|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Λιτές γραμμές διαχέουν το φως προς μια αντανάκλαση χωρίς σκιά Πρόλαβα και έπιασα μια αχτίδα καθώς καθρέφτιζα τα μαλλιά μου στα παγωμένα νερά του ποταμού Μύριζαν από παντού τα ξύλα της φωτιάς στις καμινάδες των σπιτιών που έγερναν στις όχθες Δυο βλέμματα μπορούσα να ρίξω στη σιωπή που αγαλλίαζε τη γη της λησμονημένης πίστης Κάθισα ακόμα λίγα λεπτά στα γόνατα αφήνοντας το νερό να ποτίζει τα ρούχα μου Ένοιωσα τη ραχοκοκαλιά μου να ιδρώνει Έκλεισα τα μάτια Περιπλανήθηκα στα σοκάκια του νου μη βρίσκοντας ένα δρόμο για να ακολουθήσω Πέρασα πλατείες γεμάτες παιδιά λερωμένα και μαυρισμένα αγάλματα Κήπους σαπισμένους και άνθη που αναζητούσαν τις μέλισσες δίχως άλλο Γκρεμισμένα τείχη και σπίτια αποκαμωμένα ήταν όσα είδα Ύστερα γύρισα πίσω Αφού δεν βρίσκω το δρόμο καλύτερα να μην σπαταλήσω άλλο χρόνο Το νερό μούσκεψε τα κόκαλά μου και μούλιασε τα χέρια μου Μες τις χούφτες μου τα ροζιασμένα δάχτυλά μου σφίγγουν από μια δύναμη ανεξάντλητη κι όμως από καιρό παρωχημένη που αντιστέκεται ξεχασμένη Έστρεψα το μέτωπό μου στον ουρανό και μίλησα στον ήλιο Αυτός με προέτρεψε να ακολουθήσω το δρόμο της καρδιάς
Ό,τι ήξερα, ό,τι είδα κι ό,τι έμαθα ήσαν αρκετά για να μπορέσω να δω πως κάτω από κάθε λογική ή συναίσθημα θα υπάρχει πάντα φυτρωμένη μια ρίζα, τόσο βαθιά στερεωμένη, λίθος άσπιλος, σωστό θεμέλιο, της γης η ειμαρμένη, το ακριβό συστατικό Αυτή η ρίζα είναι ο δρόμος μου... Αυτό που είμαι... Από κει που έρχομαι... Για κει που πηγαίνω
Γυρίζω σπίτι...
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |