|
...
τους άκουγα που έσερναν τα
άλογα στη βροχή
κόντεuαν να σκάσουν ... από μέρες άπλυτα, παραμελημένα
τα πλησίασα και με καρδιά σκλήρη ... τα άκουσα να κλαίνε
δεν δάκρυσα
κάποτε άκουγα μια ιστορία
για ένα μάγο που τριγύρναγε στη χώρα και έκανε θαύματα
κάποιοι τον έλεγαν τρελό
κάποιοι μεγαλύτεροι έλεγαν πως κι αυτός κάποτε αναζητούσε από το Θεό ένα
θαύμα ... μα δεν του το δωσε
η μοίρα του τον ήθελε περιηγητή των επαρχιών και γέλωτα των αξιοπαθούντων
έτσι θα πεθάνει
στη σκηνή μια φορά είδα
ένα έργο να παίζει με τις ώρες
σκιές μέσα σε κόκκινα παλτά φορούσαν άχρωμους ρόλους που δεν είχαν
επιλέξει
εκτελούσαν με ακρίβεια μηχανικές ραφές και επιλέκτικές ιερουργίες
ήταν μια επίδειξη στην έκπληξη του θεάματος
κακό έργο
.............
τριγυρνώ στα σκοτάδια
ακούω βήματα να με ακολουθούν
τρομάζω να
γυρίσω να κοιτάξω
μυρίζει ο ιδρώτας που με λούζει
...........
ένα παιδί μια φορά έφυγε
στα ξένα μακριά
η μάνα του με πέτρινη καρδιά τον αποχαιρέτησε κοφτά
της τα χαν πάρει όλα πολύ πριν
τι κι αν έχασε έναν γιο που δεν ήταν δικός της
μια θάλασσα έβλεπα σε
απόγνωση να ψάχνει τα κύματα σε μια φωτογραφία
είχε ξεθωριάσει το μένος της στο χώμα μια παλίρροια πριν
δεν υπήρχε ζωή στο βυθό της
το μόνο που απόμεινε να τη θυμίζει ήταν ο χάρτης
τον έσκισα
από μικρός περιπλανιόμουν
τις γιορτές με τον ήλιο αντίκρυ
παρατηρούσα τους ανθρώπους στα μάτια κι έκλεβα ματιές από το χρόνο τους
τους μεταμόρφωνα σε άμορφα αγάλματα
κι έτσι τους εκδικούμουν
μισούσα
..........
δεν έμαθα να αγαπώ το φως
προτιμούσα το γνώριμο σκοτάδι
την αφιλόξενη υγρή μήτρα που με γέννησε
κι όμως εκεί δεν έζησα ποτέ
αν μπορούσα να διαβώ μια πόρτα
αν ζητούσα να μου δέιξουν μια πύλη
ίσως τότε να προσπαθούσα να ξεχάσω το παραμύθι που μου δίδαξαν κακότροπα
κι ίσως τότε να καταλάβαινα πως αυτό που έμαθα να αγαπώ τελικά δεν είναι
το φως ή το έρεβος
αλλά η προθυμία να αντανακλώ την ανυπαρξία μου σε μια λάμψη ... από εμένα
την ανάγκη να λατρεύω αυτό που μισώ περισσότερο ...
εμένα ...
[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]
|