:: Χρήστος Κυριακόπουλος ::ποτέ

Κανείς δεν είναι ποτέ ...

κοιτάζω το περιθώριο και αγγίζω τη σκόνη
όσο κι αν θέλησα να κλέψω μια ανάσα από τη νύχτα ... κόπηκα στους ανάγλυφους καθρέφτες
με μάτωσε η πρότερη ανάλωση στην έντιμη ζωή

ακολουθούν αναρίθμητες κραυγές σθένους και αντίστασης ... υπόκωφης όσο και διαπεραστικής
τρυπάει αντάρτικα η ηχώ
μια φωνή στο σκοτάδι που δεν πρόλαβε να βγει

κι όμως ακούστηκε

την άκουσα

σε άκουσα ... ντροπή

πες μου πονάς στο λαβύρινθο της ξεχασμένης δόξας,
της αστείας παιδικότητας που η φαντασία ορίζει δρόμο ακανθώδη μα βατό

σε ένα αδιέξοδο πεπερασμένο στέκομαι

αν νοιώθεις απελπισία
αν νοιώθεις εφιαλτική την ευμάρεια της παραπλανημένης μέθης

κομμένο όνειρο
καμμένο όνειρο

αν νοιώθες ...

διότι οι παράπλευρες διακυμάνσεις εξόκελλαν σε παράσπονδες συχνότητες
διότι κάποιες ναυαγησμένες ελπίδες ξορκίζαν νύφες ντυμένες στα λευκά

διότι υπάρχει ακόμα ερωτηματικό

έμαθα να βλέπω πίσω από τις σκιές
έμαθα να βλέπω αυτό που με φοβίζει στα μάτια και να κοιτάζω με μάτι θολό την αλμύρα που άφησε στα χείλη η ξενιτιά

διότι έμαθα να είμαι

μπορέσα να είμαι κάτι άλλο που δεν είχα προβλέψει

το τέλος μου επιμένω να εκμαυλίζω
κι όμως στο τέλος θα γυρίσω να πω πως ...

Ποτέ δεν είναι κανείς ...

[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]