|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Σε χάνω,
Έριξα κάτω τα μάτια έτσι κι αναζήτησα μια ταπεινή εικόνα που θα μου εξασφάλιζε τη ζωή Είχα αναρωτηθεί πολλές φορές αν η βδελυρότητα του εγκλήματός μου θα γινόταν ποτέ αντιληπτή όταν οι περιστάσεις θα το καλούσαν Προσπάθησα να εξιλεωθώ από το αμάρτημα υποβάλλοντας τον εαυτό μου σε τιμωρίες: Νήστευα, Γονυπετής με τα χέρια στη στάση του σταυρού, προσευχόμουν Με ύφος ήρεμο, βαθιά καρτερικό και ματιά ποτέ υποκριτική, ποτέ υποδηλωτική στην αχαριστία Ο πιο ειλικρινής ασκητισμός αναμιγνυόταν με το πάθος σ’ εκείνες τις πράξεις μεταμέλειας Καταπονημένος από την κακοπιστία που έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στη συνείδησή μου, η περιουσία που με εξασφάλιζε στην ήττα, παρέμεινε η αφοσίωση στην ευγνωμοσύνη που μου χάρισες κάτω από τα τόξα των φρυδιών σου…σαν σε αντίκρισα Η μόνη μου φιλοδοξία ήταν να με παρασύρεις στη νεανική σου όπερα που προβάλει μέσα στην πολυάνθρωπη μυθολογία, διαγράφοντας το όνομα μιας ατέλειωτης σειράς, για να με κάνεις μονομιάς να δώσω τέλος σ’ αυτό το παραμύθι που συνάντησα μέσα στο μισόφωτο του μαγικού καθρέφτη κι εσύ το τραγούδησες «έρωτα»…
- Που είναι, λοιπόν, ο θάνατος; - Έρχεται
Κάθε μισοσκότεινη γωνιά της ζωής μου, όπου η φωνή της καρδιάς με είχε καλέσει, για το βλέμμα της γυναίκας που με είχε σαγηνέψει, πρόβαλε τώρα ξανά Τράβηξα την κουρτίνα Η γυναίκα με τα σκουροπράσινα μάτια και τα καστανόξανθα μαλλιά ήταν εκεί, πίσω απ’ τις δίνες της σαγήνης της, χαμογελούσε με το δικό της τρόπο, ντροπαλά και συνάμα ξεδιάντροπα, ντυμένη μόνο με το φωτεινό, λευκό της δέρμα… Ερχόταν και έφευγε Το ρεύμα του ανέμου την έφερνε προς το μέρος μου και την έπαιρνε μακριά μου Ήμουν ένα παιδί αφημένο στα κύματα της σάρκας της, ένα παιχνίδι των κινδύνων και των εκπλήξεών της, που βυθίστηκε μέσα στο ροδόχρωμο μισόφωτο του υποχθόνιου κόσμου της…
Κανείς ποτέ δεν θα καταλάβει τι έκανε την αγάπη της να ανθίσει Η πολλή κατανόηση; Η οδύνη κι η αναστάτωση; Μια άλλη ευτυχία; Η λαγνεία; Οι εσώψυχοι ρεμβασμοί; Οι αγωνιώδεις θάνατοι; Οι λαμπερές μελαγχολίες; Τα φωτεινά ξαναγεννήματα; Ή η ονειρική αύρα που έπνεε μέσα στο μαγικό κήπο που τη γνώρισα;
Στο μικρό θέατρο του είναι μου Από το ποτήρι του χρόνου μου Η τελευταία γουλιά στάζει: Η αρχή της τέχνης μου κι η χαραυγή της φαντασίας μου Στο παραμύθι των θαυμάτων Στην πανδαισία των αισθήσεων και των αισθημάτων Κλεισμένος σα στρατιωτάκι σε άσυλο για παράφρονες Με τη δεξιοτεχνία μιας αρτίστας Ένα πιόνι στα χέρια της θηλυκότητάς σου…στριφογύριζα… Σε μύριζα όπου κι αν γύριζα
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |