|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Ήταν ωραία σαν σινεμά…
Για όσο κράτησε αυτό το έργο
Να ξετυλίχτηκε όλο το φιλμ ;
Τι σημασία έχει ;
Κι η αγάπη ;
Εκείνο το βράδυ συνειδητοποίησα, ενώ ήδη βρισκόμουν στο πέμπτο ουίσκι, ότι ονειρευόμουν γεμάτος συγκίνηση και μάλιστα μεγαλόφωνα, ενώ θα μπορούσα να είχα διηγηθεί μια υπέροχη ιστορία, όλο πάθος και συμπάθεια, επειδή τα μάτια της ήταν λαμπερά και το βλέμμα της αγγελικό
Και μου μοιάζε
Είναι σχεδόν μεσάνυχτα Ψυχές χαμένες και άγιες περιπλανιούνται χωρίς άλλο στα υγρά σοκάκια της Μόσχας, παρασυρμένες από άηχες διαταγές και παραγγελίες για τα κάστρα που δεν κατακτήθηκαν, για τα νησιά και τις ακτές που ποτέ δεν ανακαλύφτηκαν, για το στρατό που δείλιασε, δεν πολέμησε και ταπεινωμένος υποχώρησε...
Σε είδα να κοιτάς το τέλος Κι ήσουν τόσο πληγωμένη Γυμνή και απελπισμένη Έψαχνες ένα παραμύθι να κρυφτείς ξανά Δεν μιλούσες στους ανθρώπους μόνο καθρέφτιζες το πρόσωπό σου στα κρυστάλλινα νερά του βάλτου Κι έβλεπες τη μοίρα που σε γέννησε να σε προστάζει να παραδοθείς
Το ξέρω πως δίστασες…
Έχασα αίμα στο σταυροδρόμι των χιλίων ευχών Εκεί όπου οι προσκυνητές, συναντούσαν συγκεντρωμένες τις περιπόλους που φρουρούσαν τα υφαντήρια και τα σιδηρουργεία, όπου άνθρωποι και βελόνες έραβαν και τσαλάκωναν ασταμάτητα το σίδηρο και το μετάξι, για να στολίσουν την εποχή της δόξας, τις δέσμες των τροπαίων κι ένα οργασμό από γενναιότητα και αυταπάρνηση πως η πριγκίπισσα της σκόνης … αποκοιμήθηκε, γαλήνια στο Άδη αφού δώρισε στον κόσμο την αγάπη
Στεκόσουν καρφωμένη στο κέντρο της πλατείας των στεναγμών Κι αναπολούσες το βασίλειο που άφηνες πίσω σου Πόσα αρνιέσαι... Για πόσο θα αρνιέσαι... Μα ακόμα άκουγες τις φωνές που σε πρόσταζαν να μην απαλλαγείς «αν δεν μπορείς να τους νικήσεις, συμμάχησε μαζί τους»
Θέλεις να ξέρεις πως περνάω μακριά σου;
Τρέχω από δρόμο σε δρόμο Από γιορτή σε γιορτή Από κόμπο σε κόμπο Ώσπου λαχανιάζω Κουράζομαι Κι ύστερα διπλώνομαι
Αναζητώ κι εγώ ένα παραμύθι να κρυφτώ Τις κρύες νύχτες που ανταμώνω την έλλειψή σου
Νύχτες άδειες, σχεδόν νεκρές σαν κι αυτή Το ουρλιαχτό μου σκίζει τη σιωπή Μέσα στις λίμνες και τις θάλασσες που σε είχα δει Να καθρεφτίζεσαι…
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |