:: Χρήστος Κυριακόπουλος :: βατραχολίμνη

Λίμνες γεμισμένες με αίμα είναι όλα όσα βλέπω.

Κρατώντας το μαγικό ραβδί εξορκίζω τους βάτραχους να βγουν από μέσα.

Είδες τι έκανες…μόλις πέθανα.

Κόκκινο και πράσινο μαντώ πριγκιποπούλα μου φοράς.

Με μάτια κιτρινισμένα και δόντια ακονισμένα στην πλάτη μου ακουμπάς.

Το κοφτερό της ράμφος φοράει η ακρίδα, από πέταλο σε πέταλο πετάει.

Τι αναζητάει;

Κρίνα και τουλίπες και μαργαρίτες τσαλακωμένες η άνοιξη που με τριγυρίζει.

Το χώμα που η βροχή μούσκεψε με τον ιδρώτα μου στεγνώνω.

Παλιά μου άρεσε να ταξιδεύω με το νου στα σύννεφα της σκόνης ενός μεσημεριού. Ήταν καλοκαίρι και τα χείλη μου ήταν καφέ από το παγωτό.

Τώρα η ώρα δείχνει ξένη με το μπαλκόνι που στοιβάζει τον αέρα της πρώτης νιότης.

Της πρώτης νιότης τα σκιρτήματα αλαλάζουν μες της λίμνης τα κύματα.

Άσπρα σεντόνια απλωμένα ολόγυρά της, μέσα σε μια αδιαίρετη αταξία ακουμπισμένα, ξασπρισμένα τη στολίζουν.

Σκουλήκια πνιγμένα η γη ξεβράζει.

Προς μια πορεία διαμαρτυρίας οδεύουν, με το σάλιο μου τα ντύνω, τα φτύνω.

Βατράχια πρόσταξα να ξεπηδήσουν το ξημέρωμα για να τα συνοδεύσουν.

Ανήκουστους φθόγγους ξεστομίζουν και στη σιωπή μουγκρίζουν.

Τι παράξενη συνομωσία πλανιέται στο υπόστρωμα της ακαταληψίας.

Τι δύναμη είναι αυτή που με κυριεύει όταν η φύση γιορτάζει την παντοδυναμία της στον κουρδισμένο στόλό της.

Ποιο ανυπότακτο ζώο χορεύει στο ρυθμό των σειρήνων του πολέμου γιατί γνωρίζει πως η δύναμη δεν σκορπίζεται κι ας χαρίζεται απλόχερα.

Είμαι ένα έμβρυο που όλο κλαιει.

Έχω τα χέρια μου να ξεκουράζονται στους ώμους.

Μισάνοιξα τα μάτια κι είδα μια θάλασσα βαμμένη στο αίμα και μούδιασα.

Μυρίζω το αίμα και λυσσάω για το αίμα που χάνω.

Κι εσύ εκεί, ηλεκτρισμένη στο πάτωμα κυλιέσαι μα απ’ τα μαλλιά μου ακόμα κρατιέσαι.

Μέσα σε μια θύελλα παρακαλάς για να έρθει το τραίνο της αμαρτίας να σε πάρει.

Ξεχνάς πως είναι ο θάνατος που μου χαρίζεις κι ας νομίζεις πως πονάς λιγότερο.

Να το βάζεις στα πόδια μα τα πόδια σου είναι ήδη ακρωτηριασμένα φύλακα ακροβάτη.

Ακούω μέσα μου φωνές κι ανατριχιάζω στα μαύρα τούνελ πάλι θα μπω.

Βρέχει το ακούω, έξω κάπου στο νότο βρέχει σου λεω.

Δώσε μου το χέρι σου με το χέρι μου να σε πνίξω.

Καλύτερα νεκρή να σε αγαπήσω.