|
Επιβάτης
σε μια άτρακτο χαμένη, σφυρηλάτησα το χώμα και κατέκτησα τη σιωπή
Λύγισα την άμμο με την εμμονή της Θείας Πρόνοιας
Στη σιγή μια θάλασσα πνιγμένη, η πονεμένη μάνα των Πόλων, ευλογιά ζητούσε
κι όλο μιλούσε στα αυτιά που δεν …
Από μικρός δόξαζα τους θεούς αλλά όχι τον έναν και το κρύο σκοτάδι με
συντρόφευε φευγαλέα ώσπου
Πλήγιασα τα πόδια και τα χέρια μου παγώσαν
Άτρωτος κι όμως τόσο τρωτός
Εγώ που στη λεωφόρο του ονείρου σάρκα ορεγόμουν και μαλλιά πλούσια,
καστανά και μάτια που παλεύαν με τις σκόνες να μου στείλουν μια ματιά
Στάθηκα αντίκρυ της κι απόμεινα να κοιτάζω πληρωμένα εισητήρια μια
παράστασης δίχως τέλος
Ατέρμων, στο νεφέλωμά της αγκιστρωμένος
Ψηλάφησα το στήθος της
Ερέθισα τη φαντασία μου με την αφή
Αν ήμουν ζώο άγριο, τώρα δα ήθελα μέλι
Αν ήμουν πολεμοχαρής, ο γιος του Άρη και της Λητούς θα έλυνα το δεσμό και
με περίσσια έξαψη θα ορμούσα για σφαγή
Ζωό σαν ήμουν, πολεμοχαρής και λεπτεπίλεπτος έκρυψα τα χέρια μες στο
πρόσωπο
Δεν άντεξα την αίσθηση παραλυσίας που πρόδιδε η λευκή της σάρκας
Η ηδονή στην άκρη των επαφών παρερμήνευσε την υποταγή
Ή αυτό που εσύ θα ονομάσεις έξη
Ή αυτό που εσύ θα τολμήσεις να αποκαλέσεις … ταυτότητα
Ποια είσαι εσύ;
Από
βραδύς εναπόθεσα την απογυμνωμένη μου λαιμαργία στη φωτιά
Έκαιγε σιγά σιγά
Και οι σπίθες με συντρόφευσαν
Σημαδεύοντας τον καρπό μου…
Σου
παραδίδω άνεμε τη νέα ερμηνεία που βάφτισες στέρηση
Ανέμελα στάχυα ας σε χαιδεύουν
Κι όταν βρεθούμε στην ακροποταμιά στα Σίβυλλα
Σε νερά κρυστάλινα, καθαρά ξανά
Ίσως σου πω το όνομά μου…
[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]
|