|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Απ’ το πυργόσπιτο μου βλέπω την ακμή της θάλασσας να διαγράφεται στο τέλος του ορίζοντα. Ο ορατός μου κόσμος και ο αόρατος βαμμένος στο μπλε…
Όταν η βροχή κοπάσει, τα σύννεφα θα καθαρίσουν στον ουρανό κι ο ήλιος θα χρυσαφίσει στις ακτές ξανά. Θα τις δροσίσει.
Κλεισμένος μέσα στο πυργόσπιτο μου, φτιάχνω κουκλόσπιτα από ξύλα λεπτά και ξανθά για να σε καλωσορίσω σε ένα σπίτι αρχοντικό που σου αξίζει. Οι τοίχοι και τα πατώματα είναι βαμμένα στα χρώματά σου…
Όταν το κορμί μουδιάσει, ένα σου δάκρυ θα κλάψεις για μένα και τη ζωή που καρτερούσα από παιδί μικρό…τη ζωή που δεν μου χάρισες γιατί δεν πρόλαβες την αδικία.
Από δω μέσα νοιώθω βολικά, σχεδόν οικεία. Μιλώ στους τοίχους και στα χαλιά και στα τραπέζια και στα ποτήρια τα ψηλά, τα κολωνάτα. Είναι οι φίλοι μου κι ας μην μου μιλούν με ανθρώπινη λαλιά. Το ξέρω όμως πως με βλέπουν. Το βλέμμα τους μου απόμεινε συντροφιά.
Όταν η γλώσσα σωπάσει, θα προσμένω μοναχά τα χείλη σου να με νεκροφιλήσουν στο μέτωπο…κι ίσως στο πιο τρελό μου παραλήρημα τα χείλη μου να αγγίξουν με τη βελούδινη αφή τους, στο κόκκινο βαμμένα το πορφυρό, το κόκκινο του πόθου μου που ξεψύχησε.
Στέκομαι στο παράθυρο και κοιτάζω τον κήπο μου. Πάντα ήθελα από αυτή τη μεριά να βλέπω τα ρόδα και τα τριαντάφυλλα να τον στολίζουν. Ό,τι βλέπω να είναι χρώμα, και μυρωδιά να είναι ό,τι μυρίζω του κήπου που φρόντισα για να σε προϋπαντήσει.
Όταν το μυαλό αδειάσει, μια εικόνα θέλω να κρατήσω στο νου, στο άδειο κέλυφος να κατοικήσει στη σκιά: Τα μάτια σου. Δεν κατάλαβες ποτέ πόσο ανεκτίμητη κληρονομιά αφήνω στο χρόνο από αυτή τη ματιά.
Έρχονται θύελλες και στεναγμοί. Έρχονται καύσωνες και μουσώνες μαζί. Έρχονται η μοίρα και η φωτιά και μια ανάσα ανδρική βαριά κρυμμένη στο μπαλκόνι σε προσκαλεί, στερνή φορά στο κουκλόσπιτο να έρθεις, την πόρτα να χτυπήσεις…και από τα ρούχα που φοράς μόνο ζητάω τη ζεστασιά του κορμιού σου να νοιώσω…και ας τελειώσω.
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |