:: Χρήστος Κυριακόπουλος ::υπνοβάτης

Κάτι σαλεύει και με μπερδεύει,

Κρυφοκοιτάζει και με τρομάζει,

Μες στη σιωπή, χρώμα αλλάζει,

Του απαντάω, δεν αποκρίνεται,

Κι αν το κοιτάω, αέρας γίνεται, απομακρύνεται.

Κάτι στη σκέψη μου γυρίζει και την ορίζει,

την περιορίζει, και με φοβίζει,

με ξαφνιάζει που με κοιτάζει,

το πολεμάω, δεν το κοιτάω,

μου αντιστέκεται, και κοντοστέκεται σε μένα έρχεται...

Υπάρχει κάτι στο άδειο δωμάτιο που με κοιτάζει,

και το γιορτάζει, που με προστάζει και το φοβάμαι,

δεν το φοβάμαι, μα με ταράζει, γιατί ουρλιάζει,

τολμώ το χέρι να του απλώσω κι αυτό διστάζει,

το πλησιάζω, αλλού κοιτάζει,

θολό το μάτι δεν διασκεδάζει...το βλέμμα αδειάζει, η πνοή μουχλιάζει.

-Τι έχεις πες μου, σε μένα ανοίξου,

Θα σε ακούσω, λίγο στηρίξου,

Το μαύρο μάτι σου πες μου τι ψάχνει, το ακούω κράζει, κομπάζει

Γυρνάει την πλάτη του και με μουδιάζει...εμέ δικάζει;...

Κλαίει φωνάζει, αλλού κοιτάζει,

Δεν με διατάζει, μα το πειράζει,

που αλλού μιλάω, το προσπερνάω,

Εγώ κοιτάω...