|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Απ’ τη Βεγγάζη, στο Κονγκό βγήκαμε στη Βαγδάτη, Θε μου μού το πες καθαρά πως δεν θα επιστρέψω, Έστειλες άνεμο καρφί, με βρήκε αμανάτι, Να παλεύω με τα κύματα για να σε ανατρέψω.
Λικνιζόμενες μαύρες με μούτρα παραμορφωμένα, Κορμιά καμένα από τον ήλιο και τον τρόμο, Βαφτίζουν με κατάρες κι ας δείχνουν ντροπιασμένα, Την άρνηση που γύρεψε συγχώρεση από το νόμο.
Στεκόμουν εκεί με μάτι αδειανό, ωσεί παρών Με χτύπησε στον ώμο ο Κολόμπο ο πιστός, Με κέρασε ρακί να ξεφορτώσω το παρελθόν, Καλύτερα φαρμάκι να μου δίνε ο Χριστός.
Απαγορέψανε τώρα και τις φωτογραφίες, Κλεισμένα όνειρα γιορτάζουν στις πλατείες, Καλύτερα τον πόνο μας κόκκινο να ζωγραφίζαμε Ίσως έτσι να ξεχνιόμαστε και να ήσυχοι να πίναμε.
Άλλο ένα ποτήρι Κολόμπο κέρνα το αφεντικό σου Στα χέρια σου κρατάς καλά το μυστικό σου Ο μόνος σύντροφος σ’ αυτό το αστείο Είναι η ψυχή μου και μου ακούγεται γελοίο
Τον είδαμε τον κόσμο τους πάμε να φύγουμε Μη λες όχι, Σε άλλο κόσμο την ελευθερία μας εσύ κι εγώ ανταμώνουμε Η μοίρα το χει…
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |