:: Χρήστος Κυριακόπουλος ::Δέσμιος

Κλεισμένος ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους, νοτισμένους στης θλίψης τα χρώματα, αφιλόξενους μα τόσο οικείους.
Κρυμμένος από ένα εαυτό παράξενο που κυνήγησα ανελέητα, ώσπου λαχάνιασα, έσκυψα, ίσκιος έγινα, αόρατος σχεδόν στα μάτια μου.
Δότης στην μία αναγνωρισμένη ανάγκη μου για το απόλυτο δέσιμο, που λύτρωση μα και ταραχή ποτίζει τη ψυχή μου σαν το υγρό που ρέει στις φλέβες μου.
Δεσμώτης της σκέψης Εκείνης που αδιάκοπα με σκέπτεται … ώσπου πνίγει τις σκέψεις μου.
Ελευθερώθηκα…
Στην αρχαία αγορά κατέβηκα.

Μου φάνηκε παράξενο που οι άνθρωποι με περιφρονούσαν.
Αν ήμουν ήλιος … ίσως να με λάτρευαν.
Ίσως τα χέρια τους να άπλωναν ζητώντας ένα χάδι στον ίσκιο μου.

Αν έλεγα σε κάποιον από τους ανθρώπους ότι ο ήλιος … του χάρισε τη ζωή αυτός θα σκέφτονταν το θάνατο…

Ίσως ήταν η στιγμή του χρόνου που με καλούσε να ξοδέψω δυνάμεις παίρνοντας τη στροφή που διαγραφόταν.
Είχα μόλις σηκωθεί όρθιος για να ξεκουραστώ από το προσωπικό μου άλγος.
Είχα καρφωθεί στη γωνιά του δρόμου μου και περίμενα, ώσπου το βλέμμα μου ασυναίσθητα στράφηκε … στο φως...
Δεν ήταν φως που έφτιαξαν οι άνθρωποι, μα ένα φως αλλιώτικο, απαλό, διαυγές, ζεστό και απόλυτο.
Δεν έκλεισα τα μάτια μου. Δεν φοβήθηκα.
Άπλωσα τα δάχτυλά μου σαν τυφλός και άρπαξα λαίμαργα τις αχτίδες του.
Όμως εκείνη η λάμψη είχε αιχμαλωτισθεί στο βλέμμα μου και το βασάνιζε και το πλημμύριζε μες από το συμπληρωματικό της χρώμα.
Δεν μίλησα για τίποτε σε κανέναν.
Είχα ήδη αρχίσει να ζαλίζομαι.
Προσπάθησα να μη δείξω ίχνος αστάθειας στο βάδισμά μου…αλλά ήμουν βέβαιος ότι είχα αντικρίσει… μια ακτίνα ήλιου!
Μπήκες μες το σώμα μου.
Ανοιγόκλεισα πολλές φορές τα μάτια μου.
Μα εσύ επέμενες να έχεις την ίδια λάμψη που μόνο στα μάτια μου στρεφόταν.
Δεν αισθάνθηκα ποτέ ξανά ζάλη …
Τώρα στο άπειρο ζω δίπλα σου μαζί με τους ήλιους…

[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]