|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Από ένα παράθυρο Κοιτάζω τις κορυφές των κτιρίων Βαμμένες στο γκρι Ξεφτίζουν απ’ άκρη σ’ άκρη Κουράζουν το μάτι ντυμένες με τις μαύρες τους κεραίες Ξεχασμένοι δορυφόροι που αχρηστεύτηκαν Δεν μπορούν να μεταδώσουν ούτε ένα παλμό Καμιά συχνότητα δεν φαίνεται να δουλεύει Σ’ ένα μπαλκόνι ένα κορίτσι κρέμεται Στηρίζεται στους αγκώνες και προσπαθεί να ψηλώσει Να δει πιο ψηλά Πάνω από τα κτίρια Εκεί που κρύβουν τον ουρανό Πάνω απ’ το γκρι Εκεί που βασιλεύει το γαλάζιο Η λάμψη του ήλιου Το παχύ άσπρο απ’ τα σύννεφα Χαμογελά το βλέπω Γιατί ακόμη μπορεί να ελπίζει Στο δρόμο είναι η ζωή Πάνω κάτω και ξανά Πάνω κάτω Σ’ ένα ρυθμό αγχωτικά εξαντλητικό Φιγούρες ανεβοκατεβαίνουν ασταμάτητα Ανάμεσα στα σιδερένια καλούπια Αμαγάλματα κι οι ίδιοι Πολίτες χωρίς ταυτότητα...ανώνυμοι Πιστό καρμπόν Με μόνο πάθος την επαναλαμβανόμενη διαδικασία Την αφομοίωση σ’ ένα πεπλατυσμένο σύνολο Που αυτοαναπαράγεται και αυτοαναπληρώνεται Κι όλο το ίδιο μένει Από ένα παράθυρο τους κοιτάζω Κι αναρωτιέμαι Είμαι μόνο ένα βλέμμα; Μπορεί να είμαι ένα είδωλο Αν κοιτάξω πιο καλά ίσως με δω εκεί κάτω ανάμεσά τους Ίσως εδώ πάνω να είμαι ήδη μέσα στο μηχανισμό τους Γρανάζι κι εγώ Που δεν το χρειάζονται ούτε καν για επιβεβαίωση Και τώρα τι μένει; Ακούω γέλια Το παιδικό χαμόγελο μου γνέφει στο απέναντι μπαλκόνι Μου δείχνει τη μικρή κουκίδα που απόμεινε να λέμε ουρανό Μου φωνάζει: «με λένε Ελπίδα»
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |