:: Χρήστος Κυριακόπουλος ::το βασίλειο του παλαιολόγου

Η νύχτα παγώνει, ο χρόνος γυμνώνει,

Οι άνθρωποι νούμερα, κι οι δικαστές τρελοί,

Με δεκανίκια για στηρίγματα, της ντροπής κηρύγματα

Μαγιά και χρώμα δανεισμένα, έξω απ’ την πόρτα πεταμένα.

Ο πόνος νεκρώνει, η ζωή τελειώνει,

Το κεφάλι αδειανό, και το σπίτι κλειστό,

Φωνές σπασμένες, κλειδαριές ανοιγμένες,

Μάτια θολά, θολή ματιά...

Μια κιθάρα ξύνω, την άγνοια πίνω

Την αγάπη κερνώ σε δωμάτιο κενό

Φώτα αναμμένα, κεριά λειωμένα

Ένα τάφο ζητώ, έναν ώμο γυρτό.

Το Βυζάντιο παρακμάζει, τις πύλες του κλείνει,

Σημάδι δεν αφήνει, η μνήμη το κλείνει

Αιχμάλωτες σκέψεις σωρό, το ποτάμι ξερό

Οι λύπες δεν μου χαμογελούν, δεν νοιώθω...

Τι ναι στ’ αλήθεια δικό μου;

Τι ζεσταίνει το μυαλό μου;

Ποια δύναμη με τυλίγει;

Ποιο δίκιο με πνίγει;

Με ρωτάς τι ζητάω

Αγάπη πόνο κι όμως εγώ ακόμα διψάω

Αγάπη ζητάω...

Μια αγκαλιά φως κοιτάζω

Πήρε η αγωνία μου φωτιά...βουλιάζω