|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Μου τέλειωσαν οι σκέψεις Στέγνωσαν στο κατώφλι του παραδείσου Όπου με έζωσαν τα φίδια Τυλίχτηκαν θηλιά στο λαιμό που τσακίζει Ο επιθανάτιος βρόγχος
Ο σταυρός που σήκωσα, σαπίζει τώρα σε άδειο τάφο Έξω, Έξω βρέχει Ή χιονίζει; Δεν ξέρω Τι σημασία έχει; Χειμώνας είναι
Λυπάμαι τη ζωή που δεν άξιζε Γυμνός ξεκίνησα Γυμνός θα φύγω Βαρύ φορτίο η ανάγκη μου Πάνω σε μεταλλικές ράγες βάδισε Τη συνήθισα Δεν επιθύμησα ποτέ τη συμπόνια Δεν επιζήτησα τον οίκτο Μόνος σε άδειο δρόμο Τραίνο σκουριασμένο, στάχτη Η δύναμη του δράκου δεν είναι η αρετή μου Όχι
Πονάω απόψε Καθώς πλησιάζουν Χριστούγεννα Με τυραννούν Με καρφώνουν Με σκοτώνουν Με τελειώνουν Αυτές οι εικόνες που κανείς δεν θα δει… Άνεργες ανενεργές κι όμως τόσο βασανιστικές Τώρα τα τραίνα με προσπερνούν Πιότερο να μη ζούσα για να φτάσω ως εδώ
Κατεβαίνω στον επόμενο σταθμό Έξοδος
Από τις μνήμες Από τις ενοχές Από τις ένοχες σκέψεις Τι τύψεις και τις καταδίκες Την αυτοκριτική Το κενό και την επισκόπηση του άχρωμου Την ιλαρότητα Την χλιαρότητα Την αποπομπή Και τέλος Την παραφροσύνη
Νόμιζα πως ήξερα Μα δεν με ξέρω Αυτή είναι η αλήθεια που έψαχνα Και τώρα τη βρήκα Στο δάκρυ που κυλάει Και σβήνει τα αποκαΐδια που τα ονόμασα όνειρα Τα τρύπησα Χωρίς λύπη Τώρα τυφλός Την έξοδο ψάχνω
Ο «Δράκος» των αναστεναγμών και των δακρύων Παραπαίων Εγκλωβισμένος Οδεύει Προς τη νάρκη του χρόνου… Το τέλος του πόνου… Στη μαύρη ποίηση Χωρίς ταυτότητα Χωρίς την αγάπη…
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |