:: Χρήστος Κυριακόπουλος ::'Όσο διαρκεί μια σταγόνα

Ήρθες ανατέλλοντας το φως στην αυγή μιας μέρας που στην άκρη του χειμώνα έφερε την άνοιξη στο παγωμένο μεσημέρι, σκορπώντας μυροβόλα ρόδα στις αυλές και στις καρδιές χαρά και ευφροσύνη

Ήρθες εν τέλει, δεν τ’ αρνήθηκα, μα μ’ έναν τρόπο που ούτε οι αδαείς δεν φρόνησαν κι ούτε οι πνευματώδεις αισθάνθηκαν μέσα σε μια ηρεμία τόσο έντονη
Σαν τη μακρόπνοη αστραπή που ξεσπά σε ανήσυχο ουρανό,
Κι έμεινες όσο διαρκεί μια θνητή σταγόνα,
Για όσο ο κόσμος γεννάει την ανάγκη για καταιγίδα και κατακλυσμό,
Κι η ζωή σου δεν ήταν παρά σαν μικρά ατελέσφορα «ίσως»
Που χόρευαν αλλόκοτα πάνω σε γρανιτένιες πλάκες αλλάζοντας θέση σε μια αλληλουχία απουσίας

Ύστερα είπες πως θα σε πάρουν οι ανίερες σκιές σε ανήλιαγες αχτίδες κι έφυγες τη χρονιά που έπαψε ο ορίζοντας να διαγράφεται στην άκρη των ματιών, βαδίζοντας αργά, με μάτια υγρά, εκπέμποντας την οσμή της απουσίας τότε που ακόμα σαν όνειρο φορούσες μάσκα όταν ξυπνούσα και μες τα χέρια μου κρατούσα την απελπισία και ταλαντευόμουν στο χρόνο, τρέχοντας γυμνός κι ανέραστος πάνω σε λάσπες και κραυγές

Έφυγες ήρεμα κι απλά,
-Σαν ένα παιδί αγνό που θυσιάζεται στην ενοχή των γονιών του-
Αγναντεύοντας ή έστω παίζοντας,
Χαρίζοντας στους δαίμονες που αδημονούν μια νίκη
Χαϊδεύοντας σώματα στραγγισμένα από τη δίψα σαν την ίδια την αγάπη
Που τη μετρούσες με φτερά θαμμένα
Μέσα στο χώμα που βλάστησε τη φρίκη
Αφήνοντας πίσω μόνο την οσμή και μια πικρή θύμηση
Πως…
Ήρθες εν τέλει, σε χρόνο δανεικό … για να πληρώσεις το άδικό μου
Γι’ αυτό και τώρα μπορείς να χαμογελάς χωρίς να κρύβεσαι...

[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]