|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Γεννιόμαστε, Στα γραμμικά λιβάδια του μυαλού που το σκότος συντροφεύει μια φευγαλέα ματιά προς το άπειρο, σ’ άτολμα φεγγάρια που προάγονται από γενιά σε γενιά χαράζοντας ασύμμετρους ρόμβους νοσταλγίας... Συνωστιζόμαστε, Σε κάτι ξεχασμένες φωτογραφίες που από παντού χλευάζουν μες το απίστευτο χάος τους το χρώμα που εκλείπει από τις ψυχές μας και συνοδεύει την άπνοη συγχορδία των εκλιπόντων αστεριών... Αφουγκραζόμαστε, Κάποιες παλιές μελωδίες που το κρασί τις έκανε θυμό και έπεσαν στο κενό σαν τα όνειρα τα απαίδευτα μα συνάμα τα δουλεμένα μες το αθώο βλέμμα του παιδιού που τριγυρνάει στα παγκάκια, στις άδεις πλατείες όπου η μοίρα έστησε το χορό της κι απόμεινε μονάχα να κραυγάζει το θλιμμένο της κοινό: «στερημένη μάνα στο κατακαλόκαιρο μέρα νύχτα πεθαίνεις»... Αντιδρούμε, Με μια σιδερένια θέληση που κλώθει η αδημονία και σφυρηλατεί η νοσηρή μας φαντασία στις χώρες που οι ώρες σταματούν και οι φλογέρες γίνονται δαδιά προς μια πορεία όλο κλαυθμό μα και γέλωτα, ιδρώτα στεγνωμένο σ’ ένα μέτωπο όλο ρυτίδα και μια σκέψη τελευταία πως με σπαθί στο σπαθί θα δίνεις μάχες μα το αίμα δεν θα στραγγίζει πάνω απ’ τις φλέβες που άρρωστες, ισχνές, σχεδόν σπασμένες, σχεδόν νεκρές ανακαλούν τις εποχές που οι σκοτεινές δυνάμεις και οι φατρίες τους είχαν υποδουλώσει το πνεύμα στην κάθεξη... Αναπολούμε, Τα ξεχασμένα μεγαλεία μιας άλλης ζωής, πιο γεμάτης, που άλλοτε μύριζε η άνοιξη κι άλλοτε ήταν μια γεύση από τα ίδια, κι όμως θαρρείς πως οι εικόνες που ίσως κούραζαν το μάτι ήταν για μας αυτή η μόνη ιστορία, η αλήθεια που σύννεφα φουσκώνει και της βροχής τα ηλεκτρισμένα πηνία παντού στη γη απλώνει και μας λυτρώνει από κάθε λογής βιβλία που αρρωσταίνουν και μας χωλαίνουν και μας κρατούν για πάντα κάτω από τα θρανία σκυφτούς το θάνατο να παρακαλούμε... Μυρίζουμε, Μια μυρωδιά από καμένη σάρκα που τα σκουλήκια έλκει σε μια πανήγυρη όπου τσιγγάνοι έμποροι κι άλλοι πραματευτάδες, ηθοποιοί κυνηγημένοι μπουλούκια αποτυχημένα, κομπάρσοι τελειωμένοι κι άλλοι θαυματοποιοί έχουν τάξει σε μια ομήγυρη το μέλλον που βρίσκεται πέρα από αυτό το χρόνο, σε μια άλλη διάσταση ονειρική γεμάτη χαλκευμένες υποσχέσεις κι άλλα αταξίδευτα μαντεία, τιθασευμένα παρθεναγωγεία του μέλλοντος αιώνος χωρίς ταυτότητα, χωρίς σταθμό, ανελεύθερα... Τελικά πεθαίνουμε Άξιοι συνεχιστές της παράδοσης των κύβων που ρίπτονται στα αστεία κι όμως την τύχη κάποιοι πονηροί δουλέμποροι την έχουν εξ-ορίσει...
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |