|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Ένας άνθρωπος που κοιμάται κρατά σε κύκλο ολόγυρά του το νήμα που δένει τις ώρες, την τάξη που ακολουθούν τα χρόνια και οι κόσμοι Νόμιζα πως ήμουν κάποιος όλο αυτό τον καιρό Είχα μόνο την αίσθηση της ύπαρξης στην πρώτη της απλότητα έτσι όπως μπορεί να σαλέψει στα κατάβαθα ενός ζώου Δρασκέλιζα σ’ ένα δευτερόλεπτο αιώνες πολιτισμού και η εικόνα με λάμπες πετρελαίου που ‘χα θολά ξεχωρίσει, ερχόταν κοντά μου για να με ανασύρει από την ανυπαρξία, καθώς απογυμνωμένος αγνοούσα πως ήμουν…ο άνθρωπος των σπηλαίων Είχα τα δύο ανώτερα ιδεώδη γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο: Την αίσθηση του ωραίου και την ηθική Κατάφερα επανειλημμένα χτυπήματα σ’ ένα ποτήρι με την κόψη του μαχαιριού ταυτόχρονα μ’ ένα ξαφνικό κάλεσμα με τη φωνή και το βλέμμα που ο κόσμος πιστεύει πως είναι συνήθεια των τρελών
Βέβαια εσύ θέλεις να έχεις διαφορετική γνώμη από εμένα:Ήθελες πάντα να αποσπάσεις μια συνολική καταδίκη για τις γνώμες των πολλών είτε από επαγγελματική συνήθεια είτε επειδή δεν είχαν χάσει ακόμα το ιστορικό τους ενδιαφέρον Κάθε στοιχείο ομορφιάς μπορούσε να σε συγκινήσει ή να σε διασκεδάσει Ακόμα και η αναγκαστική τυραννία της ρίμας που σπρώχνει να βρουν τους πιο ηχηρούς στίχους ή το βλέμμα που δεν άφηνε να διαπεράσει καμιά ξένη εντύπωση
Το μυαλό μου ένα τόξο τεντωμένο από την ανησυχία, πάνω σε σιδερένιο τραπέζι, στοχεύει πέρα από το βάραθρο της γεμάτης άγχος ατολμίας σαν να διάβαινα μια γέφυρα Δεν δίστασα να πω ψέματα στους εργάτες πίσω στην καφασωτή πόρτα Τους είδα και όρμησα καταπάνω τους Για να τους κόψω την οργή δεν τους ενόχλησα με ψευτοευαισθησίες Ψηλός, μες την άσπρη μου ρόμπα κάτω από το ινδικό κασμίρι Νευρικός, τη στιγμή που λέω να αποχωριστώ ότι ανόσιο είχα χαράξει με το κρυφό μου χέρι Δεν είδα πως κανείς δεν λυπήθηκε Δεν μπόρεσα να μαντέψω μες τους λυγμούς μου Αντίθετα ήμουν ενθουσιασμένος που το μόνο κοντό και φαρδύ σχήμα με την συνοπτική και απροσδιόριστη ετικέτα Το φτηνό ανάγνωσμα, το βλαβερό και συνάμα μεγαλοφυές Το επικίνδυνο πνεύμα ενός παιδιού και το λιγότερο τονωτικό Ήταν η αλλόκοτη αλλαγή της φύσης μου Η μαμά που διάβαζε μεγαλόφωνα όλες τις ερωτικές σκηνές μες την αφηρημάδα της διατύπωσε τη μόνη εξήγηση στην εξέλιξη μιας καινούργιας αγάπης που δεχόμουν να πιστέψω λουσμένος μες το βαθύ μυστήριο που είχε την πηγή του στο άγνωστο, μ’ ένα χρώμα ζωηρό, πορφυρό και χαριτωμένο… Από την τύχη εξαρτάται αν θα σε ξανασυναντήσω πριν πεθάνουμε…
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |