:: Χρήστος Κυριακόπουλος :: αγκαλιάζοντας το θάνατό μου

Ποιος θα μου μιλήσει για το θάνατο;

Τι ξέρεις εσύ να μου πεις;

Πόσες φορές πέθανες και αναστήθηκες σ’ αυτή τη ζωή;

Ένα όπλο οπλισμένο το πρόσωπό μου σημαδεύει. Με σημαδεύουν.

Ένα καράβι αραγμένο στο λιμάνι να με ταξιδέψει περιμένει μα δεν έχει καπετάνιο και τα πανιά του είναι σχισμένα.

Δεν το ναυλώσαν για την ίδια διαδρομή ή τα καύσιμα του τελειώσαν, δεν ξέρω.

Σε τι να ελπίζω και τι να προσδοκώ μετά απ’ αυτό;

σ ‘ ένα άλλο λιμάνι; μιαν άλλη στεριά;

Όχι, όχι άλλη μια γη.

Μια ζωή ίσως…

Θα έρθει η ώρα που θα κλείσω τα μάτια κι όμως τα μάτια θα μείνουν καρφωμένα να κοιτούν την αλήθεια που θα μου αποκαλυφθεί σαν ξεψυχήσω.

Ίσως κοιτάξω το Θεό, ίσως κοιτάξω τη μάνα μου που θα’ έρθει να με πάρει, μα ό,τι κι αν δω δεν θα κρατήσει παρά μόνο μια ματιά.

Κι ύστερα;

Ύστερα όλα μηδέν. Κι αυτοί που μένουν πίσω, δεν θα εξυπηρετούν άλλο το δικό μου ανύπαρκτο σενάριο. Κι αυτοί στην ανυπαρξία. Θεατές και πρωταγωνιστές κατεβαίνουν από τη σκηνή και το χειροκρότημα σιωπά.

Θα συναντήσω τον κύριο Χάρο αλλά δεν θα έχει ανθρώπινη μορφή. Στην πραγματικότητα δεν θα έχει καμία μορφή. Θα είναι μια άμορφη, άχρωμη και επώδυνη εμπειρία. Θα πονέσω αλλά όλο αυτό θα κρατήσει μόνο μια στιγμή.

Μήπως καθετί που πεθαίνει δεν πονάει; δεν βασανίζεται;

Ένα λουλούδι που το πατάς; ένα ελάφι που το τρυπάς;

μια πέτρα που την σπας; ένα αστέρι που το κοιτάς να πέφτει;

αυτή η ίδια η γη που την περπατάς…

Θα πεθάνω το ξέρω και με φοβίζει το ξέρω μα αυτή την αγκαλιά δεν την αρνούμαι. Δεν είναι λύτρωση μα ίσως έτσι να ‘ρχεται η σωτήρια.

Αισθάνομαι αδικία αλλά η αδικία έχει ξεκινήσει από το πρώτο μου κλάμα.

Πασχίζω το ξέρω να τη διορθώσω μα ενάντια σε ποιο μυστήριο στρέφομαι;

Και μήπως πιστεύω ότι θα λύσω την απορία μου με το θάνατο;

Και τι εξυπηρέτησα τελικά εδώ πέρα για τη ζωή που μου έδωσαν;

Για ποιο συμφέρον μου δάνεισαν το χρόνο;

Τελειώνω το ξέρω. Το σώμα γερνάει. Η ψυχή αγκομαχάει και εξοργίζεται, μα αποθαρρύνεται και αναδιπλώνεται, μοιρολατρεί και παραδίνεται. Σβήνεται.

Ψυχή και σώμα σ’ ένα αδιαίρετο δεσμό χωρίς διάκριση και διαχωρισμό.

Και τι θα μείνει;

Θα μείνει το τίποτα και δεν μου αρέσει.

Όλα μοιάζουν χωρίς λόγο μα κάποιο λόγο θα χουν.

Όλα είναι τόσο μαύρα κι ένα χαμόγελο για μια ζωή δεν φτάνει.

Ας μείνει μια φωτογραφία, στα πρόσωπά μας ζωγραφισμένη η αδιαφορία, η πλασματική ευτυχία…η στερημένη από κάθε φαντασία…το αισθητικό τέλος…

[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]