:: Χρήστος Κυριακόπουλος ::έχω ψυχή

Δεν σε γνώρισα μάνα.

Φώναζα το όνομά σου στο σκοτάδι, έσφιγγα τα δόντια μα ποτέ δεν ήρθες.

Ήταν άδειο το κρεβάτι μου το βράδυ μάνα. Δεν με σκέπασες ποτέ και το χάδι σου δεν το ένοιωσα. Μόνο το ονειρεύτηκα.

Ήρθαν βράδια κρύα που ο πόνος ήταν αβάσταχτος. Ήταν τα βράδια που σε αναζητούσα. Καθόμουν μέσα στο άδειο δωμάτιο και σου μιλούσα.

Και συ μου μιλούσες το ξέρω. Δεν άκουγα τη φωνή σου μα το ήξερα πως ήσουν εκεί κι αν μπορούσες θα μου μιλούσες. Έτσι δεν είναι μάνα;

Ένοιωθα πως πονούσες μαζί μου. Είδα το πάτωμα να υγραίνεται από τα δάκρυά σου. Τα κοιτούσα και τα μάτια μου έσταζαν στο πάτωμα. Μέσα απ’ τα μάτια μου έκλαιγες μάνα το ξέρω.

Δεν θυμάμαι να γέλασα ποτέ μάνα.

Δεν ήμουν σαν τα άλλα τα παιδιά. Πάντα κοιτούσα χαμηλά και η φωνή μου πνιγόταν στο στήθος μου. Όμως πάντα την άκουγα στο μυαλό μου να σε φωνάζει.

Δεν έχω τίποτα από σένα μάνα.

Δεν έχω τίποτα σ’ αυτό τον κόσμο εκτός από αυτό που μου έδωσες.

Έχω ψυχή μάνα και το ξέρω.

Κατοικεί κάπου εκεί μέσα στο στήθος. Σε κάθε σύσπαση της καρδιάς τη νοιώθω που σαλεύει και μου μιλά. Με βασανίζει.

Έχω ψυχή μάνα και μου την έδωσες λίγο πριν με εγκαταλείψεις.

Την κουβαλάω κι είναι το μόνο που έχω από σένα.

Μα δεν μπορώ να σε ευχαριστήσω γι ‘ αυτό σου το δώρο αφού η ψυχή μου με βαραίνει. Αισθάνομαι ακόμα μάνα, κι αυτό είναι που μου προκαλεί πόνο.

Ας ήμουν γεννημένος χωρίς αισθήματα. Ας με άφηνες αδειανό από την ανθρώπινη οδύνη. Μα δεν το θέλησες. Πώς να σε συγχωρήσω γι’ αυτό;

Μου άφησες μια ψυχή μαύρη μάνα που ο κόσμος την πολεμάει με την αδιαφορία και το ψέμα. Γι’ αυτούς είμαι ακόμα ένα μπάσταρδο που απειλεί τη συνείδησή τους. Μου πετούν ένα βλέμμα κι αυτό θεωρούν πως φτάνει για να ικανοποιήσει την ανθρωπιά τους.

Δεν φτάνει μάνα.

Μου αρκεί που με κοιτάς εσύ κι ας είναι η αντανάκλασή σου θολή. Το ξέρω πως με κοιτάς.

Δεν θα αργήσω να έρθω να σε βρω μάνα.

Ο πατέρας έφυγε πριν καιρό. Κι εγώ για κει ετοιμάζομαι.

Στο πιο τρελό μου όνειρο βλέπω εσένα τον πατέρα και μένα να είμαστε οικογένεια και πάλι. Και κλαίω μάνα. Κλαίω γιατί μου λείπετε.

Κλαίω γιατί ποτέ δεν ένοιωσα το παιδί σας. Γιατί ποτέ δεν έγινα παιδί.

Βιάζομαι να ρθω μάνα. Γι’ αυτό σου γράφω, να με περιμένεις.

Να με καλωσορίσεις όταν σε δω στο σταθμό. Να με αγκαλιάσεις και να ξαλαφρώσεις την ψυχή μου από τον πόνο της μοναξιάς.

Πάρε τον πόνο μάνα. Δεν τον αντέχω.

[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]