:: Χρήστος Κυριακόπουλος ::απόντες

Απόντες από μια ζωή διάφανη, τρυπημένη

Παρόντες σε μια φύση κάλπικη, αγριεμένη

Καταδικάζουν ό,τι συνέρχεται από το κώμα

Συνουσιάζονται ψυχή και σώμα

Ενάρετο γέλιο, το δικό τους ευαγγέλιο

Δειλιάζουν, διστάζουν μα δεν τρομάζουν, χλευάζουν

Σ’ ένα μπαούλο στοιβαγμένα λίγα όνειρα σκυμμένα

Κρατώντας την ανάσα τους κάτω απ’ τον πυθμένα

Στο αφρό βουλιάζουν...το γιορτάζουν

Απόντες από μια ζωή χωρίς συνείδηση

Παρόντες σε μια σιβυλλική περιήγηση

Το φρούτο τρωνε, την καραμέλα πιπιλάνε

Δεν τους ακούει κανείς, τους βλέπουμε όμως εμείς

Τα πόδια τους τρικλίζουν, γρυλίζουν

Κι αν ρωτούν δεν τους απαντούν

Κι αν θα φύγουν τους φτύνουν δεν τους ζητούν...ας χαθούν...