό σου
κι εσύ ήσουν καπνός ... ξέφευγες από μένα

λησμόνησα το χάδι σου στο πρόσωπό μου
κι ας αντιστεκόμουν σε επικίνδυνες εξαρτήσεις

αγαπούσα να σε βλέπω να γελάς
κι ο ήλιος λαμπύριζε στα μάτια σου
γελούσες ανέμελα κι έτρεχες σαν παιδί γύρω από την αυλή
κι ο κόσμος μύριζε όλος εσύ
γλυκό το άρωμα της ζωής
μεθούσε ακόμα κι αυτούς που δεν έμαθαν να ζητούν συγνώμη

σε μια πόλη ξένη βρέθηκα
τον αριθμό σου κάλεσα
δεν είχες χρόνο για μένα

ήθελα να αγγίξω το πρόσωπό σου
κι ας γίνεσαι καπνός ... κι ας ξεφεύγεις από μένα

μου λείψε το χάδι σου στο πρόσωπό μου
αυτό που θα με έκανε ευτυχισμένο

να μπορώ να αγγίζω το πρόσωπό σου

και θα μπορούσα να φτάσω στις άκρες του ουρανού
μπλε να γίνω ... πουλί
σύννεφο γερμένο ... στην αυλή σου
στο σημάδι που έχεις στο λαιμό
στο δικό σου φιλί
στην ανάσα σου στο σκοτάδι

να αγγίζω το πρόσωπό σου Μαρία

[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]