|
Νομίζω
πως σε είδα σε κάποιο μέρος
Δεν θυμάμαι που
Πρέπει να ήταν πέρα από το δάσος
Ή στα πολύτιμα, μοναχικά όνειρά μου
Η μορφή
σου τόσο οικεία
Ο άνεμος φυσάει ψυθιρίζοντας σβησμένα μυστικά
Όπως περπατώ στη λάσπη
Ξυπόλητος, κουρασμένος και αναρωτιέμαι γιατί
Η σελήνη
δείχνει τη σκοτεινή της πλευρά
Είναι παγωμένα, δεν υπάρχει φως
Φουσκωμένα σύννεφα πλημμυρισμένα στο μυστήριο
Ο τρόπος που περπατάς απόψε
Με κάνει να κλαίω
Με κάνει να κλαίω
Και όλη
σου η χαρά σημαίνει ... τίποτα
Είναι κάλπικη και είναι ντροπή
Πραγματικά δεν μου λέει τίποτα
Κι ας μάχομαι την κοσμοπλημμύρα, την προσποίηση και την επιτήδευση
Εκστασιάζομαι με την αναπνοή σου
Η ζωή μου απλά η ποίηση για σένα
Στη σιωπή της καταχαίρομαι
Δεν θα σπαταλήσω άλλο το χρόνο μου να με δεις να ζαρώνω
Έτσι,
κοίτα με, στέκομαι εδώ
Ειλικρινά δεν έμεινε τίποτα
Δεν έμεινε τίποτα παρά μόνο ο παράδεισος πάνω από το κεφάλι μας
Και, μητέρα, κοίτα το δυνατό γιο σου που θέλει να κλάψει
Με κάνεις να κλαίω ...
Με κάνει να κλαίω ...
[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]
|