:: Χρήστος Κυριακόπουλος ::Zoo

Τα ίχνη του λιώνουν στο χιόνι

περπάτησε πέρα από τους δρόμους ... μόνος του

δεν ζύγισε τα βήματά του

και τώρα του απόμεινε μόνο μια σκέψη

μονολογεί στα δέντρα μα απόκριση δεν παίρνει άλλη από τη σιωπή

"κάνε μια προσπάθεια...ακόμη μια φορά"

Πιο κάτω τον πότισαν γάλα

δεν τους ζήτησε τροφή μα νόμιζαν πως πεινούσε

έτσι ρακέντυτος κυκλοφορεί

απεριποίητος

πως ξέπεσε έτσι αυτός ο τόσο υπερήφανος λύκος

"περιμένω εσένα"

Τα μάτια του με κοίταξαν λυπημένα κι ύστερα έστριψε το κεφάλι

τα κατέβασα κι εγώ...δεν άντεχα να τον κοιτάζω κι ας καταλάβαινα

πονάει...δεν είναι απ' αυτόν τον κόσμο

πονάει βαθιά μέσα στην ψυχή του...

η ψυχή του είναι ό,τι του απέμεινε

ακρωτηριασμένη...κομμάτια...μα είναι ολόδική του

Ύστερα απομακρύνθηκε

δεν μπορεί στη φασαρία και το συνωστισμό

μα πιο πολύ δεν αντέχει την ξεπεσμένη αισθητική τους

τον χαμένο τους ρομαντισμό

την άγραφη κατάρα τους...την ανυπαρξία της ψυχής

το δικό του μαρτύριο είναι η ξενιτιά

Έτρεξα και τον πρόλαβα πριν χαθεί στην αμμοθύελλα

"μη με ρωτάς...έτσι είμαι εγώ, είμαι αυτό που εσύ θα πολεμάς"

"έχω μνήμη κι η αγωνία μου είναι μην καεί στην πυρκαγιά"

"να είσαι αυτό που λες πως είσαι"

"είμαι η αγάπη των πάγων"

κι ύστερα χάθηκε...