|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Ίσως να ξεχνούσε τις προθέσεις του Ίσως να της έφτανε που τον έβλεπε κάπου κάπου Στα κλεφτά Όπως ακριβώς εκείνο το Σάββατο Που μοσχομυρωδάτος με εξωτικές κολόνιες και χαμογελαστός Της έγνεφε καθώς εκείνη ένοιωθε την οργή να την πλημμυρίζει Μήπως αυτό ήταν το δόλωμα;
Με ύφος αγαθιάρη του κάλυπτε το απόκρυφο μυστικό Και με ύφος συνωμοτικό ξετύλιγε τον χάρτη με τα χαρίσματά της Μπροστά στα μάτια που του απόμειναν για να την απομνημονεύσει Με κλειστά μάτια ορκιζόταν πως θα μπορούσε να αναπαράγει το σχήμα της στα μάτια όλου του κόσμου… Ένα αριστούργημα αθωότητας και πονηριάς …ήταν μάγισσα…
Θα μπορούσε να καταστρέψει αυτό το έγγραφο Ήταν εξαιρετικά απλή η κίνηση για να το σκίσει
Άγγιξε το μέτωπό του Πάνε δέκα χρόνια και, που είδε αυτό το χάρτη για πρώτη φορά Σ’ ένα όνειρο χαραγμένο… Αποφάσισε από την πρώτη στιγμή να αποδεχτεί τη βαριά κληρονομιά…
Θέλησε να βάλλει τον εαυτό του στην τελεσίδικη δοκιμασία Δεν έδωσε ποτέ βαρύτητα στα λόγια ενός φαντασιόπληκτου που μεθούσε από θηλυκότητα και λαγνεία Ήταν μια γυναίκα φτιαγμένη από το πάθος μιας βελόνας που η ίδια η Ίσιδα είχε τρυπήσει Καθώς περίμενε την κατάλληλη επαφή Εκεί στο δάσος που αναζητούσε τις νεράιδες Πλάι στα ήσυχα νερά Όπου γκρεμίστηκε το άτοπο…σαν συναντήθηκαν
Και σώπασε Τα χείλη του σφραγίσανε για πάντα Ανέβηκε στο τρένο Μα ακόμα και την τελευταία στιγμή Κοιτούσε πίσω Στο άλλο βαγόνι Μήπως τον ακολουθούσε…
Ήταν τόσο ζεστή τον Ιούνιο… Είχε δυο χείλη φωτιά… Στα μάτια της είδε την ταυτότητά του…
Το τρένο για το Παρίσι αναχώρησε… Η Φλωρεντία εγκαταλείφτηκε… Είχε πια νυχτώσει Αντάλλαξαν τις τελευταίες κουβέντες στην κόκκινη συχνότητα που τους είχε απομείνει Ήταν σαν τον ψίθυρο κάποιου που τα λόγια του γνωρίζουν την αλήθεια αλλά δεν είναι πια καιρός να ξεγελιέται με πλάνες Αφού το επιθυμεί τόσο θα έχει κάποιο λόγο Τώρα με τα μάτια κλειστά την ακολουθεί…
Σ’ αγαπώ, του είπε Κι εγώ Σ’ αγαπώ…
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |