|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Με φίλησε ο ήλιος Είχα ξαπλώσει το κορμί μου στην άμμο Κι είχα ανοίξει τα χέρια μου Περιμένοντας Σαν μια αγκαλιά Άκουγα τα κύματα που εξέπνεαν στη στεριά Κοιτούσα τα γλαροπούλια Πόσο παράξενα πετάνε πάνω στο νερό Υπερήφανα ψηλά κι ύστερα βυθίζονται σαν καταδιωκτικά Κι αναδύονται…νικητές με μια καλή ψαριά Η νύχτα κυλούσε ήρεμα Μια συμμαχία των στοιχείων της φύσης… Πάνω στην άμμο είχα ξαπλώσει το κορμί μου Είχα ανοίξει τα χέρια μου Περιμένοντας Σαν μια αγκαλιά Μια γλυκιά μελωδία με μάγευε Η συγχορδία από κρουστά και πνευστά Ένας έντονος ρυθμός Σαν τον χτύπο της καρδιάς Που περιμένει Μια αγκαλιά Την αυγή Που η αύρα φυσάει κι ανασηκώνει την άμμο ελαφρά Το ψυχρό αεράκι χαϊδεύει το πρόσωπό μου Κρυώνω λίγο Είναι κι αυτή η πλημμυρίδα που φέρνει τη θάλασσα πιο κοντά Είχα τα μάτια κλειστά Κι απολάμβανα μόνος … τη μοναξιά… Ένα κομμάτι της φύσης κι εγώ… Με τα χέρια ανοιχτά Που περιμένει Μια αγκαλιά Κι αδημονεί και υπομένει τη μοναξιά… Ντυμένη στα λευκά η νύφη της αρετής Με ζυγώνει Το χέρι της απλώνει Και μου χαϊδεύει τα μαλλιά Νεράιδα της θερμής πηγής Γεννημένη από τον Αύγουστο και την Ελπίδα Φθινοπωρινή νύχτα απόψε Έχω ξαπλώσει το κορμί μου στην άμμο Κι έχω τα χέρια ανοιχτά Μέσα τους κρατώ θαρρώ από καιρό ένα δικό μου μυστικό Που μια νύφη που ξεπρόβαλλε από της θάλασσας την αλμύρα Προσπαθεί να μου κλέψει Λέει πως της ανήκει Μια αγάπη δανεική ζητάει Μα σαν ο ήλιος βγει αυτή αλλού θα κοιτάει Και η μοναξιά που με διατάζει Αδημονεί και προδικάζει
Με φίλησε ο ήλιος Χαράματα καταμεσής του φθινοπώρου Την αυγή που κρυώνουν τα φύλλα Με φίλησε ο ήλιος στο μέτωπο Μου χάιδεψε τα μαλλιά Και μου γνέψε να τον ακολουθήσω Για κει που είναι το ταξίδι του Μαζί με τους γλάρους που ανέκφραστοι με χαζεύουν Ύστερα ήρθαν τα σύννεφα Κι έφεραν μαζί τους τη βροχή Έγινε λάσπη η αμμουδιά Απλώθηκε παντού σαν ζωγραφιά η μυρωδιά από το νοτισμένο χώμα Κι εγώ ένα σώμα Με δυο χέρια ανοιχτά Που περιμένει μια αγκαλιά Και μια νύφη ντυμένη στα λευκά…σαν την ειρήνη…να μου ζητά το μυστικό Και τον ήλιο να με προσκαλεί στο ταξίδι της ζωής Και μερικά γλαροπούλια ανέκφραστα που κρώζουν Το τραγούδι της σιωπής Ανασήκωσα το κεφάλι Στάθηκα πάνω στα χέρια μου Λύγισα τα πόδια Και σηκώθηκα Είχα μουδιάσει Περιμένοντας μια αγκαλιά Που κανείς δεν μου πρόσφερε Εκτός από χάδια τρυφερά και ένα χέρι που διατάζει την αρπαγή Του θησαυρού που μου ανήκει Λόγια πολλά και υποσχέσεις και όρκοι που πέφτουν στο κενό Σαν ένα ψέμα Ψέματα πολλά και ένας κόσμος γεννημένος από το ψέμα
Τότε γύρισα και είπα στους παρευρισκόμενους: Μια καλοστημένη παγίδα σε μια παρτίδα που δεν επέλεξα Η ζωή χωρίς χρώμα… Η ζωή χωρίς άρωμα… Η ζωή χωρίς αγάπη… Η ζωή χωρίς εμένα… Ζωή χωρίς εμένα…χωρίς την αγάπη…χωρίς ζωή…χωρίς εμένα…χωρίς αγάπη…χωρίς τη ζωή Ζωή… Αγάπη…
Ξημέρωσε Είναι φθινόπωρο Κρυώνω λίγο…
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |